Το έργο Στα ίχνη του νερού είναι ένα χοροθεατρικό ντουέτο που διερευνά την αφήγηση ιστοριών ως τελετουργία μνήμης, κοινότητας και «επιστροφής στον άνθρωπο». Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται ο διάλογος ανάμεσα στο κινούμενο σώμα, το σώμα-αντικείμενο και το σώμα-ως-ήχο. Άμορφα υλικά και κινούμενα αντικείμενα εμψυχώνονται από τους περφόρμερ, εισερχόμενα σε μια διαρκή σχέση με το ζωντανό σώμα και αναδεικνύοντας την ανθρώπινη ευαλωτότητα.
Αφετηρία της δημιουργίας αποτελεί το απόσπασμα της Αν Μπόγκαρτ για τον νομαδικό ποιητή της ερήμου της Σενεγάλης, εκείνον που θυμάται πού βρίσκονται οι πηγές νερού και οδηγεί τη φυλή προς την επιβίωση – κυριολεκτική και μεταφορική. Όπως η φύση θυμάται μέσα από κύκλους και ρυθμούς, έτσι και ο άνθρωπος αυτοπροσδιορίζεται μέσα από ιστορίες και παραδόσεις. Στην παράσταση αυτή, και μέσα από τη σύμπραξη του χορού, του θεάτρου και του κουκλοθεάτρου, σώμα και αντικείμενο εναλλάσσονται σε ρόλους αφηγητή, μάρτυρα και πρωταγωνιστή, διερευνώντας τη σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη.
* Το κείμενο που ερμηνεύει ο ηθοποιός Giacomo Dominici προέκυψε από μια δημιουργική διαδικασία (Dada poems). Ακούγονται στα ελληνικά και ιταλικά αποσπάσματα από τα κείμενα: «Το Παράθυρο» Γιάννης Ρίτσος [από το βιβλίο Τέταρτη Διάσταση, εκδόσεις Κέδρος], «Theories of Performance” από τον Jay Besemer και «WJD: A Phenomenology» από Khashayar Mohammadi WJD [Gordon Hill Press & The Porcupine’s Quill].
Το ίχνος αντιπροσωπεύει το αποτύπωμα της ανθρώπινης παρουσίας στον χρόνο και στον χώρο, τη συσσώρευση γνώσης, εμπειρίας και εξέλιξης της ανθρωπότητας. Κατά μια ιστορική ανάγνωση, τα ίχνη γεννιούνται μέσα από συγκρούσεις, μετακινήσεις και μεταμορφώσεις, όπως και οι πολιτισμοί: μέσα από φωτιά, στάχτη και επαναδιαπραγμάτευση. Τα ίχνη του ανθρώπου διαμόρφωσαν τον κόσμο γεωγραφικά, πολιτισμικά, κοινωνικά και πολιτικά: στο σώμα, στον δημόσιο χώρο, στη μνήμη και στους μύθους. Όταν η πράξη ολοκληρώνεται, το ίχνος παραμένει ως μαρτυρία. Για κάθε άνθρωπο αντιστοιχεί ένα σύνολο ιχνών που λειτουργούν ως καθρέφτης της εξέλιξής του. Το ίχνος είναι η ανώτερη μορφή του ανθρώπου ως δυνατότητα μέσα από επίγνωση, γνώση και ευθύνη. Δεν έχει φύλο ή υλική υπόσταση. Είναι καθαρή συνείδηση και ταυτόχρονα πολιτική, καθώς φέρει τα αποτυπώματα της συλλογικής ιστορίας. Το ίχνος είναι φορέας γνώσης χωρίς να αποτελεί την πλήρη αλήθεια και παραμένει πάντα ανοιχτό σε ερμηνεία.
Παράλληλες δράσεις
- «Ενσωματωμένα ίχνη: Ερμηνεύοντας την πόλη»: Workshop με τον Ιωάννη Καρούνη | 7-13 Ιουλίου 2026
- «Ενσωματωμένα ίχνη: Ερμηνεύοντας την πόλη»: Ανοιχτή δημόσια συζήτηση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δράμας | Μετά την παράσταση στις 14 Ιουλίου 2026
Η συμμετοχή είναι δωρεάν.
Η Πνοή φωτός είναι μια τοποειδική και συμμετοχική παράσταση χοροθεάτρου, ειδικά σχεδιασμένη για τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Κορίνθου και το ιερό του Απόλλωνα. Με αφετηρία τη συμβολική της επτάχορδης λύρας του Απόλλωνα, το έργο οργανώνεται ως μια τελετουργική διαδρομή επτά σταδίων, όπου η μουσική, ο χορός, ο λόγος, η φωνή και το φως συνθέτουν μια εμπειρία μετάβασης από τη διάσπαση προς την αρμονία.
Η κορινθιακή μυθολογία συνομιλεί με τη σύγχρονη ανάγκη του ανθρώπου να ξαναβρεί το μέτρο του σε έναν κόσμο υπερδιέγερσης, τεχνολογικής επιτάχυνσης και κοινωνικής διάσπασης. Μέσα από την ενεργή συμμετοχή τοπικών χορωδιών, εθελοντών και του κοινού, η παράσταση μετατρέπει τον αρχαιολογικό χώρο σε τόπο συλλογικής μνήμης, ρυθμού και επανασύνδεσης.
Μια παράσταση χορού και μουσικής εμπνευσμένη από το ομώνυμο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Όσον αφορά το ομότιτλο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, αντλείται επιπλέον δραματουργικό υλικό από το τέλος του, την ιδέα δηλαδή της παράστασης μέσα στην παράσταση, και από την όλη θεματική του ονείρου όπως την πραγματεύεται ο Άγγλος ποιητής και κατά συνέπεια από τη σχέση του ονείρου με την καλλιτεχνική δημιουργία.
Με τη συνοδεία ακουστικής και ηλεκτρικής κιθάρας, μπάσου, ντραμς και φωνής, οι πέντε χορευτές και χορεύτριες εκτελούν ακολουθίες κινήσεων σε διάφορους συνδυασμούς. Η σπονδυλωτή χορογραφία δεν στοχεύει σε μια αφηγηματική αναπαράσταση των αναφορών αλλά, αντίθετα, βασικό μέσο της θα αποτελέσει το έντονο και ποικιλόμορφο κινητικό λεξιλόγιο σε συνομιλία με μικρά αποσπάσματα πρόζας που θα εισαγάγουν το κοινό στα μέρη της παράστασης. Το μπαλέτο αντιπαραβάλλεται και συνομιλεί με κινήσεις κάθε είδους παράγοντας μια ιδιόμορφη γλώσσα που συντονίζεται αρμονικά με τη μουσική και αναζητά την απόλυτη συγκέντρωση στην κινητική γραφή και τον έλεγχο του χορευτικού οργάνου, δηλαδή του ανθρώπινου σώματος.
Ένα επιφώνημα καημού και ειρωνείας απέναντι στο γεγονός ότι, παρά την προοδευτική όψη της εποχής, ο μηχανισμός στερεοτύπων και περιθωρίου συνεχίζει να λειτουργεί άψογα. Μέσα από τη σάτιρα και τον χορό, το έργο σχολιάζει την κατασκευασμένη φύση των γυναικείων στερεοτύπων. Αποδομώντας την εικόνα της «τέλειας γυναίκας» που προωθείται διαχρονικά, οι δυο χορογράφοι και χορεύτριες φέρουν τη λεγόμενη «μαγκιά», τον δυναμισμό και την ένταση, αποσυνδέοντάς τα από την αποκλειστικά ανδρική κατοχή. Μια περιήγηση στο πώς το σώμα (ξε)περνά αυτά τα όρια, επαναπροσδιορίζει ρόλους και συνδέεται με την έκφραση και την ταυτότητα.
To ΣΤΟΜΑ, τοποθετεί τον θεατή σε έναν μεταβατικό κόσμο. Το στόμα ως άνοιγμα, πέρασμα, κραυγή και τραγούδι: ένα κατώφλι όπου η γλώσσα διαλύεται και αναδύεται η επικοινωνία πριν από τη γλώσσα. Εκεί όπου το νόημα γεννιέται μέσα από αναπνοές, δονήσεις, ρυθμό και κίνηση. Όπως το στό-μιο ενός ποταμού που ενώνεται με τη θάλασσα, γίνεται τόπος μετάβασης.
Εμπνευσμένο από το υπαρξιακό τοπίο του “Τέλος” του Samuel Beckett, το έργο χτίζεται μέσα από μια συνθήκη ρήξης: έναν άνθρωπο σε διάλυση, ανάμεσα σε μνήμη και παρακμή, σώμα και νου, άτομο και σύνολο. Το ΣΤΟΜΑ πλέκει μια παράλληλη πραγματικότητα μέσα στη ρωγμή, όπου ψίθυροι και ανα-πνοές ανοίγουν άλλες δυνατότητες ύπαρξης. Φαντάζεται μια ανθρωπότητα εξαντλημένη από αποξέ-νωση και ανθρωποκεντρική σκέψη, που αναζητά νέους τρόπους ύπαρξης.
Τέσσερις περφόρμερ από την ομάδα Εν Δυνάμει και δύο μουσικοί συνθέτουν μια σπονδυλωτή αφή-γηση μέσα από χορό και μουσική από ανθρώπινες φωνές και τσέλο. Το ΣΤΟΜΑ αναπτύσσεται ως μια πρακτική συνύπαρξης με τη ρωγμή: μια εμπειρία μοναχική που όταν μετατρέπεται σε συλλογική, η ρωγμή δεν κρύβεται αλλά μετατρέπεται σε ρυθμό.
«Στην καρδιά του δάσους χρόνια περιπλανιέμαι, στη ρίζα του βουνού κοιμήθηκα για να σε ονειρευτώ. Οι νύμφες μού ψιθύρισαν στο αυτί τα μυστικά του κόσμου και τώρα εγώ χορεύω για τον Πάνα. Στα τσιμεντένια χαρακώματα έχασα περισσότερα από όσα έψαχνα. Αγρίεψα και έκλεισα τα παράθυρα της καρδιάς. Με τα ίδια μου τα χέρια έχτιζα τις φυλακές που με τη δική μου ευλογία με υποδούλωναν. Βασανιστής της ίδιας μου της ζωής. Αναζητούσα ένα καλύτερο εγώ στραγγαλίζοντας εκείνο που είχα μέσα μου. Το ρίσκο κι η θυσία αναπόφευκτα γι’ αυτούς που αναζητούν ελευθερία. Και πάνω στον αγώνα μίσεψα πέρα από τον εαυτό μου κι ολάκερο τον κόσμο. Τώρα τα πόδια μου βουτάω στο νερό, κοιτάζω τη μορφή μου. Σαν γαληνέψει η επιφάνεια από του αέρα τις πνοές, διακρίνω ξανά εκείνο που άλλοτε ήμουν».
Ο ΜΟΛΥΒΔΟΣ είναι μια μυσταγωγική site-specific χορογραφική παράσταση με στοιχεία λόγου για τρεις γυναίκες, που θα παρουσιαστεί στο Δίδυμο Οθωμανικό Λουτρό Τρικάλων.
Μέσα από την ακινησία, τη μικροκίνηση και την αναπνοή, το έργο προσεγγίζει το σώμα ως τόπο μνήμης, τραύματος, προστασίας και ευαλωτότητας. Ο μόλυβδος λειτουργεί ως κεντρική μεταφορά: ένα υλικό βαρύ και τοξικό, αλλά ταυτόχρονα προστατευτικό και στεγανό. Τρεις γυναίκες συγκροτούν ένα συλλογικό σώμα που αναπνέει, συντονίζεται, θωρακίζεται και εκτίθεται. Η αναπνοή γίνεται παλμός και μηχανισμός σύνδεσης, ενώ η ακινησία αντιμετωπίζεται ως ένας τρόπος να παραμένεις παρών μέσα σε έναν κόσμο συνεχούς πίεσης, ταχύτητας και έκθεσης.
Η performance αναπτύσσεται σε χαμηλές εντάσεις ήχου και φωτός και δημιουργεί έναν χώρο κοινής σιωπής και συνύπαρξης, όπου το σώμα επιτρέπεται απλώς να υπάρχει.
Σε έναν τόπο που συνδέθηκε στην αρχαιότητα με την επικοινωνία ζωντανών και νεκρών, η παράσταση προσκαλεί τον κάθε θεατή σε μια προσωπική τελετή μνήμης, συμμετοχής και αναστοχασμού. Οι θεατές εισέρχονται σε διαφορετικές στιγμές, κινούνται σε μικρές ομάδες στον αρχαιολογικό χώρο, συνομιλούν με τους περφόρμερ, συναντούν χοροθεατρικά δρώμενα τα οποία καλούνται να ερμηνεύσουν και συμμετέχουν ενεργά στην εξέλιξη της εμπειρίας.
Κεντρικά ερωτήματα: Με ποιους νεκρούς θα θέλατε να συνομιλήσετε; Τι θα τους λέγατε; Θα καταλαβαίνατε τι σας λένε;
Στο έργο συμμετέχουν χορευτές χωρίς και με αναπηρία –με κινητική αναπηρία και τυφλοί χορευτές– που συνδιαμορφώνουν την παράσταση μέσα από τις δικές τους σωματικές και αισθητηριακές εμπειρίες.
Ο τίτλος Θα ξεχαστώ αλλά δεν θα σε ξεχάσω συμπυκνώνει τον πυρήνα της παράστασης. Η μνήμη παρουσιάζεται όχι ως εμμονή αθανασίας, αλλά ως πράξη σχέσης, αφοσίωσης και ευθύνης απέναντι στους άλλους.
Σε έναν κόσμο που μοιάζει διαρκώς να χάνει την ισορροπία του, η παράσταση σύγχρονου χορού Παραπατήματα, σε χορογραφία του Νίκου Καλύβα και μουσική σύνθεση/ηχητικό σχεδιασμό του Γιάννη Αγγελάκη, έρχεται να φωτίσει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη σταθερότητα και την πτώση, στην επιμονή και την ευαλωτότητα.
Στο Β’ Αρχαίο Θέατρο Λάρισας,τέσσερις ερμηνευτές — οι χορεύτριες Ναταλία Μπάκα και Σοφία Πουχτού και οι μουσικοί Ειρήνη Μπιλίνη-Μωραΐτη και Γιάννης Αγγελάκης — συνυπάρχουν επί σκηνής και συνθέτουν έναν ποιητικό μικρόκοσμο, όπου κάθε παραπάτημα αποκαλύπτει τη μνήμη του σώματος, την αλληλεξάρτηση των ανθρώπων και την κυκλική ροή του χρόνου.
Η παράσταση σύγχρονου χορού Παραπατήματα εξερευνά την έννοια του παραπατήματος ως μια φυσική, ψυχική και ιστορική διαδικασία που αποκαλύπτει την ευθραυστότητα κι ευαλωτότητά µας. Μέσα από την κίνηση και τον ήχο, δύο χορεύτριες και δύο μουσικοί συνθέτουν ένα σύµπαν, όπου η απώλεια της ισορροπίας και η διαρκής προσπάθεια να επανακατακτηθεί συνιστούν το κεντρικό θέμα της. Κυκλικές κινήσεις, σπειροειδείς διαδρομές και μετατοπίσεις βάρους αποτυπώνουν την κυκλικότητα του χρόνου: το σώμα θυμάται, το παρελθόν επιστρέφει και η σκηνή μεταμορφώνεται σε έναν χώρο όπου το σήμερα γίνεται αύριο κι εχθές. Η παράσταση είναι μια προσπάθεια να σταθούμε όρθιοι σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ισορροπία είναι αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης µε άλλους ανθρώπους, υποστήριξης και αλληλεγγύης, κι ένα ταξίδι από τα μικρά παραπατήματα της κίνησης μέχρι τα μεγάλα και υπαρξιακά παραπατήματα που διαμορφώνουν τη μνήμη, την ταυτότητα και την ιστορία μας.