To Στόμα, μια υβριδική όπερα χορού που τοποθετεί τον θεατή σε έναν μεταβατικό κόσμο. Το στόμα ως άνοιγμα, πέρασμα, κραυγή και τραγούδι: ένα κατώφλι όπου η γλώσσα διαλύεται και αναδύεται επικοινωνία πριν από τη γλώσσα. Εκεί όπου το νόημα γεννιέται μέσα από αναπνοές, δονήσεις, ρυθμό και κίνηση. Όπως το στόμιο ενός ποταμού που ενώνεται με τη θάλασσα γίνεται τόπος μετάβασης. Εμπνευσμένο από το υπαρξιακό τοπίο του Τέλους του Σάμιουελ Μπέκετ, το έργο χτίζεται μέσα από μια συνθήκη ρήξης: έναν άνθρωπο σε διάλυση, ανάμεσα σε μνήμη και παρακμή, σώμα και νου, άτομο και σύνολο. Το Στόμα πλέκει μια παράλληλη πραγματικότητα μέσα στη ρωγμή, όπου ψίθυροι και αναπνοές ανοίγουν άλλες δυνατότητες ύπαρξης. Φαντάζεται μια ανθρωπότητα εξαντλημένη από αποξένωση και ανθρωποκεντρική σκέψη, που αναζητά νέους τρόπους ύπαρξης. Τέσσερις περφόρμερ με και χωρίς αναπηρία από την ομάδα Εν Δυνάμει συνθέτουν μια σπονδυλωτή αφήγηση μέσα από χορό και μουσική από ανθρώπινες φωνές και τσέλο. Το Στόμα αναπτύσσεται ως μια πρακτική συνύπαρξης με τη ρωγμή: μια εμπειρία συλλογική, τελετουργική και παιχνιδιάρικη, όπου η ρωγμή δεν κρύβεται αλλά μετατρέπεται σε ρυθμό.
«Στην καρδιά του δάσους χρόνια περιπλανιέμαι, στη ρίζα του βουνού κοιμήθηκα για να σε ονειρευτώ. Οι νύμφες μού ψιθύρισαν στο αυτί τα μυστικά του κόσμου και τώρα εγώ χορεύω για τον Πάνα. Στα τσιμεντένια χαρακώματα έχασα περισσότερα από όσα έψαχνα. Αγρίεψα και έκλεισα τα παράθυρα της καρδιάς. Με τα ίδια μου τα χέρια έχτιζα τις φυλακές που με τη δική μου ευλογία με υποδούλωναν. Βασανιστής της ίδιας μου της ζωής. Αναζητούσα ένα καλύτερο εγώ στραγγαλίζοντας εκείνο που είχα μέσα μου. Το ρίσκο κι η θυσία αναπόφευκτα γι’ αυτούς που αναζητούν ελευθερία. Και πάνω στον αγώνα μίσεψα πέρα από τον εαυτό μου κι ολάκερο τον κόσμο. Τώρα τα πόδια μου βουτάω στο νερό, κοιτάζω τη μορφή μου. Σαν γαληνέψει η επιφάνεια από του αέρα τις πνοές, διακρίνω ξανά εκείνο που άλλοτε ήμουν».
Ο ΜΟΛΥΒΔΟΣ είναι μια μυσταγωγική site-specific χορογραφική παράσταση με στοιχεία λόγου για τρεις γυναίκες, που θα παρουσιαστεί στο Δίδυμο Οθωμανικό Λουτρό Τρικάλων.
Μέσα από την ακινησία, τη μικροκίνηση και την αναπνοή, το έργο προσεγγίζει το σώμα ως τόπο μνήμης, τραύματος, προστασίας και ευαλωτότητας. Ο μόλυβδος λειτουργεί ως κεντρική μεταφορά: ένα υλικό βαρύ και τοξικό, αλλά ταυτόχρονα προστατευτικό και στεγανό. Τρεις γυναίκες συγκροτούν ένα συλλογικό σώμα που αναπνέει, συντονίζεται, θωρακίζεται και εκτίθεται. Η αναπνοή γίνεται παλμός και μηχανισμός σύνδεσης, ενώ η ακινησία αντιμετωπίζεται ως ένας τρόπος να παραμένεις παρών μέσα σε έναν κόσμο συνεχούς πίεσης, ταχύτητας και έκθεσης.
Η performance αναπτύσσεται σε χαμηλές εντάσεις ήχου και φωτός και δημιουργεί έναν χώρο κοινής σιωπής και συνύπαρξης, όπου το σώμα επιτρέπεται απλώς να υπάρχει.
Σε έναν τόπο που συνδέθηκε στην αρχαιότητα με την επικοινωνία ζωντανών και νεκρών, η παράσταση προσκαλεί τον κάθε θεατή σε μια προσωπική τελετή μνήμης, συμμετοχής και αναστοχασμού. Οι θεατές εισέρχονται σε διαφορετικές στιγμές, κινούνται σε μικρές ομάδες στον αρχαιολογικό χώρο, συνομιλούν με τους περφόρμερ, συναντούν χοροθεατρικά δρώμενα τα οποία καλούνται να ερμηνεύσουν και συμμετέχουν ενεργά στην εξέλιξη της εμπειρίας.
Κεντρικά ερωτήματα: Με ποιους νεκρούς θα θέλατε να συνομιλήσετε; Τι θα τους λέγατε; Θα καταλαβαίνατε τι σας λένε;
Στο έργο συμμετέχουν χορευτές χωρίς και με αναπηρία –με κινητική αναπηρία και τυφλοί χορευτές– που συνδιαμορφώνουν την παράσταση μέσα από τις δικές τους σωματικές και αισθητηριακές εμπειρίες.
Ο τίτλος Θα ξεχαστώ αλλά δεν θα σε ξεχάσω συμπυκνώνει τον πυρήνα της παράστασης. Η μνήμη παρουσιάζεται όχι ως εμμονή αθανασίας, αλλά ως πράξη σχέσης, αφοσίωσης και ευθύνης απέναντι στους άλλους.
Σε έναν κόσμο που μοιάζει διαρκώς να χάνει την ισορροπία του, η παράσταση σύγχρονου χορού Παραπατήματα, σε χορογραφία του Νίκου Καλύβα και μουσική σύνθεση/ηχητικό σχεδιασμό του Γιάννη Αγγελάκη, έρχεται να φωτίσει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη σταθερότητα και την πτώση, στην επιμονή και την ευαλωτότητα.
Στο Β’ Αρχαίο Θέατρο Λάρισας,τέσσερις ερμηνευτές — οι χορεύτριες Ναταλία Μπάκα και Σοφία Πουχτού και οι μουσικοί Ειρήνη Μπιλίνη-Μωραΐτη και Γιάννης Αγγελάκης — συνυπάρχουν επί σκηνής και συνθέτουν έναν ποιητικό μικρόκοσμο, όπου κάθε παραπάτημα αποκαλύπτει τη μνήμη του σώματος, την αλληλεξάρτηση των ανθρώπων και την κυκλική ροή του χρόνου.
Η παράσταση σύγχρονου χορού Παραπατήματα εξερευνά την έννοια του παραπατήματος ως μια φυσική, ψυχική και ιστορική διαδικασία που αποκαλύπτει την ευθραυστότητα κι ευαλωτότητά µας. Μέσα από την κίνηση και τον ήχο, δύο χορεύτριες και δύο μουσικοί συνθέτουν ένα σύµπαν, όπου η απώλεια της ισορροπίας και η διαρκής προσπάθεια να επανακατακτηθεί συνιστούν το κεντρικό θέμα της. Κυκλικές κινήσεις, σπειροειδείς διαδρομές και μετατοπίσεις βάρους αποτυπώνουν την κυκλικότητα του χρόνου: το σώμα θυμάται, το παρελθόν επιστρέφει και η σκηνή μεταμορφώνεται σε έναν χώρο όπου το σήμερα γίνεται αύριο κι εχθές. Η παράσταση είναι μια προσπάθεια να σταθούμε όρθιοι σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ισορροπία είναι αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης µε άλλους ανθρώπους, υποστήριξης και αλληλεγγύης, κι ένα ταξίδι από τα μικρά παραπατήματα της κίνησης μέχρι τα μεγάλα και υπαρξιακά παραπατήματα που διαμορφώνουν τη μνήμη, την ταυτότητα και την ιστορία μας.
Η παράσταση Friend with the Mountain συνομιλεί με την ιστορική ταυτότητα του ζεϊμπέκικου, ενός χορού πολεμικού, διονυσιακού, αυτοσχεδιαστικού, αντρικού και σολιστικού. Από τη μοναχική φιγούρα του μαχόμενου άντρα έως τον εκστατικό ρυθμό της προσωπικής πάλης, το ζεϊμπέκικο υπήρξε πεδίο έντασης και τιμής. Το έργο δεν απαρνιέται αυτή την κληρονομιά, αλλά την αναμεταφράζει. Η μνήμη και η ταυτότητα ενσαρκώνονται στο σώμα μιας γυναίκας που χορεύει.
Η χορογράφος Εύα Γεωργιτσοπούλου με την επί σκηνής μουσική επιμέλεια της Ελίνας Ρίζου δημιουργούν έναν τελετουργικό χώρο όπου ο σόλο χορός επιστρέφει, όχι για να πολεμήσει, αλλά για να θυμηθεί και μέσα από τη μνήμη να μετατραπεί σε μια συλλογική εμπειρία. Το Friend with the Mountain είναι ένα προσωπικό αφιέρωμα, μια ήσυχη επανάσταση, μια αναζήτηση ριζώματος μέσα από το σώμα.
Το νέο χορογραφικό έργο Οικειοποιήσεις: Ανασκαφή της κίνησης της Μαριέλας Νέστορα / YELP DANCE Co., μελετά τις μορφές που διακοσμούν ερυθρόμορφα και μελανόμορφα αγγεία. Η χορογραφία δεν αναπαριστά το παρελθόν, αλλά το ανασύρει στο παρόν ως ένα δυναμικό πεδίο ερωτημάτων και νέων αφηγήσεων. Ως μηχανισμός οικειοποίησης, επανάληψης και επαναδιατύπωσης, ανακινεί και εγγράφει μνήμες και καθιστά τον χρόνο ρευστό, πορώδη. Αυτή η ανασκαφή της κίνησης γίνεται στο εδώ και τώρα σε διαρκή διάδραση με τη ζωντανή μουσική.
Είναι η κίνηση μορφή ή ενέργεια, πράξη ή πλαίσιο, ενσωμάτωση ή μετασχηματισμός, θετικός ή αρνητικός χώρος, αίσθηση ή σκέψη, πηγή ή αντίλαλος, αντίληψη ή μετάδοση, μεταβολισμός ή προβολή, αναπαραγωγή ή σχόλιο; Η παράσταση χορού Οικειοποιήσεις: Ανασκαφή της κίνησης αναμετριέται με τον χρόνο ως μια συνθήκη ρευστή, όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον δεν είναι διακριτές οντότητες, αλλά αλληλένδετες εκφάνσεις της ίδιας εμπειρίας. Τι επιλέγουμε να τοποθετήσουμε στο φόντο και τι στο επίκεντρο της προσοχής μας; Κάθε εξερεύνηση είναι μια οικειοποίηση.
Η παράσταση Hounds of Madness αντλεί την έμπνευσή της από τον Χορό των Βακχών του Ευριπίδη, διερευνώντας τις έννοιες της συλλογικότητας, της τελετουργίας και της έκστασης. Μέσα από την κίνηση, τη φωνή και τη μουσική, το χορογραφικό έργο εστιάζει και αναδεικνύει την αυτόνομη καλλιτεχνική υπόσταση του Χορού ως μία συλλογικότητα που δημιουργείται από ένα σύνολο γυναικών που αλληλο-υποστηρίζεται και συνδέεται με τρυφερότητα κι αιχμηρότητα. Πρόκειται για μία πρόσκληση σε ένα παιχνίδι μεταμορφώσεων κι διεκδικήσεων που αψηφά το φόβο που ριζώνει στα σώματά μας. Τι μας ενώνει, τι μας κινητοποιεί και τι μας απελευθερώνει σε έναν κόσμο που στρέφεται ολοένα και περισσότερο στον τρόμο;
Αντλώντας υλικό από την πρώτη ιστορικά σωζόμενη μυθοπλαστική καταγραφή της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος, το Hounds of Madness καθιστά ορατή μια ομάδα γυναικών με και χωρίς αισθητηριακή και κινητική αναπηρία. Μια ομάδα που στην σύγχρονη Ελλάδα σπανίως έχει τον χώρο να υπάρξει τόσο στην κοινωνία όσο και στην σκηνή, όπως άλλωστε και οι γυναίκες της Θήβας που κατέφυγαν στο όρος Κιθαιρώνα ενάντια στις πατριαρχικές επιταγές στο έργο του Ευριπίδη.
Μία τοποειδική παράσταση που γεφυρώνει το ιστορικό ίχνος με τις σύγχρονες αναγνώσεις για τον ρόλο των γυναικών ως υποκείμενα αντίστασης και χειραφέτησης της αυτοδιάθεσης των σωμάτων τους. Ένας υπερβατικός χορός σε ένα μετά – βακχικό σύμπαν.
*Θερμές ευχαριστίες στην Κάτια Σαβράμη και τον Χρίστο Παπαμιχαήλ.
* Η παράσταση θα είναι προσβάσιμη σε άτομα με οπτική και κινητική αναπηρία. Θα υπάρχει απτική ξενάγηση πριν την έναρξη της παράστασης για τυφλά άτομα και άτομα με οπτική αναπηρία.
Μια παράσταση που χρησιμοποιεί τον χώρο ως ζωντανό παρατηρητή της ροής του χρόνου. Τρεις γενιές ερμηνευτών συμβολίζουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, σε πραγματικό αλλά και φανταστικό χρονικό ορίζοντα. Αλληλεπιδρούν σε έναν κοινό χώρο, μορφοποιώντας και μεταλλάσσοντάς τον, προσθέτοντας και καταστρέφοντας στοιχεία του. Ο χρόνος παρατηρείται μέσα από τη γη, μέσα από τον χώρο. Η μουσική έρχεται ως ένα βασικό στοιχείο της παράστασης να παίξει τον ρόλο του χρόνου και να επηρεάσει τα γενόμενα άμεσα και ουσιαστικά. Η ζωντανή παραγωγή της συνδιαλέγεται με τις κινήσεις των ερμηνευτριών καθώς πλάθει και πλάθεται συνδεδεμένη με τη δράση τους. Η δομή της παράστασης είναι βασισμένη στον φιλοσοφικό ταοϊσμό, προσθέτοντας στον σκηνικό χώρο, τη χορογραφία και τη δραματουργία έναν επιπλέον κεντρικό άξονα παράλληλα με τον χρόνο.
Σε μια εποχή γεμάτη είδωλα – φτιαγμένα από ανθρώπους για υπεράνθρωπους – το «ασύρματο» σόλο χορού Hero Unplugged παρουσιάζει ένα καθημερινό άτομο που επιθυμεί να ακολουθήσει μια ηρωική πορεία και να κατακτήσει την κορυφή. Το ταξίδι του μοιάζει προβλέψιμο, μέχρι που – θέλοντας ή μη – «βγαίνει από την πρίζα» και αποσυνδέεται.
Μια χορογραφική απόπειρα που αντλεί έμπνευση από τη γοητεία της Πλατωνικής Σπηλιάς και τις σύγχρονες ερμηνείες της, παραλληλίζοντας τις σκιές της με τις αμφίβολες σύγχρονες απαιτήσεις που διαμορφώνουν τις ζωές μας. Στο επίκεντρο ένα νεαρό αγόρι, το οποίο, με τη σωματική του φαντασία, αφηγείται μέσα από τη ματιά της χορογράφου, τη σημασία της αποσύνδεσης και του ηρωισμού· έννοιες που συνεχίζουν να αναζητούν τη θέση τους στο παρόν και στο – όχι και τόσο μακρινό – μέλλον.