Πώς η σύγχρονη κοινωνία αντιλαμβάνεται την αξία των ιδεών; Μπορεί μια ιδέα να κοστολογηθεί και να πουληθεί, ως ένα πρότυπο ζωής; Με τι όρους και από ποιον καθορίζεται η αξία της;
Ακολουθώντας τη σατιρική διάθεση του πρωτότυπου κειμένου του Λουκιανού Βίων πράσις και τοποθετώντας το κοινό σε θέση αγοραστή, η παράσταση αντιπαραβάλλει τις φιλοσοφικές θεωρίες των αρχαίων στοχαστών με την κουλτούρα των σύγχρονων influencers ερευνώντας τι αντίκτυπο έχει στο παρόν η πνευματική κληρονομιά του παρελθόντος και ποια είναι η τύχη των φιλοσοφικών ιδεών στον σύγχρονο κόσμο και τις μελλοντικές εκδοχές του. Με έντονο σαρκασμό και χιούμορ, με μια ιδιαίτερη συνύπαρξη του αρχαίου και του σύγχρονου, η παράσταση γίνεται ένα φιλοσοφικό ταξίδι που μας καλεί να το επισκεφτούμε, αν όχι ως συνομιλητές, τότε σίγουρα ως καταναλωτές.
Η Ηλέκτρα και Ορέστης, δύο νέοι που ζουν στην ελληνική επαρχία του 2025, συνυπάρχουν επί σκηνής με τους ομώνυμους ήρωες του αρχαιοελληνικού μύθου. Και παρόλο που τους χωρίζουν χιλιετίες, εμπλέκονται και οι τέσσερις στην ίδια κοινή δίνη της εκδίκησης και της μητροκτονίας. Δεν μπορούν να διασχίσουν τον χρόνο, όμως η σκέψη τους και η δράση τους με έναν εντελώς αναπάντεχο τρόπο διασταυρώνονται. Το νήμα της μιας ιστορίας πλέκεται στο νήμα της άλλης και οδηγούνται αμφότερες στην εκτροπή. Βασικός συντελεστής του δράματος ο χώρος: οι Πύλες του Άδη. Εκεί όπου ο κόσμος των ζωντανών εκβάλλει στον κόσμο των νεκρών και τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου μένουν αδιευκρίνιστα, ασαφή. Εκεί όπου το περίγραμμα του ζώντος ανθρώπου θολώνει και σμίγει με τις σκιές, τι μπορεί να οδηγήσει κάποιον να θέλει απεγνωσμένα τον θάνατο ενός άλλου για να βρει τη δικαίωση; Και όταν η πράξη συντελεστεί, ακολουθεί όντως η λύτρωση;
Η παράσταση Ρόδα στο μαντίλι: Ουρανός απ’ άλλους τόπους βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου, ένα ζωντανό μνημείο γλώσσας με ρωγμές, επιγραφές και αφανή βάθρα. Η κεντρική αφηγήτρια, η Αλέξω, εμφορείται από την ακατανίκητη ανάγκη να μοιραστεί. Ο λόγος ανεβαίνει μέσα της όπως ένα ορμητικό ρεύμα που πρέπει οπωσδήποτε να βρει διέξοδο: σε μια χαράδρα, σε ένα μεγάλο ποτάμι, σε μια θάλασσα, σε έναν ακροατή. Θέλει να ποτίσει, να συμπαρασύρει, να πνίξει.
Στη σκιά του Αρχαιολογικού Μουσείου Άρτας, η Αλέξω σπάζει αγγεία που κρύβουν μυστικά του παρελθόντος, ανταλλάσσει νομίσματα –κίβδηλα και γνήσια–, παίζει με ειδώλια όπως ένα κορίτσι με τις κούκλες του, φοράει βαρύτιμα κοσμήματα ή γυμνώνεται, ανάβει το καντήλι στις επιτύμβιες στήλες τάφων όπου βρίσκονται θαμμένοι εχθροί, αγαπημένοι – αλλά και η ίδια. Μια τελετουργία ζωής, που γίνεται ομολογία ενοχής, νοσταλγίας και αναγεννητικής καταστροφής, υπό το φως ενός χορεύοντος ήλιου. Οι λέξεις της Αλέξως –θραυσματικές και μαλακές, αστείες ή παράτολμες, αισχρές, γενναιόδωρες, αλλόκοτες, μεγαλοπρεπείς– υφαίνουν μια ταπισερί με κρυφά στημόνια: το άγνωστο σχέδιο του Θεού.
Η μουσική παράσταση Αντίλαλοι του χρόνου – Από την τέχνη του Πετρολούκα Χαλκιά στη σύγχρονη δημιουργία φέρνει τη μουσική παράδοση της Ηπείρου στο σήμερα, ενσωματώνοντας τη βαθιά ιστορία και πολιτισμική της αξία με σύγχρονες ενορχηστρώσεις, πρωτότυπες συνθέσεις και σύγχρονο χορό.
Με αφετηρία την τέχνη του θρυλικού Πετρολούκα Χαλκιά και το πλούσιο ρεπερτόριο της ηπειρώτικης μουσικής, το Επίλεκτο Ηπειρωτικό Ensemble της Ιεράς Μητρόπολης Ιωαννίνων και ο διεθνώς βραβευμένος λαουτίστας Βασίλης Κώστας, που έχει την επιμέλεια της παράστασης και τη μουσική διεύθυνση του συνόλου, δημιουργούν έναν ζωντανό διάλογο με το παρελθόν.
Η ορχήστρα, αποτελούμενη από δεκαέξι νέους μουσικούς με συστηματική εκπαίδευση στη δημοτική μουσική της Ηπείρου, δημιουργεί δυναμικούς διαλόγους και γέφυρες με το σύγχρονο μουσικό τοπίο. Εξέχων καλεσμένος είναι ο δεξιοτέχνης της πολίτικης λύρας Σωκράτης Σινόπουλος. Ιδιαίτερη καινοτομία φέρνει η σύμπραξη με τις χορεύτριες Χαριτίνη Κούκου και Μαρίλια Χαρέμη, που μετουσιώνουν τα κομμάτια σε σύγχρονη κινητική προσέγγιση, καθρεφτίζοντας τις ιστορίες των συνθέσεων. Συμμετέχουν οι σπουδαίοι Ανδρέας Παπάς (κρουστά), Παναγιώτης Αϊβαζίδης (κανονάκι) και Παναγιώτης Γεωργακόπουλος (τύμπανα), προσφέροντας μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική εμπειρία.
Το διαθεματικό πολυσυλλεκτικό εγχείρημα Καβάφης: 4 ποιήματα για τη Νικόπολη επιχειρεί τη σύνδεση του ποιητικού σύμπαντος του Καβάφη και της σχέσης του με την αρχαιότητα, έτσι όπως αυτή αποκαλύπτεται μέσα από τέσσερα ποιήματα, με τον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης και της ιστορίας της. Στο πλαίσιο αυτό, η ARTIFACTORY υλοποιεί για το 2021 μια θεματική εμπειρία με έμπνευση το ποίημα του Κ. Π. Καβάφη Το τέλος του Αντωνίου.
Πρωτότυπα έργα στις τέχνες της φωτογραφίας και της μουσικής θα παρουσιαστούν στις 28 και 29 Αυγούστου στον αρχαιολογικό χώρο και στο Ρωμαϊκό Ωδείο της Νικόπολης, πλαισιωμένα από μια ιδιαίτερη θεματική ξενάγηση.
Τα αρχειακά τεκμήρια αποτελούν ευγενική παραχώρηση του Αρχείου Καβάφη του Ιδρύματος Ωνάση.
Ένα κείμενο της κρητικής λογοτεχνίας του 15ου αιώνα. Ο Απόκοπος, δηλαδή ο κατάκοπος, είναι μια αλληγορία σε δεκαπεντασύλλαβο για έναν άνθρωπο που ονειρεύτηκε την κατάβασή του στον Άδη. Εκεί συναντά αγαπημένα πρόσωπα, γονείς και αδέλφια, φρικώδεις νεκρούς, που όλοι έχουν το ίδιο επίμονο ερώτημα: «Μας θυμάται κανείς εκεί πάνω;». Κεντρική μουσική φιγούρα ο μοναδικός γνωστός Έλληνας αναγεννησιακός συνθέτης λόγιας μουσικής Φραγκίσκος Λεονταρίτης, καθώς και Βενετοί συνθέτες της εποχής, όπως ο Joan Ambrosio Dalza, ο Francesco da Milano, ο Franciscus Bossinensis, καθώς και ανώνυμοι από τις συλλογές του Petrucci, σε διασκευές για φλάουτο και κιθάρα. Μια σύγχρονη ραψωδία, μια μουσική σύνθεση ήχων και ανθρώπινων φωνών που δημιουργούν μια συνειρμική απεικόνιση ενός άγνωστου και μυστικού τόπου, πλημμυρισμένου από καταιγιστικά συναισθήματα και τρομερές μνήμες.
Η πιο άγρια «αδικοθανατισμένη» από όλες τις «αδικοθανατισμένες» που συναντάμε στις παραλογές είναι αναμφισβήτητα η «Λυγερή» του Γεφυριού της Άρτας, ή αλλιώς «του Πρωτομάστορα η όμορφη γυναίκα». Εκείνη που ποτέ δεν ρωτήθηκε αν θα δεχόταν να χτιστεί ζωντανή για να στεριώσει το περίφημο γεφύρι. Εκείνη που με δόλο παρασύρθηκε και θυσιάστηκε για το γενικό καλό… Η παραλογή του «Γιοφυριού της Άρτας» γίνεται όχημα για να μιλήσουμε για τα ήθη που αποτυπώνονται σε όλες τις παραλογές και που θέλουν τη γυναίκα να καταπνίγει και να θυσιάζει τις επιθυμίες της, ακόμα και την ίδια τη ζωή της, στον βωμό της οικογένειας, της κοινωνίας, της «τιμής». Ήθη που αφορούν έναν κόσμο σκοτεινό και βίαιο, με αυστηρά καθορισμένους κανόνες και κοινωνικούς ρόλους από τους οποίους κανένα φύλο δεν μπορεί να ξεφύγει. Έναν κόσμο μακρινό, ή μήπως κοντινό μας…
Πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί να κυνηγά τα δικά του όνειρα, κι όχι τα όνειρα που κάνουν οι άλλοι για κείνο; Πόσο θάρρος θέλει κανείς ώστε να παραδεχτεί την ομοιότητά του με τον «εχθρό»;
Δύσκολο να μιλήσει κανείς με ένα παιδί για πολιτική. Δύσκολο να του παρουσιάσει με αντικειμενικότητα την Ιστορία και τις πληγές της. Καμιά φορά όμως, ο αλάνθαστος καθρέφτης ενός μύθου δεν κρύβει, αλλά αποκαλύπτει τα ζητήματα αυτά, πιο ξεκάθαρα και πιο εύπεπτα από ποτέ.
Πρόκειται για μια ιστορία βασισμένη στο μαγευτικό μικρασιατικό παραμύθι «Η μαχαίρα» με κεντρικό θέμα την ιστορία δύο φίλων, ενός πρίγκιπα κι ενός φτωχού, που χωρίστηκαν βίαια και ξανάσμιξαν σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης μιας μεγάλης Ιδέας.
Τρεις αφηγητές θα κάνουν ένα ταξίδι στην πολυπολιτισμική Μικρά Ασία παρουσιάζοντας εικόνες σε τρεις ενότητες. Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την Καταστροφή.
Μια διακειμενική παράσταση εμπνευσμένη από ιστορικά γεγονότα, από τα Ματωμένα χώματα της Διδώς Σωτηρίου και τον Χαμένο παράδεισο – Σμύρνη 1922 του Γκάιλς Μίλτον, καθώς και από μύθους και καταγραφές. Μνήμες και μαρτυρίες πραγματικών προσώπων που έζησαν στη Μικρά Ασία ζωντανεύουν και μας μεταφέρουν στον μαγικό κόσμο της Σμύρνης, εκεί όπου η Ανατολή και η Δύση συνυπάρχουν αρμονικά. Αλλά και στη μετέπειτα τραγωδία. Της Καταστροφής και του διωγμού. Μελωδίες καθώς και ζωντανή μουσική, τραγούδια, κεράσματα του τόπου, συναισθήματα χαράς και πόνου δημιουργούν τον καμβά της μικρασιατικής ιστορίας.
Με εργαλείο τη φαντασία δημιουργείται μια ιστορία για όλη την οικογένεια. Μια φιλειρηνική γιορτή για να γνωρίσουμε τη Σμύρνη και τον μικρασιατικό πολιτισμό.
Ένα έργο που εκτυλίσσεται στην Ελλάδα του 1950 μέσα σε ένα κουπέ τρένου όπου συναντιούνται πρόσφυγες από διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Καππαδοκίας. Όπως συχνά συμβαίνει στα ταξίδια, οι επιβάτες αρχίζουν να αφηγούνται ιστορίες τόσο από την πατρίδα τους πριν τον ξεριζωμό όσο και από τις περιπέτειες της εγκατάστασής τους στην Ελλάδα.
Μέσα από πρωτότυπα τραγούδια και κείμενα ξεδιπλώνονται έξι ιστορίες ανθρώπων από τις οποίες ξεπροβάλλουν οι μνήμες και η νοσταλγία από την πατρίδα τους πριν τον ξεριζωμό, το περιπετειώδες ταξίδι στην Ελλάδα, τα προβλήματα της προσαρμογής και αφομοίωσής τους στο νέο περιβάλλον, αλλά και το πλήθος των θετικών επιδράσεων που προκάλεσε η έλευση των προσφύγων στην οικονομική και πνευματική ζωή της Ελλάδας.
Ο περιφερόμενος ελεγκτής εισιτηρίων είναι αυτός που μεταφέρει την οπτική των ντόπιων για τους Έλληνες της Ανατολής.