Region: Πελοπόννησος

9:43 Μη ακριβές αντίγραφο

Ένα έργο μυθοπλασίας για τον Άνθρωπο, που προσπαθεί ακόμη να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του ενώ ταυτόχρονα μεταβαίνει –χωρίς σαφή όρια ή εγγυήσεις– σε μια μετανθρωπιστική εποχή.

Τρία πρόσωπα εισέρχονται στην αίθουσα ενός μουσείου αναζητώντας ξεκούραση από την τιμητική εκδήλωση για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, που γίνεται μερικούς ορόφους παραπάνω και στην οποία είναι καλεσμένοι. Όλοι περιμένουν το τελευταίο γλυπτό να καταφθάσει. Οι ήρωες σύντομα θα ανακαλύψουν ότι δεν μπορούν να δραπετεύσουν από την αίθουσα.

Καθώς το έργο εξελίσσεται, αρχίζουν να διαφαίνονται και να συγκρούονται οι διαφορετικές στάσεις ζωής των χαρακτήρων. Ο Άνδρας Α΄ προσεγγίζει το νόημα ως κάτι που μπορεί και πρέπει να κατασκευαστεί, ακόμη και τεχνητά· ο Άνδρας Β΄ το αποδομεί διαρκώς, αρνούμενος κάθε μορφή παρηγορητικής αφήγησης· ενώ η Γυναίκα Γ΄ βιώνει την ένταση της πεπερασμένης ανθρώπινης εμπειρίας, ταλαντευόμενη ανάμεσα στην ανάγκη για πίστη και στην αδυναμία της. Οι σκηνές του έργου λειτουργούν ως διαδοχικές δοκιμές νοηματοδότησης της ζωής, της τέχνης, της ιστορικής συνέχειας και του ανθρώπινου μέλλοντος και οδηγούν τους χαρακτήρες στη συνειδητοποίηση ότι το νόημα δεν προϋπάρχει, αλλά παράγεται αποκλειστικά από τον ίδιο τον άνθρωπο και παύει να υφίσταται χωρίς αυτόν. Η επίγνωση αυτή δεν παρουσιάζεται ως λύτρωση, αλλά ως διπλή εμπειρία απελευθέρωσης και ευθύνης, ανοίγοντας το ερώτημα για το τι χάνεται και τι διακυβεύεται σε έναν κόσμο που τείνει να υπερβεί τον άνθρωπο, καθιστώντας τα όρια μεταξύ φυσικού και ψηφιακού κόσμου όλο και πιο ασαφή.

Οι γυναίκες της Αλκυονίας

Μια θεαματική περιήγηση στον υγρότοπο της Λέρνας.

Η ΄Ηρα, μέσα από τη φωνή της Nalyssa Green, ξαναζωντανεύει τις γυναίκες της μυθολογίας που ενσαρκώνει η χορεύτρια Ειρήνη Αλεξίου και καλεί τους θεατές σε μια μουσικοχορευτική περιπλάνηση στο υγρό στοιχείο του μοναδικού αυτού τόπου.

Η Ήρα επιστρέφει στον τόπο της και παίρνει μορφή μέσα από το τραγούδι της Nalyssa Green. Η Ειρήνη Αλεξίου, περφόρμερ και χορογράφος της παράστασης, επιστρέφει, με τη σειρά της, στον τόπο καταγωγής της και στην αγαπημένη της Λέρνα. Η ηλεκτρονική μουσική του Θάνου Κοσμίδη συνοδεύει την παράσταση από την αρχή και η εικαστικός Βάσω Τζούτη ντύνει κάθε γυναίκα του μύθου. Οι στίχοι και η σκηνοθεσία του Γιώργου Σαχίνη ξαναγράφουν τον μύθο της Λέρνας με έμφαση στο υδάτινο στοιχείο. Οι Γυναίκες της Αλκυονίας καλούν το κοινό σε μια πρωτότυπη περιήγηση σε μια διαδρομή ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς.

Στο Άργος, ο μύθος βάζει την Ήρα και τον Ποσειδώνα να διεκδικούν τη γη. Οι τοπικοί ποταμοί αποφασίζουν ότι η γη του Άργους ανήκει στην Ήρα. Μα ο Ποσειδώνας ρίχνει την οργή του και εξαφανίζει τα νερά τους. Μόνο τα νερά της λίμνης Αλκυονίας γλιτώνουν. Βρίσκεται ακόμη εκεί, απύθμενη, μυθική δίοδος στον Κάτω Κόσμο, φωλιά της Λερναίας Ύδρας, αφετηρία της περιπατητικής μας περιπλάνησης.

Από τη λίμνη, στον ποταμό Ποντίνο και ως τη θάλασσα, οι θεατές ακολουθούν την Ήρα στη διαδρομή του νερού. Αναδύονται γνωστές και άγνωστες γυναικείες μορφές της μυθολογίας που αγωνίστηκαν, τόλμησαν, αμφισβήτησαν, άντεξαν και οδηγήθηκαν στην αθανασία, αφήνοντας το ίχνος τους στο νερό και στη μνήμη του τόπου. Τα τραγούδια της Ήρας σε ηλεκτρονική μουσική κινούν τις γυναίκες που χορεύουν στο τοπίο φωτίζοντας τον μυθικό αυτό τόπο δίπλα στο Αρχαιολογικό Χώρο Λέρνας.

Σε ένα παρόν με λιγοστό νερό, η ομορφιά και αντοχή του υδάτινου κύκλου συνδέεται με την ομορφιά και αντοχή του ανθρώπου, όταν είναι πραγματικά άνθρωπος. «Ὡς χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ» είναι ο στίχος του Μενάνδρου και η θεματική του προγράμματος του ΥΠΠΟ «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός» όπου εντάσσεται η περιπατητική αυτή παράσταση.

Αναλογικό σώμα

Η παράσταση Αναλογικό σώμα εστιάζει στον ίδιο τον άνθρωπο: στη δύναμη και την ευθραυστότητά του, στην ικανότητά του να προσαρμόζεται, να αντέχει και να υπερβαίνει τις προκλήσεις της ύπαρξής του στον φυσικό κόσμο. Μέσα από μια καθαρή και ουσιαστική κινητική έρευνα, η παράσταση διερευνά οργανικά, νευρολογικά και ψυχικά τις συνθήκες επιβίωσης και μετασχηματισμού του ανθρώπινου σώματος. Αντλώντας έμπνευση από τις διαχρονικές υπαρξιακές κρίσεις της ανθρωπότητας, το έργο στρέφει το βλέμμα στη σύγχρονη εποχή και στις προκλήσεις που γεννά η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη. Κεντρικό άξονα αποτελεί η ολοένα στενότερη σχέση ανθρώπου και μηχανής, όχι μόνο μέσω των αισθήσεων αλλά και μέσα από την ενσωμάτωση τεχνολογικών συσκευών στο ίδιο το σώμα. Το Αναλογικό σώμα προτείνει έναν καλλιτεχνικό στοχασμό πάνω στη φύση του ανθρώπου σήμερα, υποστηρίζοντας πως το σώμα παραμένει το τελευταίο οχυρό του αναλογικού ανθρώπου.

Θέλω να ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς όταν κοιμάσαι

Η παράσταση Θέλω να ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς όταν κοιμάσαι, σε δραματουργία και σκηνοθεσία Δήμητρας Δερμιτζάκη, εστιάζει στα όνειρα ανθρώπων που βίωσαν ή βιώνουν εμπόλεμες συνθήκες. Η δραματουργία της αναπτύσσεται ως σύνθεση τέτοιων ονείρων: αφετηρία αποτελούν οι διηγήσεις του Emil Szittya 27 όνειρα στη διάρκεια του πολέμου 1939-1945. Μαζί τους συνυφαίνονται ονειρικές μαρτυρίες που προέκυψαν από σύγχρονες συνομιλίες με ανθρώπους που έχουν βιώσει πρόσφατα τον πόλεμο, καθώς και όνειρα καταγεγραμμένα από λογοτέχνες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τρεις ερμηνευτές κινούνται μέσα από διαδοχικές, γλυπτικές στάσεις και διασχίζουν μια διαδρομή στον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου Περαχώρας, αφηγούμενοι σπαράγματα τραυματισμένων ονείρων. Κάθε όνειρο εγκαταλείπεται ως προσφορά σε μια τελετουργική πορεία προς το ιερό της Ήρας Ακραίας.

Η έκθεση της Ήρας Σπαγαδώρου αποτελείται από αποτυπώσεις σπαραγμάτων. Πρόκειται για χάρτινες αφηγήσεις, ανολοκλήρωτες, ελλειπτικές εν τη γενέσει τους, όπως τα όνειρα, που πασχίζουν να αποκαλύψουν μια συμπαγή εικόνα, έναν ολοκληρωμένο χάρτη για τον άνθρωπο.

Λυσιστράτες

Η παράσταση Λυσιστράτες προσεγγίζει την κωμωδία του Αριστοφάνη ως ένα βαθιά πολιτικό και ανθρωποκεντρικό έργο, αναδεικνύοντας τη δύναμη του συλλογικού λόγου, της συνεργασίας και της ειρηνικής γυναικείας αντίστασης απέναντι σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο βίας.

Η ερευνητική αυτή προσέγγιση του αρχαίου δράματος, με επίκεντρο την τελετουργία και την ορχηστρική κυκλική σπείρα, πλαισιώνεται από μουσικά γλυπτά-κρουστά, τα οποία λειτουργούν ταυτόχρονα ως μουσική και εικαστική εγκατάσταση, υπηρετώντας τον ρυθμό του κειμένου. Δημιουργείται έτσι ένας κοινός παλμός, μέσα στον οποίο ο λόγος, ως μουσική, ενεργοποιεί τη χωρική μνήμη του αρχαίου θεάτρου ως τόπου κοινοτικού συντονισμού και συλλογικής εμπειρίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το σώμα λειτουργεί ως όργανο ρυθμού, μνήμης και κοινής βιωματικής πράξης, ενώ οι ηθοποιοί εναρμονίζονται με τον σκοπό του έργου, υπηρετώντας μια θεμελιώδη αρχή της ομαδικής τέχνης του θεάτρου και της κληρονομιάς του αρχαίου δράματος, όπως αυτή αντηχεί στους τόπους των Ασκληπιείων.

Το Εκκλησιαστήριο της Αρχαίας Μεσσήνης αποτελεί τον τόπο έρευνας της παρούσας εργασίας· ένα ζωντανό πεδίο αναζήτησης της σχέσης ανάμεσα στον λόγο, τον ρυθμό, το σώμα, τον χώρο και τη συλλογική μνήμη.

Πνοή φωτός

Η Πνοή φωτός είναι μια τοποειδική και συμμετοχική παράσταση χοροθεάτρου, ειδικά σχεδιασμένη για τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Κορίνθου και το ιερό του Απόλλωνα. Με αφετηρία τη συμβολική της επτάχορδης λύρας του Απόλλωνα, το έργο οργανώνεται ως μια τελετουργική διαδρομή επτά σταδίων, όπου η μουσική, ο χορός, ο λόγος, η φωνή και το φως συνθέτουν μια εμπειρία μετάβασης από τη διάσπαση προς την αρμονία.

Η κορινθιακή μυθολογία συνομιλεί με τη σύγχρονη ανάγκη του ανθρώπου να ξαναβρεί το μέτρο του σε έναν κόσμο υπερδιέγερσης, τεχνολογικής επιτάχυνσης και κοινωνικής διάσπασης. Μέσα από την ενεργή συμμετοχή τοπικών χορωδιών, εθελοντών και του κοινού, η παράσταση μετατρέπει τον αρχαιολογικό χώρο σε τόπο συλλογικής μνήμης, ρυθμού και επανασύνδεσης.

Διάλειμμα θερινής νυκτός

Μια παράσταση χορού και μουσικής εμπνευσμένη από το ομώνυμο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.

Όσον αφορά το ομότιτλο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, αντλείται επιπλέον δραματουργικό υλικό από το τέλος του, την ιδέα δηλαδή της παράστασης μέσα στην παράσταση, και από την όλη θεματική του ονείρου όπως την πραγματεύεται ο Άγγλος ποιητής και κατά συνέπεια από τη σχέση του ονείρου με την καλλιτεχνική δημιουργία.

Με τη συνοδεία ακουστικής και ηλεκτρικής κιθάρας, μπάσου, ντραμς και φωνής, οι πέντε χορευτές και χορεύτριες εκτελούν ακολουθίες κινήσεων σε διάφορους συνδυασμούς. Η σπονδυλωτή χορογραφία δεν στοχεύει σε μια αφηγηματική αναπαράσταση των αναφορών αλλά, αντίθετα, βασικό μέσο της θα αποτελέσει το έντονο και ποικιλόμορφο κινητικό λεξιλόγιο σε συνομιλία με μικρά αποσπάσματα πρόζας που θα εισαγάγουν το κοινό στα μέρη της παράστασης. Το μπαλέτο αντιπαραβάλλεται και συνομιλεί με κινήσεις κάθε είδους παράγοντας μια ιδιόμορφη γλώσσα που συντονίζεται αρμονικά με τη μουσική και αναζητά την απόλυτη συγκέντρωση στην κινητική γραφή και τον έλεγχο του χορευτικού οργάνου, δηλαδή του ανθρώπινου σώματος.

Εκ κορμού

Η παράσταση Εκ κορμού είναι μια σύγχρονη μουσικοδραματουργική σύνθεση για τέσσερις γυναικείες φωνές, πιάνο και τρομπόνι, βασισμένη σε μορφές της αρχαίας τραγωδίας. Η Φαίδρα, η Ιφιγένεια, η Αντιγόνη και η Κασσάνδρα εμφανίζονται όχι ως μυθικές ηρωίδες, αλλά ως ανθρώπινες συνειδήσεις που φέρουν τη μνήμη, την επιθυμία, τη θυσία, την πράξη και την αλήθεια.

Μέσα από πολυφωνικές συνθέσεις, εναλλαγές σόλο και χορικών στιγμών, ο αρχαίος λόγος συναντά τη σύγχρονη μουσική δημιουργία, μετατρέποντας τη σκηνή σε χώρο εσωτερικού διαλόγου και συλλογικής εμπειρίας. Η μουσική λειτουργεί ως οργανικό στοιχείο της δραματουργίας, όπου ο ήχος και η σιωπή συνδιαμορφώνουν τη δράση.

Το έργο διερευνά τη γυναικεία φωνή ως τόπο αντίστασης και ευθύνης, θέτοντας στο επίκεντρο το διαχρονικό ερώτημα της ανθρώπινης στάσης απέναντι στην αλήθεια και τη συνύπαρξη.

Καρστικά όνειρα

Εστιάζοντας στις ονειρικές καταστάσεις ως πεδία διεπαφής ανάμεσα στη φύση και τους συνανθρώπους μας, τα Καρστικά όνειρα προσκαλούν το κοινό σε μια ουσιαστική παρουσία, προτείνοντας μια επιστροφή στη φροντίδα, την κοινότητα και το περιβάλλον ως την απόλυτη εκπλήρωση της «ανθρωπινότητάς» μας. Το έργο θα πάρει τη μορφή δράσεων οι οποίες θα ενεργοποιούν διαφορετικά σημεία του αρχαιολογικού χώρου και του ευρύτερου τοπίου.

Η περφόρμανς του Άγγελου Πλέσσα CeremonyOfLiquidMemory.com αντηχεί καρστικές, υπόγειες τοπογραφίες και καλεί σε μια συμμετοχική τελετουργία γύρω από έναν αγωγό-διεπαφή. Μέσα από καθιστικούς κύκλους, ήχους και καθοδηγούμενο διαλογισμό, η γλώσσα του ψηφιακού πολιτισμού γίνεται ποιητικό εργαλείο ενάντια στην οικονομία της προσοχής. Η τελετουργία προσεγγίζει το σώμα ως δοχείο, υδροφόρο ορίζοντα και αγωγό, συνδέοντας τα καρστικά νερά κάτω από τη γη με τον αγωγό, τις οπτικές ίνες, το διαδίκτυο και τις αόρατες ροές του. Μέσα από την αναπνοή, την ακρόαση, την κατάποση και την ενεργοποίηση του site, οι συμμετέχοντες γίνονται, για λίγο, φορείς της εξαφανισμένης λίμνης που σχημάτιζόταν στην πόλη, τη πεδιάδα μπροστά από τον Ορχομενό.

Ενώ στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο, η Λυδία Δεληκούρα οικειοποιείται επιστημονικές μεθοδολογίες μέσα από θραύσματα του εικαστικού της λεξιλογίου που εμφανίζονται σε τρείς εγκαταστάσεις. Οι εύθραυστες, απαιτητικές εγκαταστάσεις φέρνουν σε επαφή διαφορετικές χρονικότητες, εξερευνώντας το τοπίο μέσα από τις αλλαγές τον εποχών. Με αναφορές στα ερμπάριουμ, την επιστημονική συλλογή διατηρημένων δειγμάτων φυτών που χρησιμοποιούνται για τη μελέτη, την αναγνώριση και την ταξινόμηση των φυτών, καθώς και στις εφήμερες μορφές εγκατάστασης που αναπτύσσονται κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές, η Δεληκούρα παρουσιάζει μια διαειδική διερεύνηση της κατοίκησης. Ταυτόχρονα οι επιστημονικές μεθοδολογίες που οικειοποιείται σε αντιπαραβολή με την αργή, τρυφερή και γεμάτη φροντίδα πρακτική της, εγείρουν ερωτήματα για τις διαδικασίες παραγωγής γνώσης και τις σχέσεις εξουσίας που διαμόρφωσαν επιστημονικούς κλάδους όπως η αρχαιολογία και η βοτανική.

Εκπαιδευτικό πρόγραμμα για παιδιά

Τοποθεσία: Αρχαίος Ορχομενός Αρκαδίας
Ηλικίες: από 4 έως 9 ετών
Ημερομηνίες: Κυριακή 2 Αυγούστου (17.30 – 19.00) & Δευτέρα 3 Αυγούστου (10.00 – 11.30)
Σημείο συνάντησης: Στο parking του αρχαιολογικού χώρου
Απαραίτητος εξοπλισμός: Καπέλα, νερά, αντηλιακό, γυαλιά ηλίου

Στο πλαίσιο της έκθεσης «Καρστικά Όνειρα» θα πραγματοποιηθεί εκπαιδευτική δράση σχεδιασμένη βάσει των αρχών της περιβαλλοντικής τέχνης και της προσέγγισης της παιδαγωγικής του δάσους. Με αφετηρία τη φράση της συγγραφέας Ούρσουλα Λε Γκεν: «Αναρωτιέμαι, δεν θα μπορούσαμε να αρχίσουμε να ακούμε τα όνειρά μας, και τα όνειρα των παιδιών μας; Πού έπεσες, και τι ανακάλυψες;». Η εκπαιδευτική δράση ακολουθεί μια ονειρική περιήγηση στο ευρύτερο τοπίο του Ορχομενού όπου τα παιδιά καλούνται να εξερευνήσουν τη φύση και μέσα από μαγικές, αναπάντεχες συναντήσεις με τα έργα της Λυδίας Δεληκούρα και να εμπλακούν σε μια διαδικασία νοηματοδότησης, όπου το περιβάλλον γίνεται πηγή έμπνευσης και το ίδιο το έργο τέχνης λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο του παιδιού και τον φυσικό κόσμο γύρω του.

Σε ένα πρόγραμμα διάρκειας 90 λεπτών, τα παιδιά θα συμμετέχουν σε ελεύθερο παιχνίδι και εξερεύνηση συμπληρώνοντας τις δικές τους σημειώσεις πεδίου, όπως κάνουν οι επιστήμονες και οι καλλιτέχνες. Στη συνέχεια θα αξιοποιήσουν τις υλικά που θα συλλέξουν και με οδηγό την εμπειρία της περιήγησης στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο θα συνθέσουν ένα δικό τους έργο. Στόχος είναι τα παιδιά να ανακαλύψουν ταυτόχρονα βοτανολογικά, αρχαιολογικά, ορνιθολογικά και εικαστικά λεξιλόγια, τα οποία είναι εξίσου ικανά να περιγράψουν το κόσμο γύρω μας και τη σχέση μας με αυτόν.

Πληροφορίες & προκρατήσεις για το εκπαιδευτικό εργαστήριο εδώ.

Το Πέρασμα. Μια κωπηλασία μετάβασης

Στον κήπο του Βυζαντινού Μουσείου Αργολίδας, εκεί όπου το χώμα θυμάται περισσότερα από τους ανθρώπους, μια τελετή ξεκινά σχεδόν αθόρυβα. Τρεις ηθοποιοί και ένας χορός ηλικιωμένων από την Αργολίδα συνθέτουν μια σκηνική εμπειρία σαν να εκτελούν οδηγίες που δεν τους δόθηκαν ποτέ και όμως τις ακολουθούν με ακρίβεια.

Εμπνευσμένη από τον μύθο του Λυγκέα και της Υπερμνήστρας, η δραματουργία κινείται ανάμεσα στη μνήμη, την απώλεια και την αβεβαιότητα του τέλους. Δύο ψυχοπομποί συνομιλούν με ανθρώπους που μεταβαίνουν από τη ζωή στον θάνατο. Τα σώματα σταματούν, οι ψυχές όμως πεισματικά συνεχίζουν. Κάποιοι αρνούνται να περάσουν χωρίς τους αγαπημένους τους και ο έρωτας κάνει τον θάνατο να φαίνεται ασήμαντος. Το πέρασμα: μια διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει, απλώς δεν μας έχει κοινοποιηθεί.

Επισκόπηση απορρήτου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να σας παρέχουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία χρήστη. Οι πληροφορίες των cookies αποθηκεύονται στο πρόγραμμα περιήγησής σας και εκτελούν λειτουργίες όπως η αναγνώρισή σας όταν επιστρέφετε στον ιστότοπό μας και βοηθώντας την ομάδα μας να καταλάβει ποια τμήματα του ιστότοπου μας θεωρείτε πιο ενδιαφέροντα και χρήσιμα.