Το παραμύθι Ο σπουργίτης με το κόκκινο γιλέκο της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη μεταφέρεται στη σκηνή ως μια σύγχρονη παράσταση θεάτρου, χορού και πρωτότυπης μουσικής για παιδιά, εφήβους και ενήλικες. Με αφετηρία ένα εμβληματικό έργο της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας, η παράσταση προσεγγίζει τον σπουργίτη ως αλληγορία για τον Άλλον: το ευάλωτο, διαφορετικό ον που γίνεται στόχος φόβου, αποκλεισμού αλλά και αφορμή για φροντίδα.
Η αφήγηση, το σώμα και ο ήχος συνδιαμορφώνουν ένα ποιητικό σκηνικό τοπίο, όπου το contact improvisation (αυτοσχεδιασμός με επαφή), η σιωπή και η ζωντανή μουσική αποκαλύπτουν τις σχέσεις ανάμεσα στη βία και την αλληλεγγύη. Σε άμεσο διάλογο με τον αρχαιολογικό χώρο, η παραγωγή της ομάδας 4PLAY αναρωτιέται τι σημαίνει να παραμένει κανείς άνθρωπος απέναντι στο ανυπεράσπιστο.
Ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων γυρίζει το τελευταίο επεισόδιο της σεζόν στον κήπο του Αρχαιολογικού Μουσείου Άρτας. Έξι παίκτες και παίκτριες καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήματα του παρελθόντος και του παρόντος και να διαγωνιστούν σε γνώση, τραγούδι και χορό. Το τηλεπαιχνίδι λειτουργεί μόνο του, από μια μηχανή ΑΙ, ένα «τέρας» που θέτει ερωτήματα. Αυτά τα έξι πρόσωπα, με την πραγματική τους ηλικία, κάπου ανάμεσα στα 35 με 50, φέρουν μια αναλογική παιδική ηλικία, μια μεταβατική ενηλικίωση, ένα ψηφιακό παρόν κι ένα άγνωστο μέλλον. Ποιος παίκτης/παίκτρια θα κερδίσει στο κουίζ γνώσεων; Ποιος/ποια θα επιτύχει στο καραόκε; Μπορεί τελικά ο ανθρώπινος νους να επιβληθεί σε ένα πανέξυπνο μηχάνημα; Μια σύγχρονη κωμωδία για εφήβους και νέους/νέες όπου το παρελθόν και το μέλλον εναλλάσσονται μέσα από ιστορικά γεγονότα, αθλητικές πρωτιές, ποπ κουλτούρα, την ιστορία του σινεμά, την αστροφυσική και κοσμικούς χορούς, ηρωικές στιγμές, μεγαλειώδεις φράσεις που συνθέτουν ένα παζλ-ύμνο στην ανθρώπινη φύση, μια γιορτή για το ανθρώπινο μεγαλείο σε μια εποχή που αγωνίζεται να επιβιώσει απέναντι σε μια μεγάλη υπαρξιακή κρίση.
Η μαύρη κωμωδία Η γειτονιά αναδεικνύει την αποξένωση που έχουν φέρει οι νέες τεχνολογίες στη ζωή των εφήβων και τις επιπτώσεις τους στην ανθρώπινη επικοινωνία. Έξι νέοι, απομονωμένοι στα μπαλκόνια μιας πολυκατοικίας, συνυπάρχουν χωρίς ουσιαστική επαφή, επικοινωνώντας αποκλειστικά μέσω διαδικτύου και αγνοώντας τον άμεσο περίγυρό τους. Η καθημερινότητά τους διαμορφώνεται μέσα από οθόνες και ψηφιακές αλληλεπιδράσεις, δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση σύνδεσης. Όταν μια ξαφνική διακοπή του δικτύου ανατρέπει αυτή τη συνθήκη, καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με την πραγματική παρουσία των άλλων, αποκαλύπτοντας τα όρια της ψηφιακής επικοινωνίας.
«Αχ, ήλιε μου, κυρ ήλιε μου, στον ουρανό γυρίζεις,
μην είδες τον Μοσχάμπαρη, μην είδες τον καλό μου;»
Οι Εlephas tiliensis (Δημήτρης Αγαρτζίδης και Δέσποινα Αναστάσογλου) ζωντανεύουν ένα σπάνιο παραδοσιακό παραμύθι της Μήλου μέσα από φυσικά υλικά με εργαλείο μόνο τα σώματα και τις φωνές των ηθοποιών. Η ιστορία της βασιλοπούλας που πλάθει με τα χέρια της τον άνθρωπό της και αγωνίζεται, όταν τον χάσει, να τον αναζητήσει στην άκρη του κόσμου αναδεικνύεται ως μια τελετουργία εμφύσησης ζωής και πνεύματος. Το μαγικό παιχνίδι του θεάτρου που δημιουργεί κόσμους με μηδαμινά μέσα αντανακλάται στα υλικά που χρειάζεται η βασιλοπούλα για να πλάσει τον αγαπημένο της. Το μυστήριο της ζωής ξεκινά με αλεύρι και νερό. Τα ψυχικά υλικά δίνουν πνοή. Οι φωνές των ηθοποιών μετατρέπονται σε ρυθμό, αναπνοή και παλμό, υπογραμμίζουν τη μετάβαση από την ύλη στο ζωντανό σώμα. Υπό την καθοδήγηση της Μάρθας Μαυροειδή, οι πέντε ηθοποιοί ερμηνεύουν πρωτότυπες συνθέσεις και τραγούδια, καθώς και επιλεγμένα παραδοσιακά τραγούδια, ειδικά επεξεργασμένα και διασκευασμένα για την παράσταση.
Η μουσικοθεατρική παράσταση Πέρα πάντα παντού είναι ένα μουσικό σκηνικό έργο που συνδέει μύθους, μουσικές και ανθρώπινες εμπειρίες από όλο τον κόσμο, βασισμένο σε πέντε λαϊκά παραμύθια από διαφορετικές ηπείρους. Μέσα από αφήγηση, ζωντανή μουσική, τραγούδι και διάδραση με τα παιδιά, φωτίζει όσα οι άνθρωποι μοιράζονται μέσα στον χρόνο. Έξι καλλιτέχνες δημιουργούν επί σκηνής ένα πρωτότυπο ηχητικό σύμπαν, συνδυάζοντας παραδοσιακά όργανα διαφορετικών πολιτισμών με σύγχρονες μουσικές τεχνικές. Η παράσταση θα πλαισιώνεται από βιωματικά εργαστήρια, ενισχύοντας τη συμμετοχή των παιδιών και τη σύνδεσή τους με τη συλλογική καλλιτεχνική εμπειρία.
Η ομάδα Contratiempo ζωντανεύει το παραμύθι Ένας άνθρωπος από μέταλλο του βραβευμένου συγγραφέα Νίκου Αντωνίου, σε μια παράσταση με πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις, τραγούδια και σύγχρονο χορό.
Ο Μάρκος έχει ανακαλύψει έναν μαγικό τρόπο να ταξιδεύει τα βράδια: η σχολική του τσάντα γίνεται το ιπτάμενο μέσο που τον πάει όπου επιθυμεί. Όταν επισκέπτεται έναν μικρό πλανήτη, γνωρίζει δυο παράξενα μεταλλικά πλάσματα, τον Σεν και τον Έπι. Οι τρεις τους κατευθύνονται προς την πόλη· εκεί ο Σεν έχει να εκπληρώσει μια περίεργη αποστολή, που όταν τη μαθαίνει ο Μάρκος αναστατώνεται πολύ. Ο Σεν πιστεύει ότι είναι και αυτός άνθρωπος, επειδή –όπως και ο Μάρκος– έχει δυο χέρια, δυο πόδια και δυο μάτια. Είναι όμως η εμφάνιση που καθορίζει το ανθρώπινο είδος ή μήπως είναι κάτι άλλο; Μέσα από μια ξεχωριστή θεατρική περιπέτεια στο διάστημα θα εξερευνήσουμε όλα όσα μας χωρίζουν από το μη ανθρώπινο: τη φροντίδα, την αλληλοβοήθεια, τη δικαιοσύνη.
Ένας φτωχός τσαγκάρης, την πιο κρύα νύχτα του χειμώνα, βγαίνει έξω στο χιόνι για να μαζέψει από κάποιους πελάτες του τα λεφτά που του χρωστάνε. Σε μια γωνιά του δρόμου βρίσκει σωριασμένο και εξαντλημένο, από την πείνα και το κρύο, έναν παράξενο άνθρωπο. Αποφασίζει να τον πάρει μαζί στο σπίτι του και να του προσφέρει ρούχα και φαγητό. Από το σημείο αυτό ξεκινά μια αλυσίδα από μυστήρια συμβάντα, απροσδόκητα και καταπληκτικά γεγονότα, που δίνουν σταδιακά τις απαντήσεις σε τρία ερωτήματα: τι υπάρχει στην καρδιά του ανθρώπου, τι δεν του έχει δοθεί να γνωρίζει και από τι ζει ο άνθρωπος. Η παρουσία του παράξενου ανθρώπου θα αποκαλύψει στον τσαγκάρη, αλλά και στους άλλους, τη μία και μοναδική αλήθεια, που είναι η απάντηση στο ερώτημα «Από τι ζουν οι άνθρωποι».
Μια συνομιλία με το βιβλίο του Τζωρτζ Όργουελ
Η παράσταση προτείνει μια ανθρωποκεντρική ανάγνωση της Φάρμας των ζώων του Τζωρτζ Όργουελ, εστιάζοντας όχι τόσο στην καταγγελία, αλλά στη δυνατότητα του ανθρώπου να συνυπάρχει, να διορθώνει και να ξαναρχίζει. Στη φάρμα, η ισορροπία έχει διαταραχθεί. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει ότι η δύναμη δεν σημαίνει μόνο εξουσία και κυριαρχία αλλά και ευθύνη. Μέσα από την τελείως διαφορετική επιλογή να αλλάξει η πλοκή από την αντιστροφή των ρόλων –οι άνθρωποι στη θέση των ζώων και τα ζώα στη θέση των ανθρώπων– η σκηνή γίνεται τόπος κατανόησης και ενσυναίσθησης, όπου το «μαζί» τίθεται στο επίκεντρο και πάνω από την εξουσία. Η αντιστροφή αυτή δεν παρουσιάζεται ως μαγεία, αλλά ως συνειδητή συλλογική συμφωνία, υπογραμμίζοντας ότι η αλλαγή ξεκινά μόνο όταν υπάρχει διάλογος και κοινή απόφαση. Τρεις ηθοποιοί επί σκηνής αφηγούνται, παίζουν παιχνίδια και ρόλους, μουσική, τραγούδια και ήχους, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα κατάλληλη για παιδιά όλων των ηλικιών. Μέσα από το χιούμορ, γρήγορες εικόνες και μέσα που δημιουργούν τη φαντασία στον θεατή, αποκαλύπτεται σταδιακά το βασικότερο θέμα του έργου: η μοναξιά της εξουσίας και η φθορά που προκαλεί η απουσία του «μαζί».
Η τοποειδική μουσική επιτέλεση Η πάστα του Απόλλωνα αποτελεί ένα πρωτότυπο ταξίδι στον κόσμο της αρχαιολογίας, μετατρέποντας την επιστήμη σε βιωματική θεατρική εμπειρία. Με αφετηρία το παραμύθι Στο λόφο μου της αρχαιολόγου Κωνσταντίνας Χαβάκη, το αγαλματίδιο του Απόλλωνα, που μόλις βρέθηκε σε ανασκαφή, αφηγείται το ίδιο την ιστορία του, τη διαδρομή του στους αιώνες και εντέλει τη στιγμή που η ανασκαφή το έφερε σήμερα ξανά στο φως, αποκαλύπτοντας πτυχές, πρακτικές και ορολογία της επιστημονικής ανασκαφικής διαδικασίας. Μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, οι μικροί θεατές παύουν να είναι απλοί παρατηρητές και γίνονται οι ίδιοι αρχαιολόγοι και συντηρητές αρχαιοτήτων συμμετέχοντας σε μια βιωματική προσομοίωση ανασκαφής. Η ηχητική τοπογραφία της επιτέλεσης, δηλαδή το σύμπλεγμα των ήχων του φυσικού χώρου, των ανασκαφικών εργαλείων, των κρουστών με το αρχέγονο μουσικό όργανο, το ανθρώπινο σώμα, ενορχηστρώνει έναν σύγχρονο παιάνα προς τιμήν του Απόλλωνα.
Πέντε διαφορετικοί μεταξύ τους ερμηνευτές ανεβαίνουν στο πατάρι κουβαλώντας ο καθένας τον προσωπικό του «ήχο» και τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Στην προσπάθειά τους να συνυπάρξουν στη μικρή πλατφόρμα, δημιουργούν ένα μουσικό αλαλούμ από παραδοσιακή, ροκ, ραπ, κλασική μουσική, διαφωνούν, διεκδικούν, σπρώχνονται, στριμώχνονται για να βρουν τελικά κοινό τόπο στα τραγούδια της παιδικής τους ηλικίας που τους σημάδεψαν. Αυτά τα τραγούδια ντύνουν με τη μουσική που ο καθένας εκπροσωπεί και τα στολίζουν με τις προσωπικές τους ιστορίες και αναμνήσεις που τα συνοδεύουν, για να δημιουργήσουν μια ξέφρενη συναυλία-ταξίδι στην παιδική μας ηλικία.
Η νέα παράσταση των Patari Project είναι ένα μουσικοθεατρικό έργο με πολύ χιούμορ, κλασική, παραδοσιακή, ροκ και ραπ μουσική, στο οποίο τα παιδιά τού χτες θα συναντήσουν τα παιδιά τού σήμερα. Πάνω απ’ όλα, όλοι θα καταλάβουν ότι ο άνθρωπος για να επιβιώσει στον κόσμο (πλατφόρμα) πρέπει να ακούει, να συνυπάρχει και να μαθαίνει.