Το έργο Η μάνα μου η χήνα: Ένα σύγχρονο μουσικό παραμύθι είναι μια μουσική παράσταση από τους Oros Ensemble σε πρωτότυπο κείμενο της Δήμητρας Κατιώνη, μουσική σύνθεση της Ισμήνης Μπεκ και αφήγηση της Μάρας Τσικάρα. Η παράσταση στοχεύει στη δημιουργία μιας νέας μορφής μουσικού παραμυθιού, αντλώντας έμπνευση από το κλασικό μουσικό έργο Η μάνα μου η χήνα του Μωρίς Ραβέλ. Συνδυάζοντας στοιχεία από την παράδοση και το ελληνικό παραμύθι, η παράσταση φιλοδοξεί να ανανεώσει και να τοποθετήσει το είδος σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Έτσι, το πρωτότυπο έργο του Ραβέλ διασκευάζεται για μικρό σύνολο από το Oros Ensemble και συνομιλεί με το πρωτότυπο μουσικό παραμύθι Χωρίς της ποιήτριας Δήμητρας Κατιώνη. Στόχος, το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον του παραμυθιού να συνταιριάξουν σε μια μουσική παράσταση για όλους.
Η παράσταση Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο εξερευνά τη διαχρονική επίδραση της βυζαντινής παράδοσης στη ζωή και την πολιτιστική δημιουργία των λαών των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου μετά την Άλωση του 1453. Στην παράσταση παρουσιάζονται πρωτότυπες οργανικές συνθέσεις και τραγούδια του καλλιτεχνικού διευθυντή του μουσικού σχήματος «Εν Χορδαίς» Κυριάκου Καλαϊτζίδη, σε στίχους της Βασιλικής Νευροκοπλή και κείμενα εμβληματικών Ελλήνων λογοτεχνών που αναδεικνύουν την επίδραση της βυζαντινής κληρονομιάς στη νεοελληνική πνευματική δημιουργία.
Η προσέγγιση του Κυριάκου Καλαϊτζίδη αποτελεί ώριμο καρπό της βιωματικής σχέσης του με τη βυζαντινή μουσική ως ψάλτη, αλλά και της βαθιάς του γνώσης ως ερευνητή με πλούσιο επιστημονικό έργο. Έργα του έχουν παρουσιαστεί στις κορυφαίες μουσικές σκηνές ανά τον κόσμο και έχουν κυκλοφορήσει από δισκογραφικές εταιρείες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μια μουσική παράσταση που συνδιαλέγεται δημιουργικά με το βυζαντινό παρελθόν ως ιστορική παρακαταθήκη και ως δημιουργική συνθήκη της σύγχρονης τέχνης, μια καλλιτεχνικής φύσεως απάντηση στο ερώτημα: «Γιατί το Βυζάντιο;».
Αντλώντας έμπνευση από το βραβευμένο βιβλίο Ένας δεινόσαυρος στο μπαλκόνι μου του Σάκη Σερέφα, η μουσικοεικαστική παράσταση Πόσος κόσμος χωράει στο μπαλκόνι μου προσκαλεί παιδιά και εφήβους σε μια ονειρική περιήγηση στον χώρο και τον χρόνο της Θεσσαλονίκης: ο μικρός Γιάννης σκαρφαλωμένος στο κεφάλι ενός σπάνιου φίλου, του δεινόσαυρου Σαύρου, περιπλανιέται στην πόλη και ανακαλύπτει «πόσο παλιά, συνεχής και πολυφυλετική είναι η ιστορία της και πως αυτό που κανείς το ζει ως παρόν πρόκειται στο μέλλον να αποτελεί πολύτιμη μαρτυρία για τις επόμενες γενιές».
Επί σκηνής, η ζωντανή μουσική, ως πρωτότυπη σύνθεση αλλά και ως δημιουργική επαναδιαπραγμάτευση της πολυσυλλεκτικής μουσικής παράδοσης της Θεσσαλονίκης, συνομιλεί με την εικαστική δημιουργία (βίντεο) και την αφήγηση, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να αντικρίσει βιωματικά τη Θεσσαλονίκη ως μια ζωντανή σύνθεση πολιτισμών και να συνειδητοποιήσει τη σημασία της διατήρησης και του σεβασμού της πολιτιστικής πολυφωνίας στην καθημερινή μας ζωή.
* Πριν από την παράσταση θα πραγματοποιηθεί μουσικοεικαστικό εργαστήριο για παιδιά ηλικίας 6-12 ετών. Εργαστήρι για παιδιά: 19:00 – 20:00
Για δηλώσεις συμμετοχής στο εργαστήριο κάντε κλικ εδώ:
*Περιορισμένος αριθμός συμμετοχών.
* Στη διάρκεια της παράστασης γίνεται χρήση φωτογραφικού υλικού από την ομάδα «Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης».
Στον αιώνιο χορό της ύπαρξης, οι έννοιες της Αρχής, του Χώρου και του Χρόνου διαπλέκονται, δημιουργώντας ένα πλέγμα που συνδέει τη ζωή με τον θάνατο. Η δράση ΛΟΓΟΣ 132 θα έχει ως πυρήνα την εκτέλεση του Κουαρτέτου εγχόρδων αρ. 15, αρ. καταλόγου 132, του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, μια σύνθεση που αποτυπώνει τη θνητότητα και την ανθρώπινη κατάσταση. Παράλληλα, το Atlas Eclipticalis του Τζων Κέιτζ θα αναδείξει την έννοια του μη χώρου και του άχρονου, σε μια ηχητική συνομιλία μεταξύ των μουσικών και των γλυπτών, προσκαλώντας τους επισκέπτες να αναστοχαστούν τη σχέση τους με τον χρόνο.
Στην καρδιά της εγκατάστασης, μια σειρά γλυπτών που θα δημιουργηθούν για τη συγκεκριμένη περίσταση από την Κύπρια εικαστικό Στέλλα Ν. Χρίστου θα εκπέμπει φυσικούς μικροήχους, ηχογραφημένους από τα μέλη του Ergon Ensemble, εμπνευσμένα από σύγχρονες τεχνικές πρωτοπόρων συνθετών, προσομοιάζοντας την αίσθηση των ερεθισμάτων που προκαλεί ένας ανηχοϊκός θάλαμος και δημιουργώντας παράλληλα μια ηχητική ατμόσφαιρα που θα συνοδεύεται από την απαγγελία ποιημάτων του Τ. Σ. Έλιοτ από τη συλλογή Τα κουαρτέτα.
Η μουσική παράσταση Αντίλαλοι του χρόνου – Από την τέχνη του Πετρολούκα Χαλκιά στη σύγχρονη δημιουργία φέρνει τη μουσική παράδοση της Ηπείρου στο σήμερα, ενσωματώνοντας τη βαθιά ιστορία και πολιτισμική της αξία με σύγχρονες ενορχηστρώσεις, πρωτότυπες συνθέσεις και σύγχρονο χορό.
Με αφετηρία την τέχνη του θρυλικού Πετρολούκα Χαλκιά και το πλούσιο ρεπερτόριο της ηπειρώτικης μουσικής, το Επίλεκτο Ηπειρωτικό Ensemble της Ιεράς Μητρόπολης Ιωαννίνων και ο διεθνώς βραβευμένος λαουτίστας Βασίλης Κώστας, που έχει την επιμέλεια της παράστασης και τη μουσική διεύθυνση του συνόλου, δημιουργούν έναν ζωντανό διάλογο με το παρελθόν.
Η ορχήστρα, αποτελούμενη από δεκαέξι νέους μουσικούς με συστηματική εκπαίδευση στη δημοτική μουσική της Ηπείρου, δημιουργεί δυναμικούς διαλόγους και γέφυρες με το σύγχρονο μουσικό τοπίο. Εξέχων καλεσμένος είναι ο δεξιοτέχνης της πολίτικης λύρας Σωκράτης Σινόπουλος. Ιδιαίτερη καινοτομία φέρνει η σύμπραξη με τις χορεύτριες Χαριτίνη Κούκου και Μαρίλια Χαρέμη, που μετουσιώνουν τα κομμάτια σε σύγχρονη κινητική προσέγγιση, καθρεφτίζοντας τις ιστορίες των συνθέσεων. Συμμετέχουν οι σπουδαίοι Ανδρέας Παπάς (κρουστά), Παναγιώτης Αϊβαζίδης (κανονάκι) και Παναγιώτης Γεωργακόπουλος (τύμπανα), προσφέροντας μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική εμπειρία.
Πώς θα ακουστεί ένα σύγχρονο κείμενο σε διάλογο με ένα παλιό, ένα απόσπασμα από το Άξιον Εστί μετά από μια προφορική μαρτυρία; Πώς θα μπορούσαν να συναντηθούν όλα αυτά με μια εμβληματική σύνθεση του Ντμίτρι Σοστακόβιτς για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο; Οι μουσικοί Φαίδων Μηλιάδης, Λαέρτης Κοκολάνης, Ενκέλα Κοκολάνη και Άγγελος Λιακάκης θα ερμηνεύσουν το Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 8 του Σοστακόβιτς σε έναν ανοιχτό διάλογο με τον ηθοποιό Δημήτρη Μανδρινό.
Ένας νέος θεατρικός μονόλογος του Θοδωρή Ιωσηφίδη, προορισμένος για την τοποθεσία του Αρχαίου Θεάτρου της Πλευρώνας, θα επιχειρήσει να πει με λόγια αυτά που η μουσική παραδίδει με βιωμένο συναίσθημα. Πηγή για το έργο που συνομιλεί με τη μουσική θα αποτελέσουν μαρτυρίες επιζώντων, αλλά και λογοτεχνικά κείμενα που σχετίζονται με τον πόλεμο, παλαιότερα και νεότερα. Λογοτεχνικά και μουσικά μοτίβα μπλέκονται μεταξύ τους σε μια απόπειρα αναγνώρισης του συλλογικού τραύματος που αποτέλεσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.
«Να ’βγαινα από τούτο το κορμί και να ’ταν το κορμί μου άλλο ξένο».
Το έργο Μεταμορφώσεων το ανάγνωσμα είναι μια μουσική παράσταση που εξετάζει τη διαχρονικότητα του πεπρωμένου και τη σχέση του με τις ατομικές και συλλογικές επιλογές. Μέσα από τη σκηνική αφήγηση τριών μύθων του Οβιδίου –της Ηχούς και του Νάρκισσου, του Ερυσίχθoνα και του Φαέθοντα– όπως έχουν αποδοθεί από τον Θεόδωρο Παπαγγελή, παρουσιάζεται η αέναη ρευστότητα των επί γης σωμάτων. Ένα ορχηστρικό μουσικό σύνολο συνομιλεί με τους αφηγητές των μύθων και συνδιαλέγεται με ένα σύνολο κρουστών, δημιουργώντας ζωντανά ηχοτοπία και αφηγηματικά ηχοχρώματα. Άλλοτε συνοδεύει την αφήγηση κι άλλοτε αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο, μετατρέποντας τον ήχο σε φορέα δράσης και νοήματος, αναδεικνύοντας έτσι τη δυναμική του συλλογικού σώματος. Κεντρικά ερωτήματα της παράστασης: Είναι το πεπρωμένο αναπόφευκτο ή αποτέλεσμα των αποφάσεών μας, και πώς κουβαλούν μέσα τους οι κλασικοί μύθοι τη σύγχρονη πραγματικότητα;
Το Άξιον Εστί (1960) του Μίκη Θεοδωράκη, βασισμένο στην ομώνυμη ποιητική σύνθεση του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, παρουσιάζεται μέσα από την ηχοχρωματική παλέτα έξι πιάνων και την ηχητική ομοιογένεια της ερμηνείας δώδεκα πιανιστών της πιανιστικής ορχήστρας Piandaemonium.
Το εμβληματικό έργο που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης συνιστά ένα υβριδικό άκουσμα συμφωνικής ορχήστρας και χορωδίας από τη μια, με ψάλτη και αφηγητή από την άλλη, σε ένα σταυροδρόμι όπου η λόγια μουσική συναντά την παράδοση. Η βαθιά συζήτηση των εκφραστικών φορτίων των ετερόκλητων μουσικών παραδόσεων γίνεται πάνω στον καμβά της υψηλής ποίησης του Ελύτη, προσδοκώντας την έκφραση μιας ελληνικότητας σύγχρονης και πολυδιάστατης, με βλέψεις άμεσης επικοινωνίας του συλλογικού μηνύματός της με ένα μεγάλο κοινό.
Αυτός ο μοναδικός ήχος αποκτά νέα ζωή μέσα από την πρωτότυπη σύλληψη και εκτέλεση της μοναδικής πιανιστικής ορχήστρας Piandaemonium, η οποία με την εικοσιπενταετή εμπειρία της επιχειρεί μια σύγχρονη ηχητική επαναπροσέγγιση ενός έργου που κουβαλά ακόμα και σήμερα τα σύμβολα ενός πολιτισμού που διαρκώς ανανεώνεται.
Το καλλιτεχνικό όραμα είναι ο διάλογος τεσσάρων Τεχνών: Μουσική, Λογοτεχνία, Ποίηση, Εικαστικά. Με όχημα το πολυεπίπεδο, γεμάτο συγκινήσεις, νήμα τους, πραγματοποιείται η «μεταφορά» των θεατών σε κάποιες από τις Κορυφές της Ιστορίας. Ο ηθοποιός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, η μεσόφωνος Μαργαρίτα Συγγενιώτου, ο πιανίστας Τίτος Γουβέλης και η εικαστικός Σοφία Φλώρου Αρβανίτη αφηγούνται ορισμένες από τις κομβικότερες στιγμές του ανθρώπινου πολιτισμού (π.χ. Β’ Παγκόσμιος, Μεγάλος Πόλεμος, Πανδημίες κ.α.) στο Β’ Αρχαίο Θέατρο Λάρισας – υπόμνηση του μεγαλείου αλλά και της θνητότητας του ανθρώπινου γένους.
Τι σημαίνει, να είσαι έφηβος στο Ρέθυμνο σήμερα; Τι έχει αλλάξει απ’ την δική μας εφηβεία, των γονιών μας και των παππούδων μας; Ποια είναι η ιστορία αυτής της πόλης, εάν όχι οι ιστορίες των πολιτών της; Ποια είναι τα πληγωμένα της κομμάτια; Υπάρχει ίαση για αυτά; Τι διασπά αυτή την πόλη και τι την ενώνει; Τι πήραμε από τους γονείς μας και τι θα παραδώσουμε στα παιδιά μας; Πότε θεωρείται κάποιος πολίτης; Μόνο όταν ασκεί τα πολιτικά του δικαιώματα; Υπάρχει θηλυκό για τον πολίτη; Πως είναι να αφήνεις πίσω σου το «παιχνίδι» και να μπαίνεις στον κόσμο των «ενηλίκων»; Πού τοποθετούμαστε σε σχέση με τους άλλους;
Και ο έρωτας, ο θυμός, ο φόβος, η απόρριψη, η βία, η ανία, τα όνειρα, οι αγωνίες, η μουσική;
Μια παράσταση βασισμένη στις τεχνικές του σωματικού θεάτρου και του θεάτρου της επινόησης, όπου ηθοποιός και μουσικοί performers της πόλης με βασική έμπνευση συνεντεύξεις και ερωτηματολόγια απευθυνόμενα σε εφηβικό, νεανικό και ενήλικο κοινό, συναντούν τις δικές τους εμπειρίες και μνήμες. Μια παράσταση με τη μορφή δήλωσης με βασικό όχημα τη φωνή, τη μουσική και το σώμα.