Το έργο Εικονογραφία 2.0 αποτελεί ένα καινοτόμο πολιτιστικό σχέδιο για τον επαναπροσδιορισμό του διαλόγου μεταξύ παραδοσιακών μεθόδων εικονογραφίας, τεχνολογικής καινοτομίας, τέχνης, πίστης και αισθητικής.
Η δράση κορυφώνεται με μια πρωτότυπη εικαστική εγκατάσταση που θα πραγματοποιηθεί στην Ιερά Μονή Κυρίας Ακρωτηριανής και Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Τοπλού Σητείας, όπου το φως, η εικόνα και ο ήχος συνθέτουν ένα υβριδικό φυσικοψηφιακό περιβάλλον (phygital), το οποίο αναπτύσσεται στους χώρους της Μονής και μεταμορφώνει την εμπειρία του επισκέπτη σε ένα πολυαισθητηριακό ταξίδι μεταξύ παρελθόντος και παρόντος.
Η βυζαντινή μουσική και τα φυσικά ηχοτοπία της Κρήτης συνομιλούν με σύγχρονες μουσικές συνθέσεις και ποιητικά κείμενα, πλαισιώνοντας τα εικαστικά έργα που θα δημιουργηθούν στο πλαίσιο του τριήμερου εκπαιδευτικού και καλλιτεχνικού προγράμματος που προηγείται της δράσης. Μέσα από αυτόν τον πολυφωνικό διάλογο ήχου, εικόνας και λόγου, η παράδοση και η καινοτομία συνυπάρχουν, δημιουργώντας έναν νέο, ζωντανό τόπο πολιτιστικής έκφρασης, όπου η τέχνη γίνεται γλώσσα πίστης, μνήμης, αισθητικής και συλλογικότητας.
Η μουσικοχορευτική παράσταση Εν-Διαμέσως / In between συνταιριάζει τη μουσική της Κρήτης με σύγχρονους ετερόκλητους ήχους και με ελεύθερο χορό. Αρχέγονοι ήχοι της Κρήτης αναβιώνουν στο σήμερα, συμπλέκονται με ήχους σύγχρονης δυτικοευρωπαϊκής μουσικής αλλά και με ηχοτοπία ειδικών εφέ. Παραδοσιακά όργανα όπως το θιαμπόλι, η μαντούρα, ο άσκαυλος, η λύρα και το λαούτο συνδυάζονται δημιουργικά με πετάλια εφέ και με φλάουτα όπως το soprano, το alto, το ινδικό bansuri και το κινέζικο bawe. Ταυτόχρονα, σε ένα πλαίσιο ελεύθερου αυτοσχεδιασμού και πειραματισμού, ο χορός καταφέρνει να εναρμονίσει τις αντιθέσεις γεφυρώνοντας το χθες με το σήμερα.
Η μουσικοχορευτική αυτή παράσταση θα αναδείξει τη συνύπαρξη του παλιού και του νέου, του παραδοσιακού, του σύγχρονου και του καινοτόμου. Σε έναν επιβλητικό και συνυφασμένο με την πολιτιστική μας κληρονομιά χώρο, το κοινό θα έρθει σε επαφή με τη φύση, την ιστορία, την παράδοση και τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία.
«Να ’βγαινα από τούτο το κορμί και να ’ταν το κορμί μου άλλο ξένο».
Το έργο Μεταμορφώσεων το ανάγνωσμα είναι μια μουσική παράσταση που εξετάζει τη διαχρονικότητα του πεπρωμένου και τη σχέση του με τις ατομικές και συλλογικές επιλογές. Μέσα από τη σκηνική αφήγηση τριών μύθων του Οβιδίου –της Ηχούς και του Νάρκισσου, του Ερυσίχθoνα και του Φαέθοντα– όπως έχουν αποδοθεί από τον Θεόδωρο Παπαγγελή, παρουσιάζεται η αέναη ρευστότητα των επί γης σωμάτων. Ένα ορχηστρικό μουσικό σύνολο συνομιλεί με τους αφηγητές των μύθων και συνδιαλέγεται με ένα σύνολο κρουστών, δημιουργώντας ζωντανά ηχοτοπία και αφηγηματικά ηχοχρώματα. Άλλοτε συνοδεύει την αφήγηση κι άλλοτε αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο, μετατρέποντας τον ήχο σε φορέα δράσης και νοήματος, αναδεικνύοντας έτσι τη δυναμική του συλλογικού σώματος. Κεντρικά ερωτήματα της παράστασης: Είναι το πεπρωμένο αναπόφευκτο ή αποτέλεσμα των αποφάσεών μας, και πώς κουβαλούν μέσα τους οι κλασικοί μύθοι τη σύγχρονη πραγματικότητα;
Ένα διακαλλιτεχνικό έργο όπου συναντιούνται το θέατρο, η περφόρμανς και τα εικαστικά. Αντλεί τα υλικά της έμπνευσής του από αρχαίους μύθους, την τραγωδία, την πρόσφατη επικαιρότητα, τον σύγχρονο φεμινισμό.
Στον αρχαιολογικό χώρο της Λατούς της Ετέρας, έναν τόπο βαθιά συνδεδεμένο με τη λατρεία γυναικείων θεοτήτων και με έκκεντρες αναγνώσεις των μύθων, διαμορφώνεται ένας «ασφαλής χώρος», μέσα στον οποίο αναδύεται εκ νέου η μυθική αφήγηση, αρθρώνεται μια γυναικεία φωνή που, εκκινώντας από το αρχέγονο και το προσωπικό, διεκδικεί την ενεργό συμμετοχή της στο πολιτικό.
Η ανθρώπινη φωνή, αλλά και ο ήχος σε κάθε μορφή του, φυσικός ή τεχνητός, έναρθρος ή άναρθρος, ζωντανός ή ηχογραφημένος, γίνονται ύλη και αποτύπωμα των αλλεπάλληλων επαναδιαπραγματεύσεων των μύθων στη σκηνή της πόλης.
Πρόκειται για μια παράσταση διακαλλιτεχνικής σύνθεσης που με σημείο αφετηρίας τη μυθολογία επιχειρεί να αναδιατυπώσει και να αφηγηθεί στο σήμερα την άλλη πλευρά των κραταιών μύθων που τη διέπουν. Μια μεταφορά του μυθολογικού κόσμου στο ορθολογικό μας σήμερα. Ένα μουσικό ταξίδι στην ανθρώπινη φαντασία αιώνων, μια σκηνική διαδρομή που θέλει να βγάλει στο φως το σκοτάδι που είναι συνυφασμένο με την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Να το αποδεχτεί. Να το τραγουδήσει, να το ξεγελάσει, να το μεταμορφώσει, να το αφηγηθεί, να το αμφισβητήσει. Να παρακινήσει τους νεαρούς θεατές της να το επισκεφτούν με μια καινούρια, καθαρή ματιά. Η Σκύλλα, η Χάρυβδη, η Μέδουσα, η Αράχνη, ο Τυφώνας, ο Μινώταυρος κι οι Σειρήνες επανασυστήνονται στο εδώ και τώρα του μνημειακού χώρου της Γόρτυνας, στο τότε και πάντα της ανθρώπινης μυθιστορίας.
Τι σημαίνει, να είσαι έφηβος στο Ρέθυμνο σήμερα; Τι έχει αλλάξει απ’ την δική μας εφηβεία, των γονιών μας και των παππούδων μας; Ποια είναι η ιστορία αυτής της πόλης, εάν όχι οι ιστορίες των πολιτών της; Ποια είναι τα πληγωμένα της κομμάτια; Υπάρχει ίαση για αυτά; Τι διασπά αυτή την πόλη και τι την ενώνει; Τι πήραμε από τους γονείς μας και τι θα παραδώσουμε στα παιδιά μας; Πότε θεωρείται κάποιος πολίτης; Μόνο όταν ασκεί τα πολιτικά του δικαιώματα; Υπάρχει θηλυκό για τον πολίτη; Πως είναι να αφήνεις πίσω σου το «παιχνίδι» και να μπαίνεις στον κόσμο των «ενηλίκων»; Πού τοποθετούμαστε σε σχέση με τους άλλους;
Και ο έρωτας, ο θυμός, ο φόβος, η απόρριψη, η βία, η ανία, τα όνειρα, οι αγωνίες, η μουσική;
Μια παράσταση βασισμένη στις τεχνικές του σωματικού θεάτρου και του θεάτρου της επινόησης, όπου ηθοποιός και μουσικοί performers της πόλης με βασική έμπνευση συνεντεύξεις και ερωτηματολόγια απευθυνόμενα σε εφηβικό, νεανικό και ενήλικο κοινό, συναντούν τις δικές τους εμπειρίες και μνήμες. Μια παράσταση με τη μορφή δήλωσης με βασικό όχημα τη φωνή, τη μουσική και το σώμα.
Διάρκεια εγκατάστασης: 18-25 Αυγούστου
Το έργο Συμβίωσις αποτελεί μια ηχητική εγκατάσταση βασισμένη στα επιτύμβια επιγράμματα. Άνθρωποι με διαφορετικές ηλικίες, ιδιότητες και βιογραφίες συνθέτουν το πλήθος που περνάει στην άλλη όχθη της ύπαρξης, δημιουργώντας μια αόρατη πολιτεία. Κάποιοι πρόλαβαν να αποχαιρετήσουν τους δικούς τους, άλλοι όχι. Τα μηνύματα από την άλλη πλευρά –την άλλη χρονικότητα– δεν σταματούν ποτέ να έρχονται. Το έργο Συμβίωσις τους επιτρέπει να ακουστούν μέσα από μια σύνθεση μουσικής και λόγου, που παράγεται αλγοριθμικά και εξελίσσεται διαρκώς κατά την περίοδο επτά ημερών. Ο στόχος αυτής της παράστασης φωνών είναι να προσδώσει μια τρισδιάστατη αίσθηση, σε έναν τόπο μνήμης, αλλά και να βοηθήσει ώστε να συμβεί μια «τελετή ενσυναίσθησης» για τον επισκέπτη. Μια συμβίωση ζωντανών και νεκρών, αρχαίου κόσμου και τεχνολογίας, λόγου και μουσικής.
Η «All Is One – Όλα Είναι Ένα» είναι μια site specific διαδραστική παράσταση που συνδέει βιωματικά την πολιτιστική κληρονομιά με τον σύγχρονο Χορό, τον Λόγο και τη Μουσική, ειδικά σχεδιασμένη για τον Μινωικό αρχαιολογικό χώρο της Κάτω Ζάκρου Σητείας.
Η κυκλικής ροής δομή της παράστασης βασίζεται στη μεθοδολογία ANAMNESIS της Αποστολίας Παπαδαμάκη, καθορίζεται οριστικά από την αρχιτεκτονική, το φυσικό περιβάλλον, την Μυθολογία, την Φιλοσοφική Σκέψη και τα Αρχέτυπα της ελληνικής συλλογικής μνήμης. H δημιουργός της υποβρύχιας παράστασης στον Ναό του Ποσειδώνα και της Ολονυχτίας στον Ναό του Επικούριου Απόλλωνα εμπνέεται από την διάπυρη πιστή των Μινωιτών στην Φύση, τη Μεγάλη Θεά της Κρήτης και προτείνει τη μυσταγωγική σύνδεση με την αέναα περιδινούμενη Κίνηση του κόσμου και της Αρμονίας του.
Το μονόπρακτο του Παντελή Πρεβελάκη Μίμος (1928), είναι ένα από τα νεανικά του έργα. Δεν έχει μέχρι σήμερα παρουσιαστεί επί σκηνής, λόγω της ιδιοτυπίας του, που θυμίζει σενάριο της commedia dell’ arte. Εκτυλίσσεται στη διάρκεια του δείπνου ενός εργοστασιάρχη προς τιμή των 18ων γενεθλίων της κόρης του. Καλεσμένος για να τους διασκεδάσει είναι ένας νεαρός μίμος «…σαν τον Αρλεκίνο του Picasso…», όπως λέει ο Πρεβελάκης. Στο λαιμό του κρέμονται τέσσερις μάσκες: μιας πονεμένης γυναίκας, ενός εργάτη, ενός ναύτη κι ενός στρατιώτη. Όλοι οι ρόλοι, μέσα από ένα κρεσέντο θεατρικού οίστρου, διαδοχικά συγχέονται στο παλλόμενο σώμα του, το οποίο γίνεται Οικουμενικό σύμβολο της Επανάστασης, στρεφόμενο εναντίον της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων. Η οργή του οικοδεσπότη δεν φτάνει για να εμποδίσει την εκδήλωση αγνών κι «αδελφικών» συναισθημάτων της κόρης του προς τον μίμο. Η θεατρική αυτή πρόταση, αφενός ανασύρει από τη λήθη ένα σημαντικό κείμενο της νεοελληνικής δραματουργίας, αφετέρου συμβάλει στη θεατρική αποκέντρωση, αφού οι παραστάσεις θα γίνουν στην Κρήτη και λόγω της συνεργασίας επαγγελματιών και ντόπιων εθελοντών.
Μια παράσταση βασισμένη σε αρχαιοελληνικά σπαράγματα. Στη θεατρική λογοτεχνία δεσπόζουν δύο θεματικές, αυτές του Έρωτα και του Θανάτου, που κατά πολλούς είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, με πιο δημοφιλή τη θεματική του Έρωτα, της ζωώδους έλξης μεταξύ δύο προσώπων. Η παράσταση «Έρωτες Θεών» είναι ένας ύμνος στον έρωτα, τον οποίον ήξεραν να τιμούν οι Θεοί και οι ήρωες ως την υπέρτατη ακαταμάχητη δύναμη. Ο θνητός ήρωας εισβάλει στην περιοχή του θείου και ο θεός στην περιοχή του θνητού. Όταν κλείνει το μουσείο εμφανίζονται στον κήπο του αρχαιοελληνικοί θεοί, μυθικά πρόσωπα, τραγικοί ήρωες και ηρωίδες και απαγγέλουν αποσπάσματα αρχαιοελληνικών σπαραγμάτων, επιχειρώντας ένα είδος εξανθρωπισμού μέσα από τα κείμενα αυτά. Η παράσταση ενσωματώνει άριες από όπερες της εποχής μπαρόκ που λειτουργούν ως συνδετικός κρίκος με την αρχαιοελληνική θεματολογία.