Γιατροσόφια για τις αρρώστιες του σώματος, της ψυχής και του νου, για τους πόνους της καρδιάς, για τα άλγη του κορμιού, ένας συγκινητικός κι απόκοσμος θησαυρός λαϊκής σοφίας ξεδιπλώνεται στα βυζαντινά « Ιατροσόφια» του Ιωάννη Σταφιδά. Με άξονα το μαγικό βιβλίο του, η Ομάδα μουσικού θεάτρου Ραφή συμπράττει με τον συνθέτη Νίκο Γαλενιανό και την εικαστικό Μαλβίνα Παναγιωτίδη για μια μουσική παράσταση που επιθυμεί να συνδεθεί ξανά με τη μαγγανεία, το ξόρκι, το παράλογο. Η ασθένεια, η αδυναμία, ψυχική και ανατομική, το γήρας και οι χυμοί της νιότης απέναντι στην αιώνια πάλη του ανθρώπου με τη ζωή και τον θάνατο. Δύο μουσικοί, τρεις τραγουδιστές, ένας συνθέτης και μία εικαστικός ξορκίζουν το πάσχον σώμα, φορέα της απόκρυφης ιστορίας της Ευρώπης, μέσα από τις ελληνικές, λαϊκές θεραπευτικές δοξασίες. Στο ατμοσφαιρικό περιβάλλον του Ασκληπιείου της Κω, εκεί που συναντιούνται η Ανατολή με τη Δύση, αναμετριέται η ιστορία της επιστημονικής γνώσης με το μεταφυσικό, θυμίζοντας μας τη φράση του Φράνσις Μπέικον: «Όποιος δεν εφαρμόζει νέες θεραπείες, πρέπει να περιμένει καινούρια κακά. Γιατί ο χρόνος, είναι ο πιο μεγάλος πρωτοπόρος».
Ένα κείμενο της κρητικής λογοτεχνίας του 15ου αιώνα. Ο Απόκοπος, δηλαδή ο κατάκοπος, είναι μια αλληγορία σε δεκαπεντασύλλαβο για έναν άνθρωπο που ονειρεύτηκε την κατάβασή του στον Άδη. Εκεί συναντά αγαπημένα πρόσωπα, γονείς και αδέλφια, φρικώδεις νεκρούς, που όλοι έχουν το ίδιο επίμονο ερώτημα: «Μας θυμάται κανείς εκεί πάνω;». Κεντρική μουσική φιγούρα ο μοναδικός γνωστός Έλληνας αναγεννησιακός συνθέτης λόγιας μουσικής Φραγκίσκος Λεονταρίτης, καθώς και Βενετοί συνθέτες της εποχής, όπως ο Joan Ambrosio Dalza, ο Francesco da Milano, ο Franciscus Bossinensis, καθώς και ανώνυμοι από τις συλλογές του Petrucci, σε διασκευές για φλάουτο και κιθάρα. Μια σύγχρονη ραψωδία, μια μουσική σύνθεση ήχων και ανθρώπινων φωνών που δημιουργούν μια συνειρμική απεικόνιση ενός άγνωστου και μυστικού τόπου, πλημμυρισμένου από καταιγιστικά συναισθήματα και τρομερές μνήμες.
Ένας θίασος επτά ερμηνευτών –έξι μουσικοί κι ένας ηθοποιός– περιοδεύει από μέρος σε μέρος σε όλο τον κόσμο με την αλλόκοτη παράστασή του Το μουσείο των φανταστικών μουσικών όντων. Μια παράσταση μουσικού θεάτρου εμπνευσμένη από το Βιβλίο των φανταστικών όντων του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, στην οποία μυθικά όντα ζωντανεύουν επί σκηνής με τον ήχο, τη μουσική, το φως και τις λέξεις. Γρύπες, Κύκλωπες, Νύμφες, η Σφίγγα, ο Κέρβερος, Δράκοι αλλά και ο Κατωβλέπας, το Τσοντσόν, το Γκιλλυκαλλού και τόσα άλλα όντα, ζωντανεύουν μπροστά στα εκστατικά αυτιά όσων τυχερών βρεθούν στις παραστάσεις του μυστήριου και εκκεντρικού αυτού θιάσου.
Τροία. Σμύρνη. Το πρόσωπο. Η μάνα. Η γη. Η πατρίδα. Η Βασίλισσα. Η Εκάβη. Διασχίζει τον χρόνο. Σαν κυρτό βέλος.
Ερείπια. Κουφάρια. Μια πόλη. Τροία. Σμύρνη. Χαμένες πατρίδες. Χαμένες ζωές. Γκρεμισμένες από τείχη. Καμένες. Από τη φωτιά του πολέμου. Χιλιάδες άνθρωποι. Παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Είδαν το λιμάνι τους να γίνεται αιμάτινο ποτάμι. Που έθαψαν εκεί ένα κομμάτι της ψυχής τους. Η καρδιά τους δεν ξέχασε. Το σώμα βασανίστηκε, για να ριζώσει αλλού.
Η ιστορία μιας πόλης. Η καταστροφή του «λίκνου του πολιτισμού». Η Τροία που ακόμα καίγεται…
Η Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Ραφή συμπράττει με τους Oros Εnsemble, τον συνθέτη Αποστόλη Κουτσογιάννη, τον ποιητή Μάριο Χατζηπροκοπίου και τον εικαστικό Πέτρο Τουλούδη για μια μουσικοεικαστική καντάτα που φωτίζει στιγμές από τη ζωή των Κουταλιανών, όπως ονομάστηκαν οι Μικρασιάτες μασίστες σε διάφορες ιστορικές περιόδους: από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τη μεταπολεμική περίοδο.
Εστιάζοντας στον θρυλικό βίο αυτών των προσώπων, ταυτόχρονα αναδύεται αλληγορικά η μετάβαση από τον κόσμο του τέλους του 19ου αιώνα στους αλλεπάλληλους εκτοπισμούς των αρχών του 20ού αιώνα, τη Μικρασιατική Καταστροφή και τα ασφυκτικά πλέον σύνορα του νεοελληνικού κράτους.
Ο μυθικός Παναγής Κουταλιανός και ο απόγονός του Δημήτρης, ο Χάρης Καρπόζηλος και ο Γιάννης Κεσκελίδης ή Σαμψών, ο γίγαντας του ελληνικού κατς «Αττίλιο» ή «Ασιάτης» (sic).
Μια μουσική παράσταση που συνομιλεί με την ψηφιακή ζωγραφική του Γιώργου Κόρδη, ο οποίος δημιουργεί ψηφιακά μια σειρά από τοιχογραφίες-πομπές προσφύγων, με τίτλο Ανέστιοι. Η Φένια Παπαδόδημα συνομιλεί με τα έργα, ακολουθώντας το οδοιπορικό του Γιώργου Σεφέρη στην Καππαδοκία, μαρτυρίες προσφύγων, ποιήματα.
Με τη φωνή της ταξιδεύει από την υμνωδία στο τραγούδι, στον αυτοσχεδιασμό, στον λόγο. Οδηγεί τον ακροατή σε μια εσωτερική προσέγγιση του δράματος των ανέστιων κάθε εποχής.
Από το πρόσωπο στην απώλεια του προσώπου.
Το νέο έργο μουσικού θεάτρου της συνθέτριας Σοφίας Καμαγιάννη μας προσκαλεί σε αφύπνιση όσον αφορά τη σύνδεσή μας με τη φύση, και πιο ειδικά με τα δέντρα. Πρόκειται για μια μονόπρακτη παιδική όπερα δωματίου, σε λιμπρέτο της Γιώτας Βασιλακοπούλου, όπου μέσα από την τρυφερή και συγκινητική σχέση που ξεδιπλώνεται ανάμεσα σε ένα αγόρι κι ένα δέντρο τονίζονται οι ομοιότητες που έχουν ως οντότητες και αποκαλύπτονται σπουδαία μυστικά της ζωής των δέντρων, πάνω και κάτω από τη γη. Το αξιοζήλευτο σύστημα αλληλοβοήθειας και υποστήριξης, το οποίο αποτελεί αντικείμενο μελέτης από την επιστήμη τα τελευταία χρόνια και έχει οδηγήσει σε θαυμαστές ανακαλύψεις, στέκεται στον αντίποδα του «ξεριζωμού» του ανθρώπου από το φυσικό του περιβάλλον.
«Επειδή οι άνθρωποι δεν μπορούν πια να δουν το χρώμα, τις αποχρώσεις των λέξεων, τη μυστική κίνησή τους, είναι λόγος να μην προσπαθήσουμε να τους ωθήσουμε να τα αισθανθούν όλα αυτά;» — Λευκάδιος Χερν
Ιαπωνία και Ελλάδα, δυο πολιτισμοί συνομιλούν στο νέο έργο μουσικού θεάτρου με τίτλο Τσουνάμι που παρουσιάζεται σε σενάριο και σκηνοθεσία Ελπίδας Σκούφαλου. Στις 11 Μαρτίου του 2011, ένας καταστροφικός σεισμός έπληξε τις ακτές της Ιαπωνίας. Δημιουργήθηκε ένα γιγάντιο τσουνάμι, με τεράστιο κόστος σε ζωές, προκαλώντας το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα μετά το Τσερνόμπιλ. Όταν σημειώθηκαν οι καταστροφές, η ποιήτρια Μαγιαζούμι Μαντόκα διοργάνωσε συνεδρίες σύνθεσης χαϊκού με τους επιζήσαντες. Συνέλεξε 126 χαϊκού, που ενέπνευσαν το «Τσουνάμι» αυτής της μουσικής παράστασης. Με όχημα τον λόγο, την πρωτότυπη μουσική –που αντλεί από τον χώρο συνάντησης των ιαπωνικών μουσικών παραδόσεων με τις αντίστοιχες ελληνικές– και τον χορό, το έργο προσεγγίζει την κλιματική κρίση και τις ολέθριες συνέπειες στη ζωή και στην ψυχή όλων μας.
Η Ορχήστρα και Χορωδία ΙΩΝΙΑ της Νέας Ιωνίας Βόλου παρουσιάζει τη μουσικοθεατρική παράσταση με τίτλο Ο μπερντές της Γης, βασισμένη σε πρωτότυπα κείμενα της Ρεγγίνας Καπετανάκη, συνδημιουργού της θρυλικής Λιλιπούπολης. Πρόκειται για μια πρωτότυπη παράσταση που συνδυάζει τον Καραγκιόζη, το θέατρο σκιών και την παραδοσιακή μουσική με τη σύγχρονη οπτική τεχνολογία των βίντεο και 3D προβολών, σχολιάζοντας με σύγχρονο τρόπο τη Φύση και την κλιματική αλλαγή. Ο Τάκης Βαμβακίδης στον ρόλο του Καραγκιόζη θα αφηγείται και θα σχολιάζει καθώς θα εναλλάσσεται σε διάφορες μορφές –από θέατρο σκιών σε πραγματική σκηνική παρουσία ηθοποιού και έπειτα μεταπήδηση στην οθόνη βιντεοπροβολής ως ψηφιακός εμψυχωτής– κεντρίζοντας την προσοχή των θεατών. Το ελληνικό τραγούδι αποτελεί βασικό συντελεστή της παράστασης και αποδίδεται από την Ορχήστρα και τη Χορωδία ΙΩΝΙΑ με ερμηνευτή τον καταξιωμένο Θοδωρή Κοτονιά.
Η μουσικοθεατρική παράσταση Ίσως και να είμαστε αδέρφια τελικά της Φένιας Παπαδόδημα βασίζεται στη συγκλονιστική επιστολή του Ινδιάνου αρχηγού Σηάτλ που γράφτηκε το 1854 σαν απάντηση στον εκπρόσωπο της Ουάσινγκτον που ζητούσε να αγοράσει τη γη τους. «Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να θυμάστε πως είναι ιερή…» Σκοπός του έργου είναι η δημιουργία μιας κοινής συνείδησης που υπαγορεύει μια αλήθεια η οποία δεν έχει ακόμη κατανοηθεί πλήρως: Για να σταματήσουμε την καταστροφή της Φύσης θα πρέπει πρώτα να αλλάξουμε την ίδια την κοσμοεικόνα μας. Μια μουσική περιήγηση, τέλος, γύρω από τη χτισμένη το 1280 Κόκκινη Εκκλησιά στο Βουργαρέλι, όπου διάσπαρτα τοποθετημένοι πίνακες του Γιώργου Κόρδη αφηγούνται τη μεταμόρφωση του ανθρώπου και του πλανήτη, από την πτώση από τον Κήπο της Εδέμ έως σήμερα, συνομιλώντας με τα δρώμενα.
Η πρωτότυπη σύνθεση εμπεριέχει, επίσης, αποσπάσματα κειμένων από τα έργα Η πράσινη ιστορία του κόσμου του Κλάιβ Πόντινγκ και Θάνατος και Ανάσταση της ιερής κοσμολογίας του Φίλιππου Σέρραρντ.