Η παράσταση Shattered Ground αντλεί υλικό και έμπνευση από τη μυθική φιγούρα της Περσεφόνης που έχει προσγειωθεί σε ένα αβέβαιο παρόν και οδηγείται σε ένα «θρυμματισμένο» μέλλον. Ένας μετέωρος άνθρωπος προσγειώνεται, με την έννοια της οδυσσειακής περιπλάνησης, σ’ ένα παρόν που καλείται να ανα-δημιουργήσει εκ νέου. Δύο εαυτοί, τους φωτός και του σκότους, όπως το μοίρασμα της Περσεφόνης στον κάτω και στον πάνω κόσμο. Το πέρασμα από τον έναν τόπο και xρόνο στον άλλο κυοφορεί την αλλαγή και τη μεταμόρφωση.
Η χορογράφος και ερμηνεύτρια Αθανασία Κανελλοπούλου χορογραφεί μια υβριδική μουσική παράσταση σε συνεργασία με τη συνθέτρια και πιανίστα Κωνσταντίνα Πολυχρονοπούλου και την υψίφωνο Πένυ Δεληγιάννη. Τρεις γυναίκες συνθέτουν ένα σκηνικό σύμπαν όπου ο χορός, η ζωντανή μουσική και τα διαφορετικά ηχοτοπία συνδιαλέγονται ταυτόχρονα επί σκηνής, ακροβατώντας ανάμεσα στο μυθικό και το πραγματικό, το γήινο και το υπερφυσικό, με απώτερο σκοπό τον –ενδεχόμενο– επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας του σύγχρονου ανθρώπου.
Το έργο Η μάνα μου η χήνα: Ένα σύγχρονο μουσικό παραμύθι είναι μια μουσική παράσταση από τους Oros Ensemble σε πρωτότυπο κείμενο της Δήμητρας Κατιώνη, μουσική σύνθεση της Ισμήνης Μπεκ και αφήγηση της Μάρας Τσικάρα. Η παράσταση στοχεύει στη δημιουργία μιας νέας μορφής μουσικού παραμυθιού, αντλώντας έμπνευση από το κλασικό μουσικό έργο Η μάνα μου η χήνα του Μωρίς Ραβέλ. Συνδυάζοντας στοιχεία από την παράδοση και το ελληνικό παραμύθι, η παράσταση φιλοδοξεί να ανανεώσει και να τοποθετήσει το είδος σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Έτσι, το πρωτότυπο έργο του Ραβέλ διασκευάζεται για μικρό σύνολο από το Oros Ensemble και συνομιλεί με το πρωτότυπο μουσικό παραμύθι Χωρίς της ποιήτριας Δήμητρας Κατιώνη. Στόχος, το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον του παραμυθιού να συνταιριάξουν σε μια μουσική παράσταση για όλους.
Η παράσταση Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο εξερευνά τη διαχρονική επίδραση της βυζαντινής παράδοσης στη ζωή και την πολιτιστική δημιουργία των λαών των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου μετά την Άλωση του 1453. Στην παράσταση παρουσιάζονται πρωτότυπες οργανικές συνθέσεις και τραγούδια του καλλιτεχνικού διευθυντή του μουσικού σχήματος «Εν Χορδαίς» Κυριάκου Καλαϊτζίδη, σε στίχους της Βασιλικής Νευροκοπλή και κείμενα εμβληματικών Ελλήνων λογοτεχνών που αναδεικνύουν την επίδραση της βυζαντινής κληρονομιάς στη νεοελληνική πνευματική δημιουργία.
Η προσέγγιση του Κυριάκου Καλαϊτζίδη αποτελεί ώριμο καρπό της βιωματικής σχέσης του με τη βυζαντινή μουσική ως ψάλτη, αλλά και της βαθιάς του γνώσης ως ερευνητή με πλούσιο επιστημονικό έργο. Έργα του έχουν παρουσιαστεί στις κορυφαίες μουσικές σκηνές ανά τον κόσμο και έχουν κυκλοφορήσει από δισκογραφικές εταιρείες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μια μουσική παράσταση που συνδιαλέγεται δημιουργικά με το βυζαντινό παρελθόν ως ιστορική παρακαταθήκη και ως δημιουργική συνθήκη της σύγχρονης τέχνης, μια καλλιτεχνικής φύσεως απάντηση στο ερώτημα: «Γιατί το Βυζάντιο;».
Αντλώντας έμπνευση από το βραβευμένο βιβλίο Ένας δεινόσαυρος στο μπαλκόνι μου του Σάκη Σερέφα, η μουσικοεικαστική παράσταση Πόσος κόσμος χωράει στο μπαλκόνι μου προσκαλεί παιδιά και εφήβους σε μια ονειρική περιήγηση στον χώρο και τον χρόνο της Θεσσαλονίκης: ο μικρός Γιάννης σκαρφαλωμένος στο κεφάλι ενός σπάνιου φίλου, του δεινόσαυρου Σαύρου, περιπλανιέται στην πόλη και ανακαλύπτει «πόσο παλιά, συνεχής και πολυφυλετική είναι η ιστορία της και πως αυτό που κανείς το ζει ως παρόν πρόκειται στο μέλλον να αποτελεί πολύτιμη μαρτυρία για τις επόμενες γενιές».
Επί σκηνής, η ζωντανή μουσική, ως πρωτότυπη σύνθεση αλλά και ως δημιουργική επαναδιαπραγμάτευση της πολυσυλλεκτικής μουσικής παράδοσης της Θεσσαλονίκης, συνομιλεί με την εικαστική δημιουργία (βίντεο) και την αφήγηση, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να αντικρίσει βιωματικά τη Θεσσαλονίκη ως μια ζωντανή σύνθεση πολιτισμών και να συνειδητοποιήσει τη σημασία της διατήρησης και του σεβασμού της πολιτιστικής πολυφωνίας στην καθημερινή μας ζωή.
* Πριν από την παράσταση θα πραγματοποιηθεί μουσικοεικαστικό εργαστήριο για παιδιά ηλικίας 6-12 ετών. Εργαστήρι για παιδιά: 19:00 – 20:00
Για δηλώσεις συμμετοχής στο εργαστήριο κάντε κλικ εδώ:
*Περιορισμένος αριθμός συμμετοχών.
* Στη διάρκεια της παράστασης γίνεται χρήση φωτογραφικού υλικού από την ομάδα «Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης».
Τι συμβαίνει όταν συνδιαλέγεται μια θεατρική Ιφιγένεια με μια ποιητική Ιφιγένεια και με μια τεχνητή; Ένας διάλογος μεταξύ Τεχνητής Νοημοσύνης, διαχρονικού κειμένου και πρωτότυπης μουσικής.
Στην παράσταση μουσικού θεάτρου Η διάσταση της Ιφιγένειας, το κοινό θα γνωρίσει τρεις διαφορετικές εκδοχές του γυναικείου ρόλου της Ιφιγένειας. Κάθε ηθοποιός, μέσα από τον δικό της μονόλογο, φωτίζει μια διαφορετική πλευρά του ίδιου προσώπου, προσφέροντας μια άλλη διάσταση στην εξέλιξη του έργου.
Συγκεκριμένα, η Ευαγγελία Κεραμάρη θα υποδυθεί την Ιφιγένεια του Ευριπίδη, τοποθετώντας την σ’ έναν τόπο εξορίας, σε μια δυστοπία. Η Ιωάννα Ευθυμιάδου θα μας ταξιδέψει σ’ έναν κόσμο ποίησης, ελπίδας και αιώνιας ευτυχίας, γνωστό σ’ εμάς ως ουτοπία, μέσα από την Ιφιγένεια του Γιάννη Ρίτσου. Η Μαρκέλα Ζερδαλή θα υποδυθεί την Ιφιγένεια Τεχνητής Νοημοσύνης, απορρίπτοντας τον συναισθηματικό κόσμο για τη λογική. Η συνθέτρια Αγγελική Ζώη θα δώσει τη δική της μουσική διάσταση στην παράσταση, με πρωτότυπη μουσική που αναδεικνύει τον εσωτερικό κόσμο των τριών ερμηνευτριών.
Το Άξιον Εστί (1960) του Μίκη Θεοδωράκη, βασισμένο στην ομώνυμη ποιητική σύνθεση του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, παρουσιάζεται μέσα από την ηχοχρωματική παλέτα έξι πιάνων και την ηχητική ομοιογένεια της ερμηνείας δώδεκα πιανιστών της πιανιστικής ορχήστρας Piandaemonium.
Το εμβληματικό έργο που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης συνιστά ένα υβριδικό άκουσμα συμφωνικής ορχήστρας και χορωδίας από τη μια, με ψάλτη και αφηγητή από την άλλη, σε ένα σταυροδρόμι όπου η λόγια μουσική συναντά την παράδοση. Η βαθιά συζήτηση των εκφραστικών φορτίων των ετερόκλητων μουσικών παραδόσεων γίνεται πάνω στον καμβά της υψηλής ποίησης του Ελύτη, προσδοκώντας την έκφραση μιας ελληνικότητας σύγχρονης και πολυδιάστατης, με βλέψεις άμεσης επικοινωνίας του συλλογικού μηνύματός της με ένα μεγάλο κοινό.
Αυτός ο μοναδικός ήχος αποκτά νέα ζωή μέσα από την πρωτότυπη σύλληψη και εκτέλεση της μοναδικής πιανιστικής ορχήστρας Piandaemonium, η οποία με την εικοσιπενταετή εμπειρία της επιχειρεί μια σύγχρονη ηχητική επαναπροσέγγιση ενός έργου που κουβαλά ακόμα και σήμερα τα σύμβολα ενός πολιτισμού που διαρκώς ανανεώνεται.
Μια γυναίκα φτάνει κατατρεγμένη σε ένα μικρό χωριό. Ο Παπάς, ο Τρελός, ο Σήφης, ο Δάσκαλος, η Κουτσομπόλαινα, με τις φωνές και τους εκκωφαντικούς ψιθύρους, μαρτυρούν τρόμο απέναντι στον «δημόσιο κίνδυνο» που εγκυμονεί η ξένη. Τα χρόνια περνούν. Ο νεαρός βοσκός μαθαίνει να σχοινοβατεί. Το χωριό φοβάται. Η ευλογία να ισορροπείς σε τεντωμένο σκοινί, πάνω από γκρεμούς, κόντρα σε μανιασμένους ανέμους, μοιάζει αμάρτημα για όσους άγονται και φέρονται, παραπατώντας με κομμένη την ανάσα, κάτω στο έδαφος. Η ικανότητα να κοιτάζεις σαν βρικόλακας κι εδώ κι εκεί, ζωντανούς και νεκρούς, ξένους και δικούς, δίκαιους και άδικους, έρχεται με ένα τίμημα, μια εξορία.
Ποιες αντιλήψεις περί δικαίου γεννά η δημοτική παράδοση και πώς αυτές επιβιώνουν σήμερα; Ποιο κρίμα κουβαλάει το ξένο; Τι είναι δίκαιο, τι άδικο και τι τ’ ανάμεσό τους; Ταυτίζεται η επιθυμία για δικαιοσύνη με την αιώνια επιθυμία του ανθρώπου για ευτυχία; Ένας μουσικός διάλογος με λέξεις, στίχους, παραδόσεις και παραμύθια αυτού του τόπου και της ιστορίας του.
Η πόλη των αθέατων γυναικών της ERGON – CULTURE είναι ένα διακαλλιτεχνικό πρότζεκτ που επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα πώς θα ήταν η ιστορία αν την έγραφαν οι «αθέατες», «άφωνες» γυναίκες, μέσα από μια σειρά δράσεων που διοργανώνουν οι εμπνευστές της ιδέας, η εικαστικός Ράνια Μπέλλου και η μουσικός Νεβάρτ-Βερόν Γαλιλαία, σε συνεργασία με την ποιήτρια Άνια Βουλούδη.
Με βασικό άξονα μελέτης την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης και υπογραμμίζοντας την ιστορικότητα της συνείδησης και της συλλογικής μνήμης, οι τρεις γυναίκες καλλιτέχνες προσφέρουν νέες αναγνώσεις του ρόλου της γυναίκας από την αρχαιότητα ως σήμερα: εικαστική εγκατάσταση, διαδραστική περφόρμανς ποίησης, σύνθεση μουσικού έργου και μουσική περφόρμανς.
Χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις της ηχόρασης, της απτικής όρασης, του ήχου και του χρώματος, το πρότζεκτ δημιουργεί πρόσθετες γέφυρες αισθητηριακής επικοινωνίας με το παρελθόν.
H καλλιτεχνική δράση «Περί Χρείας Αναπνοής, Μετά Πανδημικά Μέλλοντα» παρουσιάζει δύο διαφορετικές παραστάσεις στις 28 και 29 Ιουλίου. Η πρώτη τιτλοφορείται «Τα Ερείπια εντός μου…» και πρόκειται για την εικαστική performance του Άγγελου Σκούρτη, ενώ η δεύτερη ονομάζεται «Asymptote», είναι χορευτική παράσταση και παρουσιάζεται σε πρωτότυπη μουσική του Κωνσταντίνου Μπακογιάννη. Ταυτοχρόνως, οι δύο αυτές παραστάσεις πλαισιώνονται από τρεις εικαστικές εγκαταστάσεις: «Το Κατώφλι» της Μαίρης Ρουσιώτη, τα «Αναθήματα» της Νάντιας Σκορδοπούλου και τις «Στήλες Ίασης» της Βιβέτας Χριστούλη, που θα εκτίθενται στο Γαλεριανό Συγκρότημα Θεσσαλονίκης από τις 15 Ιουλίου έως τις 5 Σεπτεμβρίου.
Όλες οι δράσεις αντλούν ερεθίσματα από τα αρχαία Ασκληπιεία και τη δυναμική τους ως ενεργά σύμβολα ιστορικής μνήμης που σχετίζονται με την ίαση και με αφορμή την πανδημία coronavirus, η δράση επιχειρεί την επικαιροποίηση της επαφής μας με το πολιτισμικό μας παρελθόν, για τον σχεδιασμό του μετα-πανδημικού μας μέλλοντος.
Με αφετηρία αρχαία ιατρικά συγγράμματα (Γαληνός) και ιδεολογικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων για την υγεία, η δράση «Περί Χρείας Αναπνοής – Μετά Πανδημικά Μέλλοντα» αποτελεί σχόλιο και αισθητική ρήξη στην «πόλη του εγκλεισμού» που έχει προκύψει από τα μέτρα πρόληψης κατά της covid-19.
Μια παράσταση που συνδυάζει τη σύγχρονη πειραματική μουσική με το μουσικό θέατρο. Με τη διαρκή χρήση ακαθόριστων φωνημάτων οι μουσικοί της παράστασης αποκαλύπτουν την ανθρώπινη φωνή ως ένα πρωτόλειο μέσο μη γλωσσικής επικοινωνίας, δημιουργώντας μια αίσθηση αρχέγονης τελετουργίας. Η ωμότητα των φωνών και των οργάνων είναι ηχητικά συμβάντα που οριοθετούν την βία, όπως αυτή ξεκλειδώνεται μέσα από το έργο του Ευριπίδη: μεταξύ Πενθέα και Διονύσου, μεταξύ των αντίθετων δυνάμεων της ανθρώπινης φύσης, μεταξύ της παράδοσης και της θηριώδους επιθυμίας για το καινούριο. Όπως οι Βάκχες αναδεικνύουν μια αέναη σύγκρουση στη βάση της ανθρώπινης ψυχής και της ιστορίας, έτσι και η παράσταση Η Φωνή των Βακχών επιδιώκει να διεισδύσει στη φύση της ανθρώπινης φωνής και να αναδείξει τις ανεξερεύνητες πτυχές της.