Region: Στερεά Ελλάδα

Μαθήματα Ωδικής – Ο κυρ Άγγελος

Ένας ιδιότυπος «δάσκαλος» της φωνής αλλά και της ζωής, ο Άγγελος Παπαδημητρίου, στήνει επί σκηνής ένα υβριδικό μουσικό και εικαστικό σύμπαν όπου τραγούδι, εικόνα, λόγος και σώμα συνυπάρχουν, αποκαλύπτοντας με χιούμορ και συγκίνηση την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η παράσταση Μαθήματα Ωδικής – Ο κυρ Άγγελος είναι μια ζωντανή μουσική περφόρμανς με ισχυρή εικαστική ταυτότητα, όπου ο λόγος, η εικόνα, το σώμα και ο χώρος συνυπάρχουν σε ένα ενιαίο καλλιτεχνικό συμβάν. Ο Παπαδημητρίου, ως βασικός περφόρμερ, τραγουδιστής και εικαστικός, ενεργεί στο κέντρο ενός μουσικού τοπίου όπου τραγουδά, κινείται και συνομιλεί με το εικαστικό του έργο και χαρίζει μια ξεχωριστή σκηνική εμπειρία.

Από τι ζουν οι άνθρωποι

Ένας φτωχός τσαγκάρης, την πιο κρύα νύχτα του χειμώνα, βγαίνει έξω στο χιόνι για να μαζέψει από κάποιους πελάτες του τα λεφτά που του χρωστάνε. Σε μια γωνιά του δρόμου βρίσκει σωριασμένο και εξαντλημένο, από την πείνα και το κρύο, έναν παράξενο άνθρωπο. Αποφασίζει να τον πάρει μαζί στο σπίτι του και να του προσφέρει ρούχα και φαγητό. Από το σημείο αυτό ξεκινά μια αλυσίδα από μυστήρια συμβάντα, απροσδόκητα και καταπληκτικά γεγονότα, που δίνουν σταδιακά τις απαντήσεις σε τρία ερωτήματα: τι υπάρχει στην καρδιά του ανθρώπου, τι δεν του έχει δοθεί να γνωρίζει και από τι ζει ο άνθρωπος. Η παρουσία του παράξενου ανθρώπου θα αποκαλύψει στον τσαγκάρη, αλλά και στους άλλους, τη μία και μοναδική αλήθεια, που είναι η απάντηση στο ερώτημα «Από τι ζουν οι άνθρωποι».

Οέ Οέ! Τραγούδια στο πατάρι

Πέντε διαφορετικοί μεταξύ τους ερμηνευτές ανεβαίνουν στο πατάρι κουβαλώντας ο καθένας τον προσωπικό του «ήχο» και τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Στην προσπάθειά τους να συνυπάρξουν στη μικρή πλατφόρμα, δημιουργούν ένα μουσικό αλαλούμ από παραδοσιακή, ροκ, ραπ, κλασική μουσική, διαφωνούν, διεκδικούν, σπρώχνονται, στριμώχνονται για να βρουν τελικά κοινό τόπο στα τραγούδια της παιδικής τους ηλικίας που τους σημάδεψαν. Αυτά τα τραγούδια ντύνουν με τη μουσική που ο καθένας εκπροσωπεί και τα στολίζουν με τις προσωπικές τους ιστορίες και αναμνήσεις που τα συνοδεύουν, για να δημιουργήσουν μια ξέφρενη συναυλία-ταξίδι στην παιδική μας ηλικία.

Η νέα παράσταση των Patari Project είναι ένα μουσικοθεατρικό έργο με πολύ χιούμορ, κλασική, παραδοσιακή, ροκ και ραπ μουσική, στο οποίο τα παιδιά τού χτες θα συναντήσουν τα παιδιά τού σήμερα. Πάνω απ’ όλα, όλοι θα καταλάβουν ότι ο άνθρωπος για να επιβιώσει στον κόσμο (πλατφόρμα) πρέπει να ακούει, να συνυπάρχει και να μαθαίνει.

Τα νερά

«Τι γεύση έχουν τα δάκρυα;» Σε μια ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία, η Αναΐς, ένα εσωστρεφές εννιάχρονο κορίτσι, μετά την απώλεια της αγαπημένης της γιαγιάς ανακαλύπτει ότι δεν κυλάνε δάκρυα από τα μάτια της. Παρέα μ’ ένα παγόνι ξεκινάει ένα ταξίδι σ’ ένα παράλληλο κόσμο στον πυρήνα της γης, που συνδέει το παρελθόν με το μέλλον. Εκεί, στα υπόγεια νερά, θα συναντήσει αρχέγονες μορφές, θεότητες άλλων πολιτισμών, και θα προσπαθήσει να λύσει τον γρίφο που θα επαναφέρει τη φυσική ροή των νερών της γης και να συνδεθεί με τις βαθιές ρίζες της οικογένειάς της. Τα νερά του κόσμου, τα οποία κατέχει η θεά Αναχίτα, εξαρτώνται από τα δάκρυα ενός μικρού κοριτσιού.

Τρία κορίτσια, έχοντας στη διάθεσή τους αντικείμενα που μπορείς να βρεις σ’ ένα παιδικό δωμάτιο, θα αφηγηθούν αυτήν την περιπέτεια μαγικού ρεαλισμού, και μαζί με τα παιδιά θα ανακαλύψουν τον αλληλένδετο κρίκο που συνδέει τις πηγές των ανθρώπινων συναισθημάτων με τις πηγές της γης.

Στο άλλο της χέρι κρατούσε ένα αστέρι

Βασισμένο στα Ποιήματα με ζωγραφιές σε μικρά παιδιά του Γιώργου Σεφέρη

Ήτανε μια κοπέλα απ’ τη Σάμο
που έχωσε το δεξί της στην άμμο
και με τ’ άλλο το χέρι
εκρατούσε ένα αστέρι
ετούτη η κοπέλα απ’ τη Σάμο.

Τα πεντάστιχα ποιήματα του Σεφέρη, γραμμένα στο πρότυπο των λίμερικ, δημιουργούν έναν κόσμο δικό τους, θαυμαστό και κωμικό, όπου τα πιο αλλοπρόσαλλα πράγματα μπορούν να συμβούν με φυσικότητα. Μικρές αυτοτελείς ιστορίες, με πρωταγωνιστές απίθανους χαρακτήρες από διαφορετικά μέρη του κόσμου –κοπέλες, παιδιά, άντρες, νέοι και γέροι, ένας σε κάθε πεντάστιχο–, ζωντανεύουν σε μια μουσική παράσταση κουκλοθεατρικού βαριετέ. Φιγούρες θεάτρου σκιών και δισδιάστατες κούκλες διαφόρων μεγεθών εμψυχώνονται πίσω, πάνω και γύρω από έναν πρωτότυπο αναδιπλούμενο μπερντέ. Ένα κοντραμπάσο επί σκηνής σχολιάζει, διακόπτει και αναπτύσσει τη δράση. Παράλληλα, ηλεκτρονικά στοιχεία, λούπες και επεξεργασμένες ηχογραφήσεις λειτουργούν ως ηχητικά ίχνη για τον εκάστοτε τόπο: Πεκίνο, Κάιρο, Κονγκό ή Βραζιλία, μια ακτή της Σάμου ή οι όχθες του Γάγγη… Εικόνες, φως και μουσική συγκροτούν ένα ζωντανό και παιγνιώδες ποιητικό σύμπαν, σε πλήρη συνομιλία με το υπερρεαλιστικό πνεύμα των λίμερικ του Σεφέρη.

Στόμα

To Στόμα, μια υβριδική όπερα χορού που τοποθετεί τον θεατή σε έναν μεταβατικό κόσμο. Το στόμα ως άνοιγμα, πέρασμα, κραυγή και τραγούδι: ένα κατώφλι όπου η γλώσσα διαλύεται και αναδύεται επικοινωνία πριν από τη γλώσσα. Εκεί όπου το νόημα γεννιέται μέσα από αναπνοές, δονήσεις, ρυθμό και κίνηση. Όπως το στόμιο ενός ποταμού που ενώνεται με τη θάλασσα γίνεται τόπος μετάβασης. Εμπνευσμένο από το υπαρξιακό τοπίο του Τέλους του Σάμιουελ Μπέκετ, το έργο χτίζεται μέσα από μια συνθήκη ρήξης: έναν άνθρωπο σε διάλυση, ανάμεσα σε μνήμη και παρακμή, σώμα και νου, άτομο και σύνολο. Το Στόμα πλέκει μια παράλληλη πραγματικότητα μέσα στη ρωγμή, όπου ψίθυροι και αναπνοές ανοίγουν άλλες δυνατότητες ύπαρξης. Φαντάζεται μια ανθρωπότητα εξαντλημένη από αποξένωση και ανθρωποκεντρική σκέψη, που αναζητά νέους τρόπους ύπαρξης. Τέσσερις περφόρμερ με και χωρίς αναπηρία από την ομάδα Εν Δυνάμει συνθέτουν μια σπονδυλωτή αφήγηση μέσα από χορό και μουσική από ανθρώπινες φωνές και τσέλο. Το Στόμα αναπτύσσεται ως μια πρακτική συνύπαρξης με τη ρωγμή: μια εμπειρία συλλογική, τελετουργική και παιχνιδιάρικη, όπου η ρωγμή δεν κρύβεται αλλά μετατρέπεται σε ρυθμό.

Οι πολιτείες του Λεό Ραπίτη

Η μυθιστορηματική ζωή του Έλληνα συνθέτη των τριών ηπείρων και των πέντε θαλασσών ξεδιπλώνεται μέσα από μουσικές, από εικαστικές ψηφίδες, αντανακλώντας τον πυρήνα της περιόδου που τον γέννησε. Γιατί ο συνθέτης Λεό Ραπίτης, παιδί μια εποχής αλλόκοτης απελευθερωμένης, πριν το ναζιστικό σύννεφο σκεπάσει την Ευρώπη, βρέθηκε στην Αγγλία των αισθαντικών τροβαδούρων , του Νόελ Κάουαρντ , του Ivor Novello, των μιούζικαλ, μεταγγίζοντας στα καθ’ημάς (ίσως ο πρώτος και ο μόνος στην Ελλάδα ) κάτι από τη γοητεία της Γηραιάς Αλβιώνας του μεσοπολέμου.

Μια αινιγματική μορφή της ελληνικής μουσικής σκηνής της προπολεμικής αλλά και μεταπολεμικής περιόδου, με τραγούδια που ερμήνευσε η Σοφία Βέμπο, οι αδερφές Καλουτά, o Nίκος Γούναρης, ο Πάνος Βισβάρδης, συνεχίζει να κεντρίζει τολμηρά το σήμερα με τα κρυμμένα του χθες…Άραγε διέκρινε το κοινό της εποχής του τα δικά του πάθη πίσω από τις νότες; Οι μελωδίες του, που συνδέθηκαν με ιστορικές στιγμές και την ευαισθησία μιας ολόκληρης εποχής, παραμένουν ζωντανές, επαναπροσεγγίζονται από σύγχρονους καλλιτέχνες και βρίσκουν νέα νοήματα στη σημερινή μουσική πραγματικότητα. Το έργο του Ραπίτη αποτελεί απόδειξη ότι η μουσική, όταν συνομιλεί με την ιστορία, παραμένει διαχρονική.

Ο Μιχάλης Παπαπέτρου, μαέστρος, πιανίστας και διευθυντής της Χορωδίας της Ερτ, επιχειρεί να συστήσει ξανά τις επιτυχίες του Λεό Ραπίτη, φωτίζοντας μέσω των τραγουδιών το προσωπικό ταξίδι του συνθέτη, από την Αθήνα, στο Μάντσεστερ, την Παλαιστίνη, την Νέα Υόρκη και τέλος στο Βελγικό Κονγκό, όπου δίνει τέλος στη ζωή του θεωρώντας εσφαλμένα ότι σκότωσε τον εραστή του.

Η ενορχηστρωτική προσέγγιση συνδιαλέγεται με τα γνώριμα ηχοχρώματα της εποχής, προσθέτοντας ένα πολυφωνικό σύνολο που τονίζει όλα τα τζαζ στοιχεία της μουσικής του.

Η ιστορία του Λεό Ραπίτη συγκινεί: ένας άνθρωπος που αρχικά πιέστηκε από την οικογένειά του να ακολουθήσει έναν δρόμο που δεν ήταν δικός του , αλλά τελικά τον κέρδισε η μουσική. Ο «Αποδομημένος Αργαλειός» λειτουργεί ως ένα σύμβολο αυτού του ταξιδιού. Αυτό το παραδοσιακό εργαλείο ύφανσης γίνεται ένας τόπος απελευθέρωσης. Το ύφασμα ξηλώνεται, οι χορδές εμφανίζονται, η μουσική βρίσκει ξανά τον δρόμο της.

Αισχύλου Πέρσες – Οι ευτυχισμένες μέρες

Η βασίλισσα των Περσών Άτοσσα, ύστερα από ένα όνειρο που προμήνυε συμφορές για τον γιο της, ενημερώνεται πως ο στρατός της Περσίας καταστράφηκε. Στην εμφάνισή του από τον κάτω κόσμο, ο νεκρός άντρας της, ο Δαρείος, εξηγεί τους λόγους που οδήγησαν στην ήττα και τους προτρέπει να σταματήσουν τις επιθέσεις εναντίον των Ελλήνων.

Στη νέα παραγωγή του έργου ο Αισχύλος συνδιαλέγεται με το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ Ευτυχισμένες μέρες. Η παράσταση δανείζεται την αριστουργηματική σύλληψη του Μπέκετ προκαλώντας ένα εντυπωσιακό μονοθέαμα με αυτούσια την ποίηση του Αισχύλου. Η βασίλισσα των Περσών, ακινητοποιημένη μες σ’ ένα βουνό αναμνήσεων, σταδιακά βυθίζεται μες στο σωρό των τραγικών γεγονότων του παρελθόντος. Πλάι της καθισμένος ο νεκρός σύντροφός της διαβάζει στην εφημερίδα τα ολέθρια νέα.

Η νέα αυτή δημιουργία μάς επιστρέφει στη σκέψη πως το παρελθόν μας είναι αδύνατον ν’ αποκοπεί από το μέλλον μας· ενυπάρχουν και τα δυο αυτούσια μες στο παρόν μας.

Model Collapse: Love you, bye

Στην έκθεση Model Collapse: Love you, bye η Μαρία Μαυροπούλου διαπραγματεύεται αντιστοιχίες ανάμεσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο και την τεχνητή νοημοσύνη όσον αφορά τη διαδικασία φθοράς τους. Η σταδιακή απώλεια των αναμνήσεων, όπως εμφανίζεται σε περιπτώσεις άνοιας ή Αλτσχάιμερ, παραλληλίζεται με το φαινόμενο του model collapse στην τεχνητή νοημοσύνη όταν τα μοντέλα ανατροφοδοτούνται με τα δεδομένα που παρήγαγαν, οδηγώντας σε σφάλματα.

Έπειτα από έρευνα με ασθενείς σε πρώιμα στάδια άνοιας, η καλλιτέχνις καταγράφει προσωπικές ιστορίες και αντικείμενα που συνδέονται με τη μνήμη τους ενώ συνδιαλέγεται με εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης για να σχολιάσει την απόσταση μεταξύ της αντιφατικής υποκειμενικότητας ενός ατόμου και της υποτιθέμενης αντικειμενικότητας στα δεδομένα των μοντέλων AI.

Η έκθεση εμπλουτίζεται από τη διαλεκτική σχέση των έργων με τα αρχαιολογικά ευρήματα που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ερέτριας, έναν χώρο που αποτελεί κατεξοχήν αποθετήριο της συλλογικής μνήμης.

Το έργο προσκαλεί το κοινό να αναλογιστεί την αξία της ανθρώπινης μνήμης και τον ρόλο της τεχνολογίας στη διαμόρφωση της συλλογικής και ατομικής μας ταυτότητας.

Hounds of Μadness

Η παράσταση Hounds of Madness αντλεί την έμπνευσή της από τον Χορό των Βακχών του Ευριπίδη, διερευνώντας τις έννοιες της συλλογικότητας, της τελετουργίας και της έκστασης. Μέσα από την κίνηση, τη φωνή και τη μουσική, το χορογραφικό έργο εστιάζει και αναδεικνύει την αυτόνομη καλλιτεχνική υπόσταση του Χορού ως μία συλλογικότητα που δημιουργείται από ένα σύνολο γυναικών που αλληλο-υποστηρίζεται και συνδέεται με τρυφερότητα κι αιχμηρότητα. Πρόκειται για μία πρόσκληση σε ένα παιχνίδι μεταμορφώσεων κι διεκδικήσεων που αψηφά το φόβο που ριζώνει στα σώματά μας. Τι μας ενώνει, τι μας κινητοποιεί και τι μας απελευθερώνει σε έναν κόσμο που στρέφεται ολοένα και περισσότερο στον τρόμο;

Αντλώντας υλικό από την πρώτη ιστορικά σωζόμενη μυθοπλαστική καταγραφή της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος, το Hounds of Madness καθιστά ορατή μια ομάδα γυναικών με και χωρίς αισθητηριακή και κινητική αναπηρία. Μια ομάδα που στην σύγχρονη Ελλάδα σπανίως έχει τον χώρο να υπάρξει τόσο στην κοινωνία όσο και στην σκηνή, όπως άλλωστε και οι γυναίκες της Θήβας που κατέφυγαν στο όρος Κιθαιρώνα ενάντια στις πατριαρχικές επιταγές στο έργο του Ευριπίδη.

Μία τοποειδική παράσταση που γεφυρώνει το ιστορικό ίχνος με τις σύγχρονες αναγνώσεις για τον ρόλο των γυναικών ως υποκείμενα αντίστασης και χειραφέτησης της αυτοδιάθεσης των σωμάτων τους. Ένας υπερβατικός χορός σε ένα μετά – βακχικό σύμπαν.

*Θερμές ευχαριστίες στην Κάτια Σαβράμη και τον Χρίστο Παπαμιχαήλ.

* Η παράσταση θα είναι προσβάσιμη σε άτομα με οπτική και κινητική αναπηρία. Θα υπάρχει απτική ξενάγηση πριν την έναρξη της παράστασης για τυφλά άτομα και άτομα με οπτική αναπηρία.