Event Category: Θέατρο

Αντιγόνη: Γεννήθηκα για να αγαπώ

Η παράσταση Αντιγόνη: Γεννήθηκα για να αγαπώ αποτελεί μια σύγχρονη τραγωδία που γεφυρώνει τον αρχαίο μύθο με τη ζώσα ιστορική και κοινωνική εμπειρία. Αφετηρία της είναι η Αντιγόνη του Σοφοκλή, όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως διαχρονικό αρχέτυπο ανυπακοής απέναντι στην αδικία. Στη σκηνή, η Αντιγόνη παύει να είναι ένα πρόσωπο και μετατρέπεται σε μια διαρκή παρουσία που επανεμφανίζεται σε διαφορετικές εποχές και συνθήκες. Η μορφή της διασχίζει τον χρόνο και ενσαρκώνεται σε γυναίκες που καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στη σιωπή και τη δράση, ανάμεσα στην ασφάλεια και την ευθύνη. Κάθε παρουσία φωτίζει μια διαφορετική εκδοχή της ίδιας σύγκρουσης: εκεί όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια συγκρούεται με τον φόβο, και η εσωτερική φωνή αντιστέκεται σε κάθε επιβεβλημένο νόμο. Η παράσταση δεν αναπαριστά ηρωισμούς, αλλά αναδεικνύει τη στιγμή της επιλογής: εκεί όπου η αγάπη, η μνήμη και η ευθύνη απέναντι στον άλλον γίνονται πράξη αντίστασης. Ως σύγχρονη σκηνική σύνθεση, λειτουργεί ως πράξη μνήμης και εγρήγορσης, θέτοντας ένα καίριο ερώτημα προς τον θεατή: όταν η αδικία γίνεται κανονικότητα, η σιωπή είναι επιλογή ή συνενοχή;

Αγώνας λόγων

Από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Ένας περφόρμερ μπροστά σε έναν ψηφιακό καθρέφτη, σε μια ψηφιακή εικόνα του εαυτού του. Είναι αληθινή; Τι βλέπει μέσα από το είδωλό του;

Ο Αγώνας λόγων είναι μια σκηνική αντιπαράθεση μεταξύ ανθρώπου και τεχνητής νοημοσύνης, μεταξύ δημιουργού και δημιουργήματος, δομημένη με τις αρχές και την αυστηρή τελετουργία των αγώνων λόγων της αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας. Με αφετηρία τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, τον αρχαιότερο αναλογικό υπολογιστή του κόσμου, αντικείμενο-σύμβολο της ανθρώπινης ευφυΐας και φαντασίας, αναπτύσσονται τα επιχειρήματα των δύο πλευρών του καθρέφτη μέσα από κλασικά κείμενα, από την αρχαιότητα ως σήμερα.

Μια πρωτότυπη περφόρμανς με τη μορφή ψηφιακού αναλογίου. Ένας αγώνας χωρίς κριτή, μια συμφωνία χωρίς νικητή.

Δήλος

Στη Δήλο. Σ’ ένα νησί πρώην άδηλο, μα τώρα φανερό, που προσπάθησε να νικήσει τον χρόνο. Τον θάνατο. Μέσα απ’ τον οποίο περνάει η γλώσσα, διατηρώντας τον πυρήνα της απρόσβλητο.

Τώρα τρία σώματα ανθίζουν μουσική. Δίπλα στη θάλασσα. Η θάλασσα, το μόνο επουλωτικό στοιχείο.

Τρία σώματα χορεύουν κάτω απ’ τον ήλιο, πάνω στον βράχο. Μέσα σε μια Ελλάδα, τώρα ξεχειλωμένο συνονθύλευμα τραυμάτων και δανείων. Κυρίως τρόπων ύπαρξης και λιγότερο χρηματικών.

Τρία σώματα μέσα στην περιπέτεια της γλώσσας. Τρία σώματα ανάμεσα σε μια γλώσσα τόσο ενθουσιωδώς φρέσκια αρχαία ελληνική και μια τόσο γερασμένη νέα ελληνική.

Τρία σώματα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Πάνω στο μάρμαρο. Πάνω σε τόπο προσευχής.

Η πλατεία μικραίνει

Στην παράσταση Η πλατεία μικραίνει, ο χρόνος συμπυκνώνεται και οι μνήμες ζωντανεύουν σε έναν σκηνικό χώρο που πάλλεται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Το έργο, με οδηγό μια βαθιά ανθρώπινη αφήγηση, αγγίζει την εύθραυστη φύση της μνήμης και τη σιωπηλή δύναμη της απώλειας. Η μουσική επί σκηνής δεν συνοδεύει απλώς, αλλά αφηγείται, συνομιλεί και καθοδηγεί τη συναισθηματική διαδρομή του θεατή. Με λιτές εικόνες και έντονη ερμηνευτική παρουσία, δημιουργείται ένας οικείος κόσμος όπου κάθε θεατής αναγνωρίζει κάτι δικό του. Η παράσταση γίνεται μια εμπειρία μοιρασμένη, μια υπενθύμιση ότι, ακόμη κι όταν η «πλατεία μικραίνει», η ανάγκη για σύνδεση παραμένει ζωντανή.

ΑΝΟΙΞΗ: Τα κορίτσια της Εξόδου

Υπάρχει αντρικός και γυναικείος «προορισμός», έμφυλες κλίσεις και ταλέντα; Είναι οι θετικές επιστήμες, η φαρμακευτική, η αρχιτεκτονική, η αστροφυσική κατάλληλες για κορίτσια;

Άνοιξη 1960, Μεσολόγγι. Μια ομάδα μαθητριών του Γυμνασίου Θηλέων διασχίζει τους δρόμους της πόλης αντιδρώντας στην ίδρυση Πρακτικού Γυμνασίου αποκλειστικά στο Αρρένων που θα απέκλειε τις ίδιες από τα μαθήματα θετικής κατεύθυνσης. Μια ιστορία γυναικών που γεννήθηκαν στην ελληνική περιφέρεια μετά το τέλος του Πολέμου, πάνω στο ξέσπασμα του Εμφυλίου, και οραματίστηκαν για τον εαυτό τους μια ζωή ισότιμη με τους άντρες. Κορίτσια αυτόφωτα και γι’ αυτό παράξενα για την εποχή τους αλλά και για τη δική μας, με τους έμφυλους ρόλους να ορίζουν ακόμα, παρά τον επιδερμικό τους μετασχηματισμό, το κυρίαρχο εθνικό αφήγημα. Ένα έργο για τη νιότη και τα ταλέντα που η φύση κρύβει μέσα στους ανθρώπους αδιαφορώντας για τόπο, χρόνο, φύλο ή κοινωνικά ήθη. Μια πρωτότυπη παράσταση εμπνευσμένη από αληθινές (κι αληθινά ελληνικές) ιστορίες

* Οι σχολικές στολές των μαθητριών είναι ευγενική χορηγία του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Ανολοκλήρωτα ποιήματα (Poèmes inachevés)

Στα ερείπια ενός παλιού θερινού κινηματογράφου.
Εκεί κατοικεί μια Γυναίκα. Αρνείται να τον εγκαταλείψει.
Ίσως ξεπήδησε από την οθόνη.
Ίσως ζούσε από πάντα εδώ, σε αυτό το μεταίχμιο μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας.
Φροντίστρια και φάντασμα μαζί.
Επίμονα, υπομονετικά, και στα μάτια μας μάταια, μοιάζει να προσπαθεί να κρατήσει στη ζωή κάτι/κάποιον που φεύγει. Που έχει φύγει ήδη.
Χαρακτήρας. Ηθοποιός. Δημιουργός. Έργο τέχνης. Έργο της φύσης, Άνθρωπος.

Πού πάνε οι ιδέες που δεν πρόλαβαν να πάρουν οριστικό σχήμα; Οι ταινίες, οι ζωγραφικοί πίνακες, οι παρτιτούρες, τα θεατρικά έργα, τα βιβλία, τα ποιήματα που δεν ολοκληρώθηκαν; Και οι άνθρωποι που φεύγουν, πού πηγαίνουν; Τι γίνονται οι απολογισμοί που δεν έκλεισαν; Οι αποχαιρετισμοί που δεν έγιναν αγκαλιές; Μπορεί το ίχνος των απόντων να κατοικήσει το παρόν μας, ανοίγοντας ένα παράθυρο για να κοιτάξουμε στα μάτια το μέλλον;

Tα Ανολοκλήρωτα Ποιήματα (Poèmes Inachevés) είναι μια παράσταση – ποιητική σκηνική σύνθεση που εμπνέεται από το ανολοκλήρωτο της καλλιτεχνικής δημιουργίας: από όλα εκείνα που μένουν σε εκκρεμότητα, κι όμως συνεχίζουν να τροφοδοτούν ως καύσιμη ύλη την τέχνη και την ίδια τη ζωή.

Μέσα από μια θραυσματική δραματουργία, οι λέξεις που άφησαν σε εκκρεμότητα οι μεγάλοι «ποιητές» – οι εικόνες, οι ήχοι, οι στίχοι, οι στοχασμοί – τρυπώνουν στις ρωγμές του σώματος της παράστασης και αναμετρώνται με την υπαρξιακή, καλλιτεχνική και πολιτική αγωνία της ζωής που φθείρεται, τελειώνει, ψηλαφώντας παράλληλα την παρηγορητική, ουμανιστική διάσταση της τέχνης.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Πότε τελειώνει ένα έργο τέχνης; Ολοκληρώνεται ποτέ; Αυτό το ερώτημα στάθηκε το δραματουργικό εκκρεμές της παράστασης Ανολοκλήρωτα Ποιήματα (Poèmes Inachevés) — όχι ως θεωρητική αισθητική απορία, αλλά ως υπαρξιακός αναστοχασμός.

Ο Picasso έλεγε πως μπορείς να αφήσεις στην άκρη έναν πίνακα και να υποσχεθείς στον εαυτό σου ότι δεν θα τον ξαναγγίξεις, όμως δεν μπορείς ποτέ να γράψεις τη λέξη τέλος. Το non-finito, το ημιτελές, το ατελείωτο, γίνεται αντιληπτό όχι ως έλλειψη ή αδυναμία ή αστοχία, αλλά ως τρόπος να υπάρχεις. Είναι μια δημιουργική και οντολογική επιλογή. Μια μορφή αντίστασης απέναντι στο τετελεσμένο, το οριστικό, το αμετάκλητο. Και ταυτόχρονα μια ερωτική επιστολή στην ανατροπή, το ελάττωμα, τη φθορά: σε ό,τι τελικά παραμένει ανοιχτό στις πιθανότητες, ελεύθερο, ανυπότακτο. Εκείνο που δεν τελείωσε συνεχίζει να ζει σαν ανεκπλήρωτη επιθυμία — όχι μελαγχολική, αλλά βαθιά ανθρώπινη.

Τα Ανολοκλήρωτα Ποιήματα (Poèmes Inachevés) δεν έχουν αρχή ούτε τέλος. Έχουν ρωγμές. Κι εκεί, μέσα σ’ αυτές τις ρωγμές, η ζωή συνεχίζεται επειδή δεν ξέρει τι άλλο να κάνει..

Αντιλογίες

Η παράσταση Αντιλογίες βασίζεται σε μια δραματουργική σύνθεση που συνυφαίνει την πλατωνική Απολογία με την Αληθινή απολογία του Σωκράτη του Κώστα Βάρναλη. Ο σύγχρονος Σωκράτης καλείται σε ανάκριση και απαντά αντλώντας από τη φιλοσοφική οξύνοια του Πλάτωνα και την αιχμηρή ειρωνεία του Βάρναλη. Μέσα από αυτόν τον σκηνικό διάλογο αναδεικνύεται μια διαχρονική αναμέτρηση: η σκέψη απέναντι στην εξουσία, η αλήθεια απέναντι στα ψεύδη, η ευθύνη απέναντι στον εφησυχασμό. Ο λόγος –φιλοσοφικός, ποιητικός, ανατρεπτικός– κυριαρχεί επί σκηνής, πλαισιωμένος από πρωτότυπη ζωντανή μουσική. Η παράσταση προσφέρει μια εμπειρία που γεφυρώνει δύο χιλιετίες στοχασμού, θέτοντας ξανά ερωτήματα που παραμένουν επίκαιρα: Τι είναι αλήθεια; Ποια η θέση του σκεπτόμενου ανθρώπου στην κοινωνία; Και πόσο κοστίζει σήμερα η αναζήτηση της αλήθειας;

Ο μουσακάς

Μια αισθητηριακή μελέτη για την ελληνική παραδοσιακή κουζίνα και το αποτύπωμα της στο σήμερα.

Mε αφορμή ένα κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι που περιλαμβάνει ελληνικές γεύσεις ανθεκτικές στο πέρασμα των ετών, ξεπηδούν οι ιστορίες παραδοσιακών φαγητών και η πρόσληψή τους στο σήμερα. Εκεί όπου συναντιούνται και συναλλάσσονται οι διαφορετικές γενιές, αντιλαμβανόμαστε τους τρόπους που έχουν μεταβληθεί οι διατροφικές μας παραδόσεις αλλά και η ίδια η ζωή.
Ο μουσακάς, οι πίτες, τα ντολμαδάκια και τα μπαχάρια της ξακουστής πολίτικης κουζίνας μάς φέρνουν στον νου τις ιστορίες των γιαγιάδων μας, ενώ η μπομπότα ή, αλλιώς, η πίτα των φτωχών μάς γυρίζει πίσω στη δύσκολη περίοδο της Κατοχής και τις προσπάθειες του ελληνικού λαού για επιβίωση.
Παραδοσιακά ακούσματα μπλεγμένα με ήχους τηγανίσματος και κατσαρόλες που βράζουν, ιστορίες ανθρώπων και συνταγές που όλοι μας έχουμε δοκιμάσει δημιουργούν μια παράσταση φόρο τιμής στα τραπέζια που μας μεγάλωσαν.

Αισχύλου Πέρσες – Οι ευτυχισμένες μέρες

Η βασίλισσα των Περσών Άτοσσα, ύστερα από ένα όνειρο που προμήνυε συμφορές για τον γιο της, ενημερώνεται πως ο στρατός της Περσίας καταστράφηκε. Στην εμφάνισή του από τον κάτω κόσμο, ο νεκρός άντρας της, ο Δαρείος, εξηγεί τους λόγους που οδήγησαν στην ήττα και τους προτρέπει να σταματήσουν τις επιθέσεις εναντίον των Ελλήνων.

Στη νέα παραγωγή του έργου ο Αισχύλος συνδιαλέγεται με το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ Ευτυχισμένες μέρες. Η παράσταση δανείζεται την αριστουργηματική σύλληψη του Μπέκετ προκαλώντας ένα εντυπωσιακό μονοθέαμα με αυτούσια την ποίηση του Αισχύλου. Η βασίλισσα των Περσών, ακινητοποιημένη μες σ’ ένα βουνό αναμνήσεων, σταδιακά βυθίζεται μες στο σωρό των τραγικών γεγονότων του παρελθόντος. Πλάι της καθισμένος ο νεκρός σύντροφός της διαβάζει στην εφημερίδα τα ολέθρια νέα.

Η νέα αυτή δημιουργία μάς επιστρέφει στη σκέψη πως το παρελθόν μας είναι αδύνατον ν’ αποκοπεί από το μέλλον μας· ενυπάρχουν και τα δυο αυτούσια μες στο παρόν μας.

Οι ρίζες της πορτοκαλιάς

Η παράσταση Οι ρίζες της πορτοκαλιάς αποτελεί μια καλλιτεχνική τελετουργία που φέρνει στο προσκήνιο τη γυναικεία εμπειρία ως φορέα μνήμης, αντοχής, δημιουργίας. Παραδοσιακή και ηλεκτρονική μουσική, ζωντανή ερμηνεία, οπτικοακουστικά μέσα και θέατρο σκιών συνδιαλέγονται για να ανασυνθέσουν ιστορίες γυναικών, ιστορίες που επέζησαν, δημιουργώντας έναν ζωντανό οπτικοακουστικό ιστό όπου η σιωπή αποκτά βάρος και η φωνή αναδύεται μέσα από το σώμα.

Η γυναικεία μορφή δεν λειτουργεί μόνο ως σύμβολο αλλά και ως ενεργό υποκείμενο που επανεπινοεί την παράδοση. Εμπνευσμένη από το έργο του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη Γυναίκες που επιστρέφουν και τα χαρακτικά του Φώτη Βάρθη, η παράσταση μετατρέπει την ατομική εμπειρία σε συλλογικό αφήγημα διεκδικώντας εκ νέου τον χώρο της γυναίκας στην ιστορία και την τέχνη, όχι ως σκιώδη ανάμνηση, αλλά ως ζωντανή πνοή που κινεί το μέλλον, μεταμορφώνοντας τη σιωπή σε φωνή και το βίωμα σε πράξη.