Η παράσταση Αναλογικό σώμα εστιάζει στον ίδιο τον άνθρωπο: στη δύναμη και την ευθραυστότητά του, στην ικανότητά του να προσαρμόζεται, να αντέχει και να υπερβαίνει τις προκλήσεις της ύπαρξής του στον φυσικό κόσμο. Μέσα από μια καθαρή και ουσιαστική κινητική έρευνα, η παράσταση διερευνά οργανικά, νευρολογικά και ψυχικά τις συνθήκες επιβίωσης και μετασχηματισμού του ανθρώπινου σώματος. Αντλώντας έμπνευση από τις διαχρονικές υπαρξιακές κρίσεις της ανθρωπότητας, το έργο στρέφει το βλέμμα στη σύγχρονη εποχή και στις προκλήσεις που γεννά η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη. Κεντρικό άξονα αποτελεί η ολοένα στενότερη σχέση ανθρώπου και μηχανής, όχι μόνο μέσω των αισθήσεων αλλά και μέσα από την ενσωμάτωση τεχνολογικών συσκευών στο ίδιο το σώμα. Το Αναλογικό σώμα προτείνει έναν καλλιτεχνικό στοχασμό πάνω στη φύση του ανθρώπου σήμερα, υποστηρίζοντας πως το σώμα παραμένει το τελευταίο οχυρό του αναλογικού ανθρώπου.
Η Επιστροφή είναι μια παράσταση χορού και μουσικής για τρεις χορεύτριες και έναν μουσικό επί σκηνής που επιχειρεί μια διερεύνηση της ανθρώπινης κατάστασης μέσα από τις έννοιες του κύκλου και του ερειπίου. Το έργο προσεγγίζει το σώμα ως φορέα μνήμης και σχέσης, ως μέρος μιας διαρκούς διαδικασίας επιστροφής και επαναπροσδιορισμού. Μέσα από κίνηση, ήχο και υλικά ένα ερειπιακό πεδίο δημιουργείται, μεταβάλλεται και ανασυντίθεται, χαρτογραφώντας τη διαδρομή από το ατομικό στο συλλογικό.
Η σύνθεση αναπτύσσεται μέσα από θραύσματα κίνησης, ήχου και δράσης, μικρά συμβάντα που εμφανίζονται, μετασχηματίζονται και επανέρχονται σε νέες συνδέσεις. Έτσι, το έργο δεν ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση, αλλά συγκροτείται από διαδοχικές συναντήσεις, όπου το μεμονωμένο αποκτά νόημα μέσα από τη σχέση του με το σύνολο.
Ο αρχαιολογικός χώρος της Μαρώνειας λειτουργεί ως τοπίο-συνομιλητής παρά ως απλό σκηνικό. Παράλληλες χρονικότητες εμφανίζονται και συνυπάρχουν χωρίς να συγχωνεύονται, ενώ το προσωπικό επανατοποθετείται μέσα στη συλλογικότητα. Η επιστροφή δεν αφορά την αναζήτηση ενός ίδιου σημείου, αλλά τη συνάντηση με τον άλλον, το σώμα και τον κοινό χώρο, όπου η κίνηση, η μεταβολή και η συνύπαρξη γίνονται κοινή εμπειρία.
Ένα γυναικείο σώμα συναντά την πέτρα, ένα υλικό ιστορικά συνδεδεμένο με την εργασία, την κατασκευή και την αντοχή. Η εφήμερη και ευάλωτη δράση του σώματος συνυπάρχει με τη διάρκεια και τη βραδύτητα της γεωλογικής ύλης, διαμορφώνοντας μια πολλαπλή εμπειρία χρόνου. Σώμα και λίθοι συγκροτούν ένα κινητικό συνεχές: φέρουν και μεταφέρουν το ένα το άλλο σχηματίζοντας εφήμερα τοπία και μεταβαλλόμενες συνθέσεις. Η σχέση τους αρθρώνεται τόσο ως συνύπαρξη και φροντίδα, όσο και ως σύγκρουση και αντίστιξη. Καθώς η χορεύτρια ανταποκρίνεται στο υλικό, μετασχηματίζεται, ενώ οι πέτρες, μέσα από τη χορευτική πράξη, αποκτούν σωματικότητα, ρυθμό και σημασία.
Το Πέτρινο σώμα είναι ένα εικαστικό χορευτικό σόλο που διερευνά τη σωματική εμπειρία της βαρύτητας, της μετακίνησης και της ισορροπίας, καθώς και τη σχέση μεταξύ κίνησης και ακινησίας, μέσα από την άμεση επαφή με την πέτρα.
Η περιπατητική κινητική και ηχητική εγκατάσταση Σειρήνες, ένα συλλογικό τραγούδι χαρτογραφεί ένα τοπίο σωμάτων, χορών, μελωδιών και τραγουδιών, εγγράφοντας τη διαδρομή της μέσα από μια σειρά μεταβατικών δράσεων και καταστάσεων. Σαν μια τελετουργία τού σήμερα, συνομιλεί με τις εσωτερικές μας επιθυμίες, τη μελαγχολία μας στο τώρα και με ένα συλλογικό πένθος για αυτά που έχουν ήδη χαθεί.
Με αναφορά στη διττή σημασία της λέξης «σειρήνα» –ως παραπλάνηση και αποπλάνηση στον μύθο, αλλά και ως προειδοποιητικό σήμα– μια χορο(ω)δία γυναικών μετατρέπεται σε σύγχρονες «σειρήνες» που αφουγκράζονται το παρόν και φαντάζονται ένα μέλλον. Μια επίκληση στο τώρα, σαν κραυγή αγωνίας, και ταυτόχρονα σαν μια πρόσκληση συνεύρεσης και συνομολογίας.
Η γένεση και η εξέλιξη του ανθρώπινου σώματος μέχρι την τελειότητα της κίνησής του είναι το θέμα της παράστασης Αμφίβια / HUMENS. Από την αρχέγονη σούπα, στις πρώτες αμφίβιες μορφές ζωής, μέχρι τον άνθρωπο, η βιολογική ιστορία του πέρασε μέσα από συγκρούσεις με το περιβάλλον, τη βαρύτητα, την ίδια την ατέλεια και φθαρτότητα της ύλης. Και τελικά το σώμα συγκρούεται με τα όριά του για να νικήσει και να μετατραπεί στο κορμί του χορευτή.
Πρόκειται για μια περφόρμανς που κινείται δυναμικά μεταξύ της διάλεξης και του χορού, επιστημονικών ευρημάτων και προσωπικών αφηγήσεων, δαρβίνειας εξέλιξης και φιλοσοφικής ανησυχίας, και προτείνει το κάλλος ως υπαρξιακή σωτηρία. Παράλληλα, διατρέχει την κοπιώδη, αγωνιώδη και μαγική ζωή του ανθρώπου-χορευτή αναζητώντας τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο άνθρωπο – μεταφορικά και κυριολεκτικά.