Με αφορμή δύο μεσαιωνικά λατρευτικά έργα –τη Messe de Nostre Dame του Γκιγιώμ ντε Μασώ και το Κεχαριτωμένη χαίρε του Ιωάννη Κουκουζέλη– οι συνθέτες Nava Hemyari και Αποστόλης Κουτσογιάννης δημιουργούν νέα μουσική για το Oros Ensemble, ανοίγοντας διαύλους ανάμεσα στο παλιό και το νέο, την ατομική έκφραση και τη συλλογική λατρευτική εμπειρία. Παράλληλα, η χορεύτρια Σωτηρία Κουτσοπέτρου ιχνηλατεί το φυσικό νήμα που ενώνει σώμα και ήχο, συμβάλλοντας στο καίριο ερώτημα της παράστασης: στην εποχή της υλικής ατομικότητας, ποιος μπορεί να είναι ένας νέος ανθρωπισμός.
Το Polis Ensemble παρουσιάζει τη μουσικοεικαστική παράσταση Χάρις κοινή… Μια τελετουργία συν-ύπαρξης, που αναζητά τα νήματα που συνδέουν τους ανθρώπους πέρα από τόπους, γλώσσες και ε.ποχές. Μέσα από τη μουσική, τη φωνή και την εικόνα, η παράσταση φωτίζει μορφές συλλογικής μνήμης και κοινής εμπειρίας που επιβιώνουν στον χρόνο και μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.
Αντλώντας υλικό από τις μουσικές παραδόσεις της Μεσογείου, των Βαλκανίων, του Καυκάσου και της Βόρειας Αφρικής, το Polis Ensemble προσεγγίζει αυτές τις διαφορετικές πολιτισμικές εκφράσεις ως έναν κοινό ανθρωπολογικό τόπο. Γέννηση, Κοινότητα, Αποχωρισμός και Επιστροφή συνθέτουν τη δραματουργική διαδρομή της παράστασης, μέσα από νανουρίσματα, προσευχές, μοιρολόγια και τραγούδια του γάμου που μετασχηματίζονται δημιουργικά μέσω του αυτοσχεδιασμού και της συλλογικής μουσικής πράξης.
Με τη συμμετοχή της Άννας Λινάρδου στο τραγούδι και του Δημήτρη Συλβέστρου στη σκηνοθεσία και την εικαστική σύνθεση, ζωντανή μουσική και βιντεοεγκατάσταση συνυφαίνονται σε ένα ενιαίο ποιητικό περιβάλλον, όπου το ατομικό βίωμα συναντά το συλλογικό και η ανθρώπινη παρουσία γίνεται τόπος συνάντησης
Το παραμύθι Ο σπουργίτης με το κόκκινο γιλέκο της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη μεταφέρεται στη σκηνή ως μια σύγχρονη παράσταση θεάτρου, χορού και πρωτότυπης μουσικής για παιδιά, εφήβους και ενήλικες. Με αφετηρία ένα εμβληματικό έργο της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας, η παράσταση προσεγγίζει τον σπουργίτη ως αλληγορία για τον Άλλον: το ευάλωτο, διαφορετικό ον που γίνεται στόχος φόβου, αποκλεισμού αλλά και αφορμή για φροντίδα.
Η αφήγηση, το σώμα και ο ήχος συνδιαμορφώνουν ένα ποιητικό σκηνικό τοπίο, όπου το contact improvisation (αυτοσχεδιασμός με επαφή), η σιωπή και η ζωντανή μουσική αποκαλύπτουν τις σχέσεις ανάμεσα στη βία και την αλληλεγγύη. Σε άμεσο διάλογο με τον αρχαιολογικό χώρο, η παραγωγή της ομάδας 4PLAY αναρωτιέται τι σημαίνει να παραμένει κανείς άνθρωπος απέναντι στο ανυπεράσπιστο.
Η παράσταση Τα πέπλα της υφαίνει τη δραματουργία της μέσα από ποιητικές φωνές και αφηγήσεις γυναικών από τη Μέση Ανατολή, διασταυρώνοντάς τες με μύθους, τελετουργίες και λαϊκές παραδόσεις της Δύσης.
Στον πυρήνα της σύνθεσης τοποθετείται η γυναικεία σωματικότητα, όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως ζωντανό πεδίο ιστορικών και κοινωνικών εγγραφών. Το πέπλο εμφανίζεται ως σύμβολο πολλαπλών αναγνώσεων· άλλοτε προστατεύει, άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε διαχωρίζει και άλλοτε αποκαλύπτει. Στη λεπτή του επιφάνεια συγκρούονται η επιθυμία και η απαγόρευση, η ορατότητα και η εξαφάνιση, η έλξη της αποκάλυψης και η βία της απόκρυψης.
Η φωνή και οι μουσικές συνθέσεις της Σαβίνας Γιαννάτου και των Primavera en Salonico συναντούν την εικαστική και σκηνοθετική προσέγγιση της Μαρίας Λάππα σε μια παράσταση όπου η γυναικεία φωνή γίνεται δέηση, ψίθυρος, προσευχή και κραυγή, φωτίζοντας κόσμους όπου το σώμα μετατρέπεται σε μνημείο, τόπο αντίστασης και μεταμόρφωσης.
Ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων γυρίζει το τελευταίο επεισόδιο της σεζόν στον κήπο του Αρχαιολογικού Μουσείου Άρτας. Έξι παίκτες και παίκτριες καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήματα του παρελθόντος και του παρόντος και να διαγωνιστούν σε γνώση, τραγούδι και χορό. Το τηλεπαιχνίδι λειτουργεί μόνο του, από μια μηχανή ΑΙ, ένα «τέρας» που θέτει ερωτήματα. Αυτά τα έξι πρόσωπα, με την πραγματική τους ηλικία, κάπου ανάμεσα στα 35 με 50, φέρουν μια αναλογική παιδική ηλικία, μια μεταβατική ενηλικίωση, ένα ψηφιακό παρόν κι ένα άγνωστο μέλλον. Ποιος παίκτης/παίκτρια θα κερδίσει στο κουίζ γνώσεων; Ποιος/ποια θα επιτύχει στο καραόκε; Μπορεί τελικά ο ανθρώπινος νους να επιβληθεί σε ένα πανέξυπνο μηχάνημα; Μια σύγχρονη κωμωδία για εφήβους και νέους/νέες όπου το παρελθόν και το μέλλον εναλλάσσονται μέσα από ιστορικά γεγονότα, αθλητικές πρωτιές, ποπ κουλτούρα, την ιστορία του σινεμά, την αστροφυσική και κοσμικούς χορούς, ηρωικές στιγμές, μεγαλειώδεις φράσεις που συνθέτουν ένα παζλ-ύμνο στην ανθρώπινη φύση, μια γιορτή για το ανθρώπινο μεγαλείο σε μια εποχή που αγωνίζεται να επιβιώσει απέναντι σε μια μεγάλη υπαρξιακή κρίση.
Η μαύρη κωμωδία Η γειτονιά αναδεικνύει την αποξένωση που έχουν φέρει οι νέες τεχνολογίες στη ζωή των εφήβων και τις επιπτώσεις τους στην ανθρώπινη επικοινωνία. Έξι νέοι, απομονωμένοι στα μπαλκόνια μιας πολυκατοικίας, συνυπάρχουν χωρίς ουσιαστική επαφή, επικοινωνώντας αποκλειστικά μέσω διαδικτύου και αγνοώντας τον άμεσο περίγυρό τους. Η καθημερινότητά τους διαμορφώνεται μέσα από οθόνες και ψηφιακές αλληλεπιδράσεις, δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση σύνδεσης. Όταν μια ξαφνική διακοπή του δικτύου ανατρέπει αυτή τη συνθήκη, καλούνται να έρθουν αντιμέτωποι με την πραγματική παρουσία των άλλων, αποκαλύπτοντας τα όρια της ψηφιακής επικοινωνίας.
«Αχ, ήλιε μου, κυρ ήλιε μου, στον ουρανό γυρίζεις,
μην είδες τον Μοσχάμπαρη, μην είδες τον καλό μου;»
Οι Εlephas tiliensis (Δημήτρης Αγαρτζίδης και Δέσποινα Αναστάσογλου) ζωντανεύουν ένα σπάνιο παραδοσιακό παραμύθι της Μήλου μέσα από φυσικά υλικά με εργαλείο μόνο τα σώματα και τις φωνές των ηθοποιών. Η ιστορία της βασιλοπούλας που πλάθει με τα χέρια της τον άνθρωπό της και αγωνίζεται, όταν τον χάσει, να τον αναζητήσει στην άκρη του κόσμου αναδεικνύεται ως μια τελετουργία εμφύσησης ζωής και πνεύματος. Το μαγικό παιχνίδι του θεάτρου που δημιουργεί κόσμους με μηδαμινά μέσα αντανακλάται στα υλικά που χρειάζεται η βασιλοπούλα για να πλάσει τον αγαπημένο της. Το μυστήριο της ζωής ξεκινά με αλεύρι και νερό. Τα ψυχικά υλικά δίνουν πνοή. Οι φωνές των ηθοποιών μετατρέπονται σε ρυθμό, αναπνοή και παλμό, υπογραμμίζουν τη μετάβαση από την ύλη στο ζωντανό σώμα. Υπό την καθοδήγηση της Μάρθας Μαυροειδή, οι πέντε ηθοποιοί ερμηνεύουν πρωτότυπες συνθέσεις και τραγούδια, καθώς και επιλεγμένα παραδοσιακά τραγούδια, ειδικά επεξεργασμένα και διασκευασμένα για την παράσταση.
Πέντε μύθοι από πολιτισμούς των πέντε ηπείρων γίνονται η αφορμή για τη διαδραστική μουσική παράσταση «Πέρα Πάντα Παντού». Η προφορική αφήγηση, η πρωτότυπη ζωντανή μουσική και η συμμετοχή του κοινού συνθέτουν έναν κόσμο γεμάτο εικόνες, ήχους και ιστορίες. Μέσα από τους μύθους που ταξιδεύουν από ήπειρο σε ήπειρο, η παράσταση αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο διαφορετικοί λαοί προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο και να δώσουν νόημα στα μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το «Πέρα Πάντα Παντού» είναι μια παράσταση που προσκαλεί τα παιδιά να ανακαλύψουν τη δύναμη των μύθων, της μουσικής και της συλλογικής δημιουργίας, υπενθυμίζοντας ότι οι ιστορίες αποτελούν μια κοινή γλώσσα ανάμεσα στους ανθρώπους, τους τόπους και τον χρόνο.
ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ
Ημερομηνίες: 9, 10, 11 Αυγούστου
Ώρες: 10.30 – 13.30
Χώρος εργαστηρίων: Παλιό δημοτικό σχολείο Θέρμων, Σαμοθράκη
Τις ημέρες που προηγούνται των παραστάσεων θα πραγματοποιηθούν τρία βιωματικά εργαστήρια για παιδιά ηλικίας 6-12 ετών: θεατρικής αγωγής, μουσικής και εικαστικών, μέσα από τα οποία τα παιδιά θα συμμετάσχουν δημιουργικά στην προετοιμασία της παράστασης. Μέρος του υλικού που θα δημιουργηθεί στα εργαστήρια θα παρουσιαστεί στις παραστάσεις και θα ενσωματωθεί στη σκηνική δράση.
Η συμμετοχή στα εργαστήρια είναι δωρεάν και η κράτηση θέσης είναι απαραίτητη.
Δήλωση συμμετοχής στα εργαστήρια εδώ.
Η ομάδα Contratiempo ζωντανεύει το παραμύθι Ένας άνθρωπος από μέταλλο του βραβευμένου συγγραφέα Νίκου Αντωνίου, σε μια παράσταση με πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις, τραγούδια και σύγχρονο χορό.
Ο Μάρκος έχει ανακαλύψει έναν μαγικό τρόπο να ταξιδεύει τα βράδια: η σχολική του τσάντα γίνεται το ιπτάμενο μέσο που τον πάει όπου επιθυμεί. Όταν επισκέπτεται έναν μικρό πλανήτη, γνωρίζει δυο παράξενα μεταλλικά πλάσματα, τον Σεν και τον Έπι. Οι τρεις τους κατευθύνονται προς την πόλη· εκεί ο Σεν έχει να εκπληρώσει μια περίεργη αποστολή, που όταν τη μαθαίνει ο Μάρκος αναστατώνεται πολύ. Ο Σεν πιστεύει ότι είναι και αυτός άνθρωπος, επειδή –όπως και ο Μάρκος– έχει δυο χέρια, δυο πόδια και δυο μάτια. Είναι όμως η εμφάνιση που καθορίζει το ανθρώπινο είδος ή μήπως είναι κάτι άλλο; Μέσα από μια ξεχωριστή θεατρική περιπέτεια στο διάστημα θα εξερευνήσουμε όλα όσα μας χωρίζουν από το μη ανθρώπινο: τη φροντίδα, την αλληλοβοήθεια, τη δικαιοσύνη.
Ένας φτωχός τσαγκάρης, την πιο κρύα νύχτα του χειμώνα, βγαίνει έξω στο χιόνι για να μαζέψει από κάποιους πελάτες του τα λεφτά που του χρωστάνε. Σε μια γωνιά του δρόμου βρίσκει σωριασμένο και εξαντλημένο, από την πείνα και το κρύο, έναν παράξενο άνθρωπο. Αποφασίζει να τον πάρει μαζί στο σπίτι του και να του προσφέρει ρούχα και φαγητό. Από το σημείο αυτό ξεκινά μια αλυσίδα από μυστήρια συμβάντα, απροσδόκητα και καταπληκτικά γεγονότα, που δίνουν σταδιακά τις απαντήσεις σε τρία ερωτήματα: τι υπάρχει στην καρδιά του ανθρώπου, τι δεν του έχει δοθεί να γνωρίζει και από τι ζει ο άνθρωπος. Η παρουσία του παράξενου ανθρώπου θα αποκαλύψει στον τσαγκάρη, αλλά και στους άλλους, τη μία και μοναδική αλήθεια, που είναι η απάντηση στο ερώτημα «Από τι ζουν οι άνθρωποι».