Region: Πελοπόννησος

Καρστικά όνειρα

Εστιάζοντας στις ονειρικές καταστάσεις ως πεδία διεπαφής ανάμεσα στη φύση και τους συνανθρώπους μας, τα Καρστικά όνειρα προσκαλούν το κοινό σε μια ουσιαστική παρουσία, προτείνοντας μια επιστροφή στη φροντίδα, την κοινότητα και το περιβάλλον ως την απόλυτη εκπλήρωση της «ανθρωπινότητάς» μας. Το έργο θα πάρει τη μορφή δράσεων οι οποίες θα ενεργοποιούν διαφορετικά σημεία του αρχαιολογικού χώρου και του ευρύτερου τοπίου.

Η περφόρμανς του Άγγελου Πλέσσα CeremonyOfLiquidMemory.com αντηχεί καρστικές, υπόγειες τοπογραφίες και καλεί σε μια συμμετοχική τελετουργία γύρω από έναν αγωγό-διεπαφή. Μέσα από καθιστικούς κύκλους, ήχους και καθοδηγούμενο διαλογισμό, η γλώσσα του ψηφιακού πολιτισμού γίνεται ποιητικό εργαλείο ενάντια στην οικονομία της προσοχής. Η τελετουργία προσεγγίζει το σώμα ως δοχείο, υδροφόρο ορίζοντα και αγωγό, συνδέοντας τα καρστικά νερά κάτω από τη γη με τον αγωγό, τις οπτικές ίνες, το διαδίκτυο και τις αόρατες ροές του. Μέσα από την αναπνοή, την ακρόαση, την κατάποση και την ενεργοποίηση του site, οι συμμετέχοντες γίνονται, για λίγο, φορείς της εξαφανισμένης λίμνης που σχημάτιζόταν στην πόλη, τη πεδιάδα μπροστά από τον Ορχομενό.

Ενώ στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο, η Λυδία Δεληκούρα οικειοποιείται επιστημονικές μεθοδολογίες μέσα από θραύσματα του εικαστικού της λεξιλογίου που εμφανίζονται σε τρείς εγκαταστάσεις. Οι εύθραυστες, απαιτητικές εγκαταστάσεις φέρνουν σε επαφή διαφορετικές χρονικότητες, εξερευνώντας το τοπίο μέσα από τις αλλαγές τον εποχών. Με αναφορές στα ερμπάριουμ, την επιστημονική συλλογή διατηρημένων δειγμάτων φυτών που χρησιμοποιούνται για τη μελέτη, την αναγνώριση και την ταξινόμηση των φυτών, καθώς και στις εφήμερες μορφές εγκατάστασης που αναπτύσσονται κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές, η Δεληκούρα παρουσιάζει μια διαειδική διερεύνηση της κατοίκησης. Ταυτόχρονα οι επιστημονικές μεθοδολογίες που οικειοποιείται σε αντιπαραβολή με την αργή, τρυφερή και γεμάτη φροντίδα πρακτική της, εγείρουν ερωτήματα για τις διαδικασίες παραγωγής γνώσης και τις σχέσεις εξουσίας που διαμόρφωσαν επιστημονικούς κλάδους όπως η αρχαιολογία και η βοτανική.

Εκπαιδευτικό πρόγραμμα για παιδιά

Τοποθεσία: Αρχαίος Ορχομενός Αρκαδίας
Ηλικίες: από 4 έως 9 ετών
Ημερομηνίες: Κυριακή 2 Αυγούστου (17.30 – 19.00) & Δευτέρα 3 Αυγούστου (10.00 – 11.30)
Σημείο συνάντησης: Στο parking του αρχαιολογικού χώρου
Απαραίτητος εξοπλισμός: Καπέλα, νερά, αντηλιακό, γυαλιά ηλίου

Στο πλαίσιο της έκθεσης «Καρστικά Όνειρα» θα πραγματοποιηθεί εκπαιδευτική δράση σχεδιασμένη βάσει των αρχών της περιβαλλοντικής τέχνης και της προσέγγισης της παιδαγωγικής του δάσους. Με αφετηρία τη φράση της συγγραφέας Ούρσουλα Λε Γκεν: «Αναρωτιέμαι, δεν θα μπορούσαμε να αρχίσουμε να ακούμε τα όνειρά μας, και τα όνειρα των παιδιών μας; Πού έπεσες, και τι ανακάλυψες;». Η εκπαιδευτική δράση ακολουθεί μια ονειρική περιήγηση στο ευρύτερο τοπίο του Ορχομενού όπου τα παιδιά καλούνται να εξερευνήσουν τη φύση και μέσα από μαγικές, αναπάντεχες συναντήσεις με τα έργα της Λυδίας Δεληκούρα και να εμπλακούν σε μια διαδικασία νοηματοδότησης, όπου το περιβάλλον γίνεται πηγή έμπνευσης και το ίδιο το έργο τέχνης λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο του παιδιού και τον φυσικό κόσμο γύρω του.

Σε ένα πρόγραμμα διάρκειας 90 λεπτών, τα παιδιά θα συμμετέχουν σε ελεύθερο παιχνίδι και εξερεύνηση συμπληρώνοντας τις δικές τους σημειώσεις πεδίου, όπως κάνουν οι επιστήμονες και οι καλλιτέχνες. Στη συνέχεια θα αξιοποιήσουν τις υλικά που θα συλλέξουν και με οδηγό την εμπειρία της περιήγησης στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο θα συνθέσουν ένα δικό τους έργο. Στόχος είναι τα παιδιά να ανακαλύψουν ταυτόχρονα βοτανολογικά, αρχαιολογικά, ορνιθολογικά και εικαστικά λεξιλόγια, τα οποία είναι εξίσου ικανά να περιγράψουν το κόσμο γύρω μας και τη σχέση μας με αυτόν.

Πληροφορίες & προκρατήσεις για το εκπαιδευτικό εργαστήριο εδώ.

Το Πέρασμα. Μια κωπηλασία μετάβασης

Στον κήπο του Βυζαντινού Μουσείου Αργολίδας, εκεί όπου το χώμα θυμάται περισσότερα από τους ανθρώπους, μια τελετή ξεκινά σχεδόν αθόρυβα. Τρεις ηθοποιοί και ένας χορός ηλικιωμένων από την Αργολίδα συνθέτουν μια σκηνική εμπειρία σαν να εκτελούν οδηγίες που δεν τους δόθηκαν ποτέ και όμως τις ακολουθούν με ακρίβεια.

Εμπνευσμένη από τον μύθο του Λυγκέα και της Υπερμνήστρας, η δραματουργία κινείται ανάμεσα στη μνήμη, την απώλεια και την αβεβαιότητα του τέλους. Δύο ψυχοπομποί συνομιλούν με ανθρώπους που μεταβαίνουν από τη ζωή στον θάνατο. Τα σώματα σταματούν, οι ψυχές όμως πεισματικά συνεχίζουν. Κάποιοι αρνούνται να περάσουν χωρίς τους αγαπημένους τους και ο έρωτας κάνει τον θάνατο να φαίνεται ασήμαντος. Το πέρασμα: μια διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει, απλώς δεν μας έχει κοινοποιηθεί.

Μωρίας εγκώμιο

Μια σύγχρονη σκηνική προσέγγιση στο εμβληματικό Μωρίας εγκώμιο του Έρασμου, που επιχειρεί να επαναφέρει τον άνθρωπο στο κέντρο της θεατρικής εμπειρίας. Μέσα από μια συλλογική σκηνική σύνθεση, οι ηθοποιοί λειτουργούν ως πολλαπλές φωνές της Μωρίας, της θεάς της ανοησίας και της τρέλας, δημιουργώντας ένα σύμπαν σατιρικό, ποιητικό και βαθιά ανθρώπινο.

Η παράσταση απομακρύνεται από τον ψυχολογικό ρεαλισμό και επενδύει στη σωματικότητα, τον ρυθμό, τα ηχοτοπία και τη μουσική ως ισότιμα δραματουργικά στοιχεία. Σε άμεση συνομιλία με τον αρχαιολογικό χώρο του Μυστρά –την πέτρα, τη μνήμη και τη σιωπή του τόπου– το έργο αντιπαραβάλλει τη διαχρονικότητα της Ιστορίας με την ατελή ανθρώπινη ύπαρξη.

Σε μια εποχή ψηφιακών προσωπείων και διαρκούς επιμέλειας της εικόνας μας, το Μωρίας εγκώμιο μας καλεί να γελάσουμε με τις αδυναμίες μας, να συμφιλιωθούμε με την ανθρώπινη ατέλεια και να αναγνωρίσουμε ξανά το ανθρώπινο μέτρο, τη βαθιά ανάγκη για αλήθεια, επαφή και ουσιαστική συνύπαρξη.

Οικειοποιήσεις: Ανασκαφή της Κίνησης

Το νέο χορογραφικό έργο Οικειοποιήσεις: Ανασκαφή της κίνησης της Μαριέλας Νέστορα / YELP DANCE Co., μελετά τις μορφές που διακοσμούν ερυθρόμορφα και μελανόμορφα αγγεία. Η χορογραφία δεν αναπαριστά το παρελθόν, αλλά το ανασύρει στο παρόν ως ένα δυναμικό πεδίο ερωτημάτων και νέων αφηγήσεων. Ως μηχανισμός οικειοποίησης, επανάληψης και επαναδιατύπωσης, ανακινεί και εγγράφει μνήμες και καθιστά τον χρόνο ρευστό, πορώδη. Αυτή η ανασκαφή της κίνησης γίνεται στο εδώ και τώρα σε διαρκή διάδραση με τη ζωντανή μουσική.

Είναι η κίνηση μορφή ή ενέργεια, πράξη ή πλαίσιο, ενσωμάτωση ή μετασχηματισμός, θετικός ή αρνητικός χώρος, αίσθηση ή σκέψη, πηγή ή αντίλαλος, αντίληψη ή μετάδοση, μεταβολισμός ή προβολή, αναπαραγωγή ή σχόλιο; Η παράσταση χορού Οικειοποιήσεις: Ανασκαφή της κίνησης αναμετριέται με τον χρόνο ως μια συνθήκη ρευστή, όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον δεν είναι διακριτές οντότητες, αλλά αλληλένδετες εκφάνσεις της ίδιας εμπειρίας. Τι επιλέγουμε να τοποθετήσουμε στο φόντο και τι στο επίκεντρο της προσοχής μας; Κάθε εξερεύνηση είναι μια οικειοποίηση.

Ove vai? Konte Nano, Ove vai? – Tο λεμονοπεριβόλι του Δαμαλά

Ο πρώτος Κυβερνήτης επιστρέφει σήμερα στο Ναύπλιο, προσπερνά την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα και ανεβαίνει στο Παλαμήδι. Κρατά στα χέρια του μια επιστολή. Τρεις ηθοποιοί και μια ομάδα μουσικών δημιουργούν ένα σπονδυλωτό θέαμα –μια «μουσικοθεατρική Βαβυλωνία»– και μας μεταφέρουν στην ταραγμένη εποχή του Καποδίστρια, με άξονα τα κείμενα που στηρίζονται σε αυθεντικά γραπτά και διαλόγους της εποχής (Ιστορικές αναμνήσεις του Νικολάου Δραγούμη, Απόλογα για τον Καποδίστρια του Γεωργίου Τερτσέτη, Στρατιωτικά ενθυμήματα του Νικολάου Κασομούλη, Ιστορική ανθολογία του Γιάννη Βλαχογιάννη, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως του Θωμά Γόρδωνος και άλλα), όπως και πρωτότυπα κείμενα.

Τάμα

Μια μουσικοθεατρική δημιουργία που ανατέμνει τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Το έθιμο του τάματος, βαθιά ριζωμένο στην ελληνική παράδοση, ξεδιπλώνεται ως μια διαχρονική πράξη που ενώνει το Θείο με το ανθρώπινο, το παρελθόν με το παρόν. Εξερευνά τη ζωή απλών ανθρώπων διαφορετικών γενεών που, μέσα από στιγμές δοκιμασίας, πόνου αλλά και θαύματος, δίνουν υπόσχεση σε μια ανώτερη δύναμη ως έσχατη πράξη έκκλησης για βοήθεια.

Μέσα από τις αφηγήσεις των προσώπων, τη ζωντανή μουσική και την κινησιολογία, η παράσταση Τάμα εξερευνά την ανθρώπινη ανάγκη, φωτίζοντας τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πίστη, τη δεισιδαιμονία και τη θυσία. Το κείμενο της παράστασης αποτελεί μια σύνθεση υλικού του οποίου ο πυρήνας βασίζεται σε πραγματικές μαρτυρίες ανθρώπων από το παρελθόν μέχρι το σήμερα. Τρεις ηθοποιοί μεταφέρουν επί σκηνής την πορεία από τη δοκιμασία στην υπόσχεση, τη θυσία και την προσδοκία για το θαύμα. Στην παράσταση συνδυάζονται στοιχεία παραδοσιακής τέχνης με σύγχρονες σκηνοθετικές προσεγγίσεις, όπου μουσική, λόγος και κίνηση λειτουργούν ως αλληγορικά εργαλεία.

Μήδεια / Έξοδος: Ό,τι αγάπησα με σύντριψε στον ήλιο

Δύο περφόρμερ σε ένα ιδιόρρυθμο συναυλιακό μανιφέστο. Ένας διάλογος ανάμεσα σε δύο γυναίκες που παλεύουν να κρατήσουν έναν άντρα «ουρλιάζοντας» κατά της υποκρισίας του ανδρικού φύλου και αντιτίθενται στις αξίες του γάμου, της μητρότητας, της ίδιας της έννοιας της γυναίκας. Ένα συναυλιακό μανιφέστο που προσπαθεί να ερευνήσει μέσω του αρχαίου μύθου το βαθύτερο κίνητρο μιας δολοφονίας και το ταρακούνημα μιας ολόκληρης κοινωνίας πάνω στο έμφυλο ζήτημα.

Οι δύο Μήδειες συνομιλούν χωρίς να κοιτάζουν η μία την άλλη, παραθέτοντας ερωτήματα που απασχολούν τις γυναίκες στην τέχνη από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα: Τι οδηγεί μια Μήδεια στον θάνατο των παιδιών της; Πώς δικαιολογείται ένα βαρύ έγκλημα; Τι οδήγησε εξαρχής στην τέλεσή του; Πώς αυτό μεταφέρεται επί σκηνής μέσω της τραγικότητας του αρχαίου θέατρου και πώς το αρχαίο θέατρο δημιουργεί, τελικά, μια οικουμενική γλώσσα για σύγχρονα ζητήματα; Η περφόρμανς ενώνει τις φωνές πολλών από τις Μήδειες που έχουν γραφτεί παγκόσμια, από τον Ευριπίδη έως σήμερα, με τη μουσική να παίζει πρωταρχικό ρόλο στη σύνθεση μιας φωνητικής παρτιτούρας.

Το στέμμα του πρίγκιπα και άλλες ιστορίες

Η θεατρική ομάδα Mododentro παρουσιάζει μια πρωτότυπη διαδραστική μουσικοθεατρική παράσταση βασισμένη στο βιβλίο της Μάνιας Δούκα και της Ντανιέλας Σταματιάδη Το στέμμα του πρίγκιπα και άλλες ιστορίες (εκδόσεις Καστανιώτη). Μια συνηθισμένη σχολική εκδρομή στο μουσείο μετατρέπεται σε περιπέτεια για δύο παιδιά, τη Μάνια και τον Ντάνιελ, όταν ξαφνικά μπροστά τους στέκεται η κυρία Κλω, μια μυστηριώδης γυναίκα. Στα χέρια της κρατά ένα μικρό, παλιό σφονδύλι που, με μια μόνο στροφή του, μπορεί να ξυπνήσει αντικείμενα τέχνης. Με το πρώτο γύρισμα του σφονδυλιού, ένα σπαθί σείεται, έτοιμο να αφηγηθεί μάχες και θριάμβους. Ένα στέμμα φωτίζεται από αόρατο φως, αποκαλύπτοντας τη χαμένη δόξα ενός ξεχασμένου βασιλείου. Μια χρυσή χάντρα ψιθυρίζει μυστικούς όρκους, και ένα αγγείο γεμάτο πολεμιστές ζωντανεύει, έτοιμο για νέες περιπέτειες. Μια παραμυθένια περιπλάνηση στους προϊστορικούς πολιτισμούς της Ελλάδας και ένα ταξίδι στον μαγικό κόσμο του μουσείου, όπου αντικείμενα τέχνης βγαίνουν από τις προθήκες τους, αποκτούν πνοή και κίνηση και γίνονται ήρωες μιας απρόβλεπτης ιστορίας!

ΛΟΓΟΣ 132

Στον αιώνιο χορό της ύπαρξης, οι έννοιες της Αρχής, του Χώρου και του Χρόνου διαπλέκονται, δημιουργώντας ένα πλέγμα που συνδέει τη ζωή με τον θάνατο. Η δράση ΛΟΓΟΣ 132 θα έχει ως πυρήνα την εκτέλεση του Κουαρτέτου εγχόρδων αρ. 15, αρ. καταλόγου 132, του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, μια σύνθεση που αποτυπώνει τη θνητότητα και την ανθρώπινη κατάσταση. Παράλληλα, το Atlas Eclipticalis του Τζων Κέιτζ θα αναδείξει την έννοια του μη χώρου και του άχρονου, σε μια ηχητική συνομιλία μεταξύ των μουσικών και των γλυπτών, προσκαλώντας τους επισκέπτες να αναστοχαστούν τη σχέση τους με τον χρόνο.

Στην καρδιά της εγκατάστασης, μια σειρά γλυπτών που θα δημιουργηθούν για τη συγκεκριμένη περίσταση από την Κύπρια εικαστικό Στέλλα Ν. Χρίστου θα εκπέμπει φυσικούς μικροήχους, ηχογραφημένους από τα μέλη του Ergon Ensemble, εμπνευσμένα από σύγχρονες τεχνικές πρωτοπόρων συνθετών, προσομοιάζοντας την αίσθηση των ερεθισμάτων που προκαλεί ένας ανηχοϊκός θάλαμος και δημιουργώντας παράλληλα μια ηχητική ατμόσφαιρα που θα συνοδεύεται από την απαγγελία ποιημάτων του Τ. Σ. Έλιοτ από τη συλλογή Τα κουαρτέτα.

Κοινός Λόγος

Η παράσταση Κοινός Λόγος βασίζεται σε αληθινές μαρτυρίες γυναικών που αφηγούνται τις εμπειρίες τους κατά τη διάρκεια της ελληνικής ιστορίας του 20ού αιώνα, της Μικρασιατικής Καταστροφής, του Μεσοπολέμου, του Β΄ Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου.

Οι ιστορίες φωτίζουν τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου πάνω στους ανθρώπους, ανεξαρτήτως εποχής. Οι αφηγήσεις αντικατοπτρίζουν τον λόγο κοινών ανθρώπων, αποτυπώνοντας μια κοινή πραγματικότητα που γεφυρώνει το παρελθόν με το παρόν, υπενθυμίζοντας την ανάγκη για συλλογική μνήμη. Μέσω της ισότιμης συμμετοχής Κωφών και ακουόντων ηθοποιών, αναδύεται ένα βαθύ μήνυμα για τις κοινές ανθρώπινες εμπειρίες. Με κύριο άξονα τη δίγλωσση αφήγηση φωνητικής ερμηνείας και Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας, του σωματικού θεάτρου και της μουσικοκινητικής έκφρασης, αναδεικνύονται ποικίλες εκφραστικές μορφές. Οι σκηνικές δράσεις εκτυλίσσονται μέσω ερμηνευτικών, μουσικοκινησιολογικών αναφορών και της εκτέλεσης κρουστών μουσικών οργάνων από όλους τους ερμηνευτές, Κωφούς και ακούοντες, σε συνεργασία με τη μουσικό επί σκηνής, ενισχύοντας μια μοναδικά καθηλωτική θεατρική εμπειρία.

 

Επισκόπηση απορρήτου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να σας παρέχουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία χρήστη. Οι πληροφορίες των cookies αποθηκεύονται στο πρόγραμμα περιήγησής σας και εκτελούν λειτουργίες όπως η αναγνώρισή σας όταν επιστρέφετε στον ιστότοπό μας και βοηθώντας την ομάδα μας να καταλάβει ποια τμήματα του ιστότοπου μας θεωρείτε πιο ενδιαφέροντα και χρήσιμα.