Ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων γυρίζει το τελευταίο επεισόδιο της σεζόν στον κήπο του Αρχαιολογικού Μουσείου Άρτας. Έξι παίκτες και παίκτριες καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήματα του παρελθόντος και του παρόντος και να διαγωνιστούν σε γνώση, τραγούδι και χορό. Το τηλεπαιχνίδι λειτουργεί μόνο του, από μια μηχανή ΑΙ, ένα «τέρας» που θέτει ερωτήματα. Αυτά τα έξι πρόσωπα, με την πραγματική τους ηλικία, κάπου ανάμεσα στα 35 με 50, φέρουν μια αναλογική παιδική ηλικία, μια μεταβατική ενηλικίωση, ένα ψηφιακό παρόν κι ένα άγνωστο μέλλον. Ποιος παίκτης/παίκτρια θα κερδίσει στο κουίζ γνώσεων; Ποιος/ποια θα επιτύχει στο καραόκε; Μπορεί τελικά ο ανθρώπινος νους να επιβληθεί σε ένα πανέξυπνο μηχάνημα; Μια σύγχρονη κωμωδία για εφήβους και νέους/νέες όπου το παρελθόν και το μέλλον εναλλάσσονται μέσα από ιστορικά γεγονότα, αθλητικές πρωτιές, ποπ κουλτούρα, την ιστορία του σινεμά, την αστροφυσική και κοσμικούς χορούς, ηρωικές στιγμές, μεγαλειώδεις φράσεις που συνθέτουν ένα παζλ-ύμνο στην ανθρώπινη φύση, μια γιορτή για το ανθρώπινο μεγαλείο σε μια εποχή που αγωνίζεται να επιβιώσει απέναντι σε μια μεγάλη υπαρξιακή κρίση.
Σε έναν τόπο που συνδέθηκε στην αρχαιότητα με την επικοινωνία ζωντανών και νεκρών, η παράσταση προσκαλεί τον κάθε θεατή σε μια προσωπική τελετή μνήμης, συμμετοχής και αναστοχασμού. Οι θεατές εισέρχονται σε διαφορετικές στιγμές, κινούνται σε μικρές ομάδες στον αρχαιολογικό χώρο, συνομιλούν με τους περφόρμερ, συναντούν χοροθεατρικά δρώμενα τα οποία καλούνται να ερμηνεύσουν και συμμετέχουν ενεργά στην εξέλιξη της εμπειρίας.
Κεντρικά ερωτήματα: Με ποιους νεκρούς θα θέλατε να συνομιλήσετε; Τι θα τους λέγατε; Θα καταλαβαίνατε τι σας λένε;
Στο έργο συμμετέχουν χορευτές χωρίς και με αναπηρία –με κινητική αναπηρία και τυφλοί χορευτές– που συνδιαμορφώνουν την παράσταση μέσα από τις δικές τους σωματικές και αισθητηριακές εμπειρίες.
Ο τίτλος Θα ξεχαστώ αλλά δεν θα σε ξεχάσω συμπυκνώνει τον πυρήνα της παράστασης. Η μνήμη παρουσιάζεται όχι ως εμμονή αθανασίας, αλλά ως πράξη σχέσης, αφοσίωσης και ευθύνης απέναντι στους άλλους.
Ηπειρώτικο ορατόριο βασισμένο στο ποίημα Η Κυρά Φροσύνη του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη
Ηρωίδα, επαναστάτισσα ή αμαρτωλή και μοιχαλίδα; Με αφορμή τον έρωτα της Κυρα-Φροσύνης με τον γιο του Αλή Πασά Μουχτάρ και τον τραγικό πνιγμό της από τον Αλή στη λίμνη των Ιωαννίνων με άλλες δεκαέξι γυναίκες, το έργο αυτό πραγματεύεται το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της, στον έρωτα, στην ελευθερία. Ιστορεί μια ομαδική γυναικοκτονία από έναν πανίσχυρο άνδρα της εποχής επειδή –κατά τον Βαλαωρίτη– εκείνη αρνήθηκε τον έρωτά του. Ποιος όμως είναι τελικά ο ισχυρός; Εκείνος που δολοφονεί ή εκείνη που επιλέγει τη μοίρα της πλάι στην αγάπη, ακόμα κι αν θανατώνεται; Ως σε αρχαία τραγωδία, παρακολουθούμε τους ήρωες να τραγουδούν και να συγκλονίζονται από τα πάθη τους. Εμπνευσμένο από την ηπειρώτικη μουσική παράδοση και την ευρύτερη μουσική της Πίνδου, το μουσικό έργο Φροσύνη έχει μορφή ορατορίου. Οι πρωταγωνιστές τραγουδούν σολιστικά και μελισματικά, ο χορός εξιστορεί με στοιχεία ηπειρώτικης πολυφωνίας και η ορχήστρα, με επικεφαλής τον Νίκο Φιλιππίδη, ερμηνεύει δεξιοτεχνικά νέες μουσικές συνθέσεις με ηπειρώτικα στοιχεία.
ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
Ομαδική διαδραστική έκθεση χαρακτικών έργων σε συνδυασμό με πρωτότυπα ηχητικά μονοπάτια θέασης, με κεντρικό θέμα τη θάλασσα ως μνήμη, σε έναν δημιουργικό διάλογο κλασικών αναφορών και σύγχρονων ανατρεπτικών πειραματισμών, μέσα στο μουσειακό περιβάλλον.
ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΧΟΡΟΣ
Μια τελετουργική μουσική εμπειρία όπου η αρχαιοελληνική λύρα ενώνεται με live soundscapes (ηχοτοπία), γυναικείες φωνές, ποίηση και χορό. Το μουσικό ταξίδι ξεκινά από την Οδύσσεια, διαπλέει εμβληματικά παραδοσιακά τραγούδια και φθάνει σε σύγχρονες μουσικές συνθέσεις. Το μουσικό δρώμενο ολοκληρώνεται με χορό εμπνευσμένο από αρχαϊκές εικονογραφίες, δημιουργώντας ένα ζωντανό σκηνικό αφήγησης.
Το Ισοκράτημα είναι μια υβριδική καλλιτεχνική παραγωγή που συνδυάζει ψηφιακή εικαστική εγκατάσταση και περφόρμανς. Αντλώντας από την παράδοση του Πωγωνίου και την έννοια του ισοκρατήματος στο πολυφωνικό τραγούδι, διαμορφώνεται ένα ενιαίο εικαστικό και επιτελεστικό περιβάλλον, όπου η μουσική, η κίνηση και η εικόνα, μαζί με τα πολυφωνικά τραγούδια, τις ντόπιες αφηγήσεις και τους τοπικούς χορούς, συγκροτούν μια σύνθετη καλλιτεχνική εμπειρία.
Η παράσταση Σχώρα με είναι μια θεατρική και μουσική σύνθεση βασισμένη σε διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου. Δύο γυναίκες που συνδέονται βαθιά μεταξύ τους σμίγουν ύστερα από χρόνια σε έναν χώρο γεμάτο μνήμες. Ανάμεσα σε αφηγήσεις, σιωπές, τραγούδια και μικρές καθημερινές ιστορίες, ξεδιπλώνονται βιώματα ξενιτιάς, απώλειας και αποχωρισμού, ενώ πρόσωπα που λείπουν μοιάζουν να επιστρέφουν για λίγο μέσα από τη μνήμη και τον λόγο.
Με λιτά σκηνικά μέσα και ζωντανή μουσική επί σκηνής, η παράσταση δημιουργεί μια ατμόσφαιρα οικεία και τελετουργική, αντλώντας στοιχεία από την ηπειρώτικη μουσική παράδοση και τον κόσμο ενός επαρχιώτικου σπιτιού. Ο λόγος κινείται ανάμεσα στην αμεσότητα της προφορικής αφήγησης και σε πιο ποιητικές στιγμές, καθώς οι δύο γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν ξανά η μία την άλλη και να σταθούν απέναντι σε όσα έμειναν ανολοκλήρωτα.
Δύο άντρες, παλιοί συμμαθητές και στενοί φίλοι, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια βαθιά κρίση αξιών και ταυτότητας. Η υπαρξιακή αγωνία, οι κρίσεις πανικού, το άγχος και η απογοήτευση έχουν επηρεάσει τη ζωή τους, κάνοντάς τους ανήμπορους να ανταποκριθούν στην καθημερινότητα. Αναζητώντας μια διέξοδο, αποφασίζουν να ταξιδέψουν σε μια επαρχιακή περιοχή της Ελλάδας, με σκοπό να αναθερμάνουν τη φιλία τους και να επαναπροσδιορίσουν τη ζωή τους. Καθώς απομακρύνονται από τους έντονους ρυθμούς της πόλης, αρχίζουν να ξετυλίγουν τις εμπειρίες, τις απογοητεύσεις και τα χαμένα όνειρά τους. Μέσα από τις συζητήσεις τους οδηγούνται στις σκέψεις του Μάρκου Αυρήλιου και στη στωική φιλοσοφία, αναζητώντας απαντήσεις για την ανθρώπινη ύπαρξη και την ουσία της ζωής. Με φόντο το ελληνικό τοπίο, προσπαθούν να ανακαλύψουν ξανά τι σημαίνει να ζει κανείς ανθρώπινα σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο απάνθρωπος.
Η παράσταση Friend with the Mountain συνομιλεί με την ιστορική ταυτότητα του ζεϊμπέκικου, ενός χορού πολεμικού, διονυσιακού, αυτοσχεδιαστικού, αντρικού και σολιστικού. Από τη μοναχική φιγούρα του μαχόμενου άντρα έως τον εκστατικό ρυθμό της προσωπικής πάλης, το ζεϊμπέκικο υπήρξε πεδίο έντασης και τιμής. Το έργο δεν απαρνιέται αυτή την κληρονομιά, αλλά την αναμεταφράζει. Η μνήμη και η ταυτότητα ενσαρκώνονται στο σώμα μιας γυναίκας που χορεύει.
Η χορογράφος Εύα Γεωργιτσοπούλου με την επί σκηνής μουσική επιμέλεια της Ελίνας Ρίζου δημιουργούν έναν τελετουργικό χώρο όπου ο σόλο χορός επιστρέφει, όχι για να πολεμήσει, αλλά για να θυμηθεί και μέσα από τη μνήμη να μετατραπεί σε μια συλλογική εμπειρία. Το Friend with the Mountain είναι ένα προσωπικό αφιέρωμα, μια ήσυχη επανάσταση, μια αναζήτηση ριζώματος μέσα από το σώμα.
Το έργο Η διαθήκη συνδυάζει το θέατρο με το 3D animation και αποτελεί μια ανατρεπτική παράσταση για παιδιά και εφήβους με απρόσμενο τέλος, η οποία πραγματεύεται την αξία του πολιτισμού μας, αλλά και πληθώρα σύγχρονων ζητημάτων που θα απασχολήσουν την κοινωνία μας και στο μέλλον.
Δύο αδέλφια, ο Ποσειδώνας και η Αυγή, ζουν στον εικονικό κόσμο του διαδικτύου. Δεν εργάζονται, δεν κοινωνικοποιούνται και για όποια απόφαση καλούνται να πάρουν, από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη, ρωτούν την Τεχνητή Νοημοσύνη, ώστε να τους δώσει απαντήσεις και λύσεις στα θέματα που τους αφορούν. Η καθημερινότητά τους κυλά μέσα σε τέσσερις τοίχους, ώσπου ένας συμβολαιογράφος επικοινωνεί μαζί τους και η ζωή τους παίρνει διαφορετική τροπή. Από έναν θείο τους κληρονομούν ένα κάστρο με ιστορική αξία, το οποίο βλέπουν ως ευκαιρία για αξιοποίηση και εκμετάλλευση, ώστε να πραγματοποιήσουν τα καταναλωτικά τους όνειρα. Καθώς δεν έχουν μάθει να σκέφτονται και να λαμβάνουν αποφάσεις, απευθύνονται στην Τεχνητή Νοημοσύνη για να τους προτείνει λύσεις εκμετάλλευσης της κληρονομιάς.
Μέσα στο Ιτς Καλέ, κοντά στον τάφο του Αλή Πασά, πέντε γυναίκες αφηγούνται την ιστορία της Κυρα-Φροσύνης και των δεκαεπτά δολοφονημένων γυναικών στη λίμνη των Ιωαννίνων. Τέσσερις γυναίκες, μόνο με τις φωνές τους, τραγουδούν ηπειρώτικα τραγούδια, ενώ μια ερμηνεύτρια αναλαμβάνει τον ρόλο της Ευφροσύνης, εξιστορώντας μας τη ζωή που δεν έζησε, τα όνειρα και τα βιώματά της.
Ο διάλογος αυτός ξεδιπλώνει το κουβάρι της ιστορίας, φτάνοντας στο αύριο, εκεί όπου οι πέντε γυναίκες ελπίζουν να ζήσουν τη ζωή που στερήθηκαν. Στο τέλος, η ίδια η Ευφροσύνη μονολογεί για την ομορφιά της ζωής, κάνοντας μια έκκληση κατανόησης για τα λάθη που έκανε όσο ζούσε. Ακολουθώντας την ηπειρώτικη παράδοση, παρακολουθούμε έναν διάλογο μουσικής και αφήγησης, που σκοπό έχει τη θύμηση γεγονότων τα οποία μπορούν να γίνουν στο σήμερα έμπνευση και διδαχή, ενώ ταυτόχρονα φέρνουν τις νεότερες γενιές σε επαφή με την ιστορία του τόπου μας.
* Στην παράσταση ακούγονται τα κομμάτια: «Μόλις κοιμηθεί το κύμα» (παραδοσιακό Β. Ηπείρου), «Κίνησα να ρθω ένα βράδυ» (παραδοσιακό Πολύτσανης Πωγωνίου), «Ο Γιάννος και η Μαριγώ» (Παραδοσιακό Κτισμάτων Πωγωνίου), «Μαύρη ήταν καρότσα» (Αλιστράτη Σερρών), «Την άμμο, άμμο πήγαινα» (Παραδοσιακό Πωγωνίου), «Νανούρισμα Καππαδοκίας» (Καππαδοκία)