Region: Πελοπόννησος

Μαθήματα Ωδικής – Ο κυρ Άγγελος

Η μουσικοθεατρική παραγωγή με έντονο εικαστικό στοιχείο Μαθήματα Ωδικής – Ο κυρ Άγγελος, σε πρωτότυπο κείμενο, σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία του Θανάση Σαράντου, αντλεί έμπνευση από τη ζωή και το έργο του Άγγελου Παπαδημητρίου.

Μέσα από το θέατρο, τη μουσική, το τραγούδι και έναν σκηνικό κόσμο εμπνευσμένο από το ιδιαίτερο εικαστικό σύμπαν του Άγγελου Παπαδημητρίου, η παράσταση εξερευνά τη σχέση της τέχνης με τη μνήμη, την ομορφιά, την απώλεια, την επιθυμία και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για δημιουργία.

Οι πορσελάνες, οι κατασκευές, οι εικόνες, τα τραγούδια και οι προσωπικές μνήμες του Άγγελου Παπαδημητρίου μεταμορφώνονται σε θεατρικό υλικό, συνθέτοντας έναν κόσμο όπου το λυρικό συναντά το κωμικό, η τρυφερότητα συναντά την απώλεια και η τέχνη γίνεται πράξη αντίστασης απέναντι στη φθορά. Η ζωντανή μουσική εκτελείται επί σκηνής από τον Αλέξανδρο Αβδελιώδη και περιλαμβάνει τραγούδια των Αττίκ, Γιαννίδη, Μητσάκη, Καπνίση, Κουρτ Βάιλ και άλλων σημαντικών δημιουργών. Στη παράσταση συμμετέχει ο ηθοποιός Πάρης Σκαρτσολιάς, ο οποίος λειτουργεί ως δραματουργικός συνομιλητής και μαθητής του Κυρ Άγγελου.

Ένας τριαντάχρονος άνεργος ηθοποιός που εργάζεται ως ξεναγός στους Δελφούς συναντά μια παράδοξη απολλώνεια μορφή εμπνευσμένη από τη ζωή και το έργο του Άγγελου Παπαδημητρίου. Μέσα από τραγούδια, μνήμες, χιούμορ και εξομολογήσεις, οι δύο ήρωες διασχίζουν έναν κόσμο όπου η τέχνη γίνεται τρόπος επιβίωσης και η δημιουργία πράξη ελευθερίας.

Μια μουσικοθεατρική παράσταση για τη δύναμη της τέχνης, τη συνάντηση δύο κόσμων και το μεγάλο μυστικό που κάνει τον άνθρωπο να συνεχίζει να δημιουργεί, να αγαπά και να ονειρεύεται.

Χάρις κοινή… Μια τελετουργία συν-ύπαρξης

Το μουσικό σύνολο Polis Ensemble παρουσιάζει τη μουσικοεικαστική παράσταση Χάρις κοινή… Μια τελετουργία συν-ύπαρξης, που αναζητά τα νήματα που συνδέουν τους ανθρώπους πέρα από τόπους, γλώσσες και εποχές. Μέσα από τη μουσική, τη φωνή και την εικόνα, η παράσταση φωτίζει μορφές συλλογικής μνήμης και κοινής εμπειρίας που επιβιώνουν στον χρόνο και μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.

Αντλώντας υλικό από τις μουσικές παραδόσεις της Μεσογείου, των Βαλκανίων, του Καυκάσου και της Βόρειας Αφρικής, το Polis Ensemble προσεγγίζει αυτές τις διαφορετικές πολιτισμικές εκφράσεις ως έναν κοινό ανθρωπολογικό τόπο. Γέννηση, Κοινότητα, Αποχωρισμός και Επιστροφή συνθέτουν τη δραματουργική διαδρομή της παράστασης, μέσα από νανουρίσματα, προσευχές, μοιρολόγια και τραγούδια του γάμου που μετασχηματίζονται δημιουργικά μέσω του αυτοσχεδιασμού και της συλλογικής μουσικής πράξης.

Με τη συμμετοχή της Άννας Λινάρδου στο τραγούδι και του Δημήτρη Συλβέστρου στη σκηνοθεσία και την εικαστική σύνθεση, ζωντανή μουσική και βιντεοεγκατάσταση συνυφαίνονται σε ένα ενιαίο ποιητικό περιβάλλον, όπου το ατομικό βίωμα συναντά το συλλογικό και η ανθρώπινη παρουσία γίνεται τόπος συνάντησης.

Οι επιζώντες

Μια πρωτότυπη δραματουργική και μουσική σύνθεση, που απορρέει από το μυθιστόρημα του Γιώργου Θεοτοκά Ασθενείς και οδοιπόροι. Αποτυπώνοντας την κρίση αξιών της μεταπολεμικής Ελλάδας, αναρωτιόμαστε ακόμα και σήμερα: θα παραμείνουμε πνευματικά «Ασθενείς» ή θα γίνουμε «Οδοιπόροι» έστω και μέσα στην οδύνη;

Τρεις ηθοποιοί, ως συλλογική συνείδηση, εστιάζουν στους επιζώντες ήρωες που αναζητούν νόημα σε έναν κόσμο ασταθή. Παλεύουν να αφήσουν πίσω τους τις μνήμες και, ως «ραβδοσκόποι», να ανακαλύψουν την πηγή της αγάπης. Αναμετρώνται με την υπαρξιακή σύγκρουση ιδεολογίας και πράξης, ονείρου και πραγματικότητας. Παράλληλα, η σύγχρονη μουσική εντείνει την εσωτερική αγωνία, υπογραμμίζοντας την πορεία τους προς την ελευθερία.

Πρόθεσή μας να συνομιλήσουμε με τη σύγχρονη ελληνική νεότητα που μεγάλωσε στην κρίση, είτε ως Ασθενής στην ψηφιακή ακινησία είτε ως Οδοιπόρος, μετατρέποντας την ανασφάλεια σε δράση και πίστη για ζωή. Ως στόχο έχουμε να αναδείξουμε την ελευθερία ως ηθική της πράξης, δικαιώνοντας τον Μένανδρο: «Ὡς χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ἂν ἄνθρωπος ᾖ».

13ος Άθλος

Λευκόγκριζη μεγαλούπολη: ψηλή δόμηση, χαμηλός ορίζοντας. Αντιηρωική εποχή, σαν τη σημερινή. Εμπόδια, διλήμματα και παγίδες που απαιτούν προσωπικούς και συλλογικούς άθλους για να ξεπεραστούν. Κάτω από τη σκιά της άγνοιας, της κόπωσης και των φόβων τους, πέντε πρόσωπα κατορθώνουν να συνδεθούν, ανακαλύπτοντας μέσα τους νέες δυνάμεις.

Μια ωδή στους αφανείς ήρωες του κόσμου, ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο, με αφορμή τον μύθο του μέγιστου των ηρώων, του ημίθεου Ηρακλή, που, διχασμένος ανάμεσα στη θεϊκή προέλευση και την ανθρώπινη ευαλωτότητα, με όπλα τη ρώμη, το μυαλό –και την ενοχή– τιθασεύει και εξημερώνει την ανεξέλεγκτη φυσική αγριότητα. Άλλοτε ακατανίκητοι, άλλοτε τραγικοί, άλλοτε κωμικές καρικατούρες, οι ήρωες αναμετρώνται με τις έννοιες του δικαίου, της αλληλεγγύης και τελικά της υπέρβασης, του Άθλου.

Ένα γλυκόπικρο υπαρξιακό νεονουάρ με απροσδόκητη δράση, συναντήσεις, ζωώδεις παρουσίες και απουσίες, ιστορίες από την αρχαία Ελλάδα και την Ιαπωνία, συγκρούσεις, διλήμματα και απρόσμενη αισιοδοξία.

Ὅταν ἄνθρωπος ᾖ: Λόγιοι σκοποί της Κωνσταντινούπολης – Μουσικές της συνύπαρξης

Η μουσική παράσταση Ὅταν ἄνθρωπος ᾖ αναδεικνύει τη λόγια μουσική της Κωνσταντινούπολης (15ος-19ος αι.) ως ζωντανή έκφραση ενός πολυπολιτισμικού και ανθρωποκεντρικού κόσμου. Σε ένα περιβάλλον συνύπαρξης πολιτισμών και θρησκειών, η μουσική λειτούργησε ως κοινός τόπος εμπειρίας και επικοινωνίας.

Με αφετηρία τον στοχασμό του Μενάνδρου, η δράση φωτίζει τη διαχρονική αξία της ανθρώπινης σχέσης, του έρωτα, της οικογένειας και της ειρηνικής συνύπαρξης. Η κλασική ανατολική μουσική επηρέασε ουσιαστικά τη νεότερη ελληνική δημιουργία μέσα από τη σύζευξη εκκλησιαστικού και κοσμικού λόγου. Το πρόγραμμα κορυφώνεται με το ορατόριο για την ειρήνη του Τσατσαρώνη, ως μήνυμα μνήμης και ελπίδας.

Τα πέπλα της

Η παράσταση Τα πέπλα της υφαίνει τη δραματουργία της μέσα από ποιητικές φωνές και αφηγήσεις γυναικών από τη Μέση Ανατολή, διασταυρώνοντάς τες με μύθους, τελετουργίες και λαϊκές παραδόσεις της Δύσης. Στον πυρήνα της σύνθεσης τοποθετείται η γυναικεία σωματικότητα, όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως ζωντανό πεδίο ιστορικών και κοινωνικών εγγραφών. Το πέπλο εμφανίζεται ως σύμβολο πολλαπλών αναγνώσεων· άλλοτε προστατεύει, άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε διαχωρίζει και άλλοτε αποκαλύπτει. Στη λεπτή του επιφάνεια συγκρούονται η επιθυμία και η απαγόρευση, η ορατότητα και η εξαφάνιση, η έλξη της αποκάλυψης και η βία της απόκρυψης.

Η φωνή και οι μουσικές συνθέσεις της Σαβίνας Γιαννάτου και των Primavera en Salonico συναντούν την εικαστική και σκηνοθετική προσέγγιση της Μαρίας Λάππα σε μια παράσταση όπου η γυναικεία φωνή γίνεται δέηση, ψίθυρος, προσευχή και κραυγή, φωτίζοντας κόσμους όπου το σώμα μετατρέπεται σε μνημείο, τόπο αντίστασης και μεταμόρφωσης.

Σχώρα με

Η παράσταση Σχώρα με είναι μια θεατρική και μουσική σύνθεση βασισμένη σε τέσσερα διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου, εκ των οποίων τα τρία ανήκουν στη συλλογή Μια Μαρίνα Τζάφου και το τέταρτο, το «Σχώρα με», που είναι και ο τίτλος της παράστασης, στη συλλογή Η φλέβα του λαιμού.

Δύο γυναίκες που συνδέονται βαθιά μεταξύ τους σμίγουν ύστερα από χρόνια σε έναν χώρο γεμάτο μνήμες. Ανάμεσα σε αφηγήσεις, σιωπές, τραγούδια και μικρές καθημερινές ιστορίες, ξεδιπλώνονται βιώματα ξενιτιάς, απώλειας και αποχωρισμού, ενώ πρόσωπα που λείπουν μοιάζουν να επιστρέφουν για λίγο μέσα από τη μνήμη και τον λόγο.

Με λιτά σκηνικά μέσα και ζωντανή μουσική επί σκηνής, η παράσταση δημιουργεί μια ατμόσφαιρα οικεία και τελετουργική, αντλώντας στοιχεία από την ηπειρώτικη μουσική παράδοση και τον κόσμο ενός επαρχιώτικου σπιτιού. Ο λόγος κινείται ανάμεσα στην αμεσότητα της προφορικής αφήγησης και σε πιο ποιητικές στιγμές, καθώς οι δύο γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν ξανά η μία την άλλη και να σταθούν απέναντι σε όσα έμειναν ανολοκλήρωτα.

Ακριβούλα μου

Σύνθεση τεσσάρων διηγημάτων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με κεντρικό άξονα τη γυναίκα

[…] και κανείς δεν [τα] βλέπει πια, παρά μόνον όσοι ήταν καθαροί τον παλαιόν καιρόν, και οι ελαφροΐσκιωτοι στα χρόνια μας.

Δύο γυναίκες, η μία ώριμη και η άλλη πολύ νέα (μήπως είναι η ίδια;), σε ύψωμα μεγάλο, σχεδόν αδιάβατο ή κάπου στην άκρη της θάλασσας, ανάμεσα σε κάποιους χειροποίητους μικρούς φάρους, φροντίζουν τη φλόγα τους: λένε μια ιστορία, ώσπου να ξημερώσει. Είναι η Ακριβούλα, εννιά χρονών, και ένας μικρός θάνατός της, εκεί στο πέρασμα. Κι άλλες μορφές γύρω της, καντηλάκια ταπεινά, ιστορίες για μια χαμένη αθωότητα, μορφές σαν άνθη του γιαλού (αμμοθίνες) που έλαμψαν μια στιγμή κι έπειτα χάθηκαν, τις πήρε το κύμα – και ανάμεσά τους η παρηγορητική μορφή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Η διαθήκη του καθηγητή

Η παράσταση βασίζεται στο διήγημα «Η διαθήκη του καθηγητή» από τη συλλογή Το τέλος της μικρής μας πόλης (1963) του Δημήτρη Χατζή. Στο διήγημα αναδεικνύεται με οξυδέρκεια το πώς συμπεριφέρονται οι έχοντες εξουσία σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας.

Με μελαγχολικά κωμικό τρόπο προβάλλονται ανάγλυφα τα αντικρουόμενα συμφέροντα, τα πάθη, οι κακίες και η διαστρέβλωση της αποστολής των διαφόρων θεσμών της κοινότητας. Η δράση εκκινεί με τον θάνατο του καθηγητή Ραλλίδη, ενός ανθρώπου που ήθελε να εκτελεί υπεύθυνα τα καθήκοντά του και να αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους μαθητές του.

Στην παράσταση δύο γυναίκες παρατηρούν κριτικά τα όσα συμβαίνουν και τα καταγράφουν επιδιδόμενες σε ένα παιχνίδι υπόδησης ρόλων, μέσα από το οποίο μεταφέρουν τα λόγια των προσώπων του διηγήματος και παρωδούν τη μικροπρέπεια ορισμένων εξ αυτών. Προσπαθούν να βρουν τη θέση τους σε μια κοινωνία στην οποία οι άνδρες κάνουν κουμάντο, απορρίπτοντας τα πρότυπα που συναντούν γύρω τους και συνθέτοντας τα δικά τους για την εξυγίανση της κοινωνίας.

Πώς εβρεθήκαμε εδώ πέρα;

Ένα θέατρο ντοκουμέντο με στοιχεία μυθοπλασίας και ένα εν εξελίξει ντοκιμαντέρ ενώνονται σ’ ένα δρώμενο που ερευνά τη ζωή των εξόριστων γυναικών στο νησί Τρίκερι από το 1948 έως το 1952, κατά το τέλος του εμφυλίου πολέμου και τα χρόνια που τον ακολούθησαν.

Μια πρωτότυπη δραματουργία και μουσική σύνθεση βασισμένες στην ιστορική έρευνα, σε μαρτυρίες, γράμματα, συνεντεύξεις κοντινών συγγενών, τραγούδια και ποιήματα των εξορίστων -αλλά και στη δική μας προσπάθεια να συνομιλήσουμε μαζί τους, προσεγγίζοντας τις γυναίκες αυτές όχι ως ηρωικά μνημεία αλλά ως ανθρώπους. Σε μια συνθήκη εξορίας μπορούν η συλλογική ζωή και η έννοια της κοινότητας να αποτελέσουν ζωογόνο πηγή και μορφή αντίστασης; Και φτάνοντας στο σήμερα: πώς μπορεί η ιστορική μνήμη και η συνάντηση με το παρελθόν να αποτελέσει εφόδιο για το παρόν; Πώς μπορεί ο άνθρωπος ν’ αντικρίσει το συλλογικό, διαγενεακό τραύμα και να φανταστεί ένα ριζικά άλλο μέλλον;

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
Στρατόπεδα γυναικών, Βικτωρία Θεοδώρου, 1975, Ένα κλωνάρι ανθισμένο ρείκι, Βίργω Βασιλείου, εκδόσεις Θεμέλιο, 1999, Τρίκερι, Σχέδια 1948–1953, Βίργω Βασιλείου, εκδόσεις Θεμέλιο/Εικόνα, 1998, Γυναίκες από όλη την Ελλάδα, Κατερίνα Χαριάτη-Σισμάνη, εκδόσεις Εστία, 1977, Ερμάρια του χρόνου, Αγγελική Γαρίδη, εκδόσεις Αρχείο, 2018, Ποιήματα Βικτωρίας Θεοδώρου, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, Το δίλημμα και το τίμημα των γυναικών της αντίστασης, Τασούλα Βερβενιώτη, Τα Ιστορικά, αρ. 31, 1999, Μακρόνησος: Μαρτυρία και Μαρτυρίες γυναικών, Τασούλα Βερβενιώτη, Εκδόσεις Φιλίστωρ, 2000, Μνήμες και αμνησίες των αρχείων και των μαρτυριών για τον ελληνικό εμφύλιο. Η Αθήνα και η επαρχία, η Ηγεσία και τα μέλη, Τασούλα Βερβενιώτη, εκδόσεις Επίκεντρο, 2008, Μια ζωή σαν τόσες άλλες, Γλυκερία Σακελίων-Χατζή, 1985, Υλικό συνεντεύξεων από Τασούλα Βερβενιώτη, Καινούργιος ουρανός, ντοκιμαντέρ, Ομάδα Συλλογική Μνήμη, Κινηματογραφικό συνεργείο ΔΣΕ, Φωτογραφικό αρχείο Νίκου Μάργαρη, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, Φωτογραφικό υλικό, Ο.Π.Ι.ΒΟ. –Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Βόλου.

Ευχαριστούμε από καρδιάς:
Την Τασούλα Βερβενιώτη, το Γιώργο Φάρα, την Ομαδα Προφορικής Ιστορίας Βόλου Ο.Π.Ι.ΒΟ, τη Μαρία Καδδίτη, την Αγγελική Γαρίδη, το Θανάση Πουλόπουλο, την Αγγελική Σπανού, τον Βασίλη Κωνσταντόπουλο, την Έφη Κουτσιάδου, την Αντωνία Πρόκα, την Ελεάνα Χατζάκη, τον Βαγγέλη Σκουφάκη, τον Κοσμά Κότσι, το Γιώργο Διαμαντόπουλο ,την Κωνσταντίνα Ευθυμιάδου και το Kóka Handmade, την Μένη Τσίγκρα, την Άννα Πιάτου, τον Κωνσταντίνο Ζηργάνο, την Εύη Κάιλα, τον Γιάννη Αγγελόπουλο.