Event Category: Μουσική

Λωτοφάγοι ή Η Ευθύνη

Η μνήμη δεν αποτελεί μια απλή σκευή γεγονότων· είναι ο μηχανισμός μέσω του οποίου ο άνθρωπος συγκροτεί την ταυτότητά του. Στην Οδύσσεια, η Ιθάκη αποτελεί την ίδια τη συνθήκη της ανθρώπινης υπόστασης· είναι ευθύνη και επιλογή. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο ίδιος τις αποποιείται;

Η συνθέτρια Λίνα Ζάχαρη συμπράττει με την Έλλη Πασπαλά, τους resident δημιουργούς του Kournos Music Festival στη Λήμνο, καθώς και με τοπικά ερασιτεχνικά σύνολα, για τη μουσικοεικαστική δράση Λωτοφάγοι ή Η ευθύνη. Μια ηχητική και οπτική χειρονομία που ακολουθεί τις διαδρομές της συλλογικής μνήμης στο δικό μας νησί των λωτοφάγων, του βάρους και του χρέους, παρουσιάζεται στον παραθαλάσσιο οικισμό της προϊστορικής Μύρινας, σαράντα χρόνια αφότου ήρθε στο φως.

Σημείο αναφοράς της δράσης παραμένει το εμβληματικό έργο Το νησί των Λωτοφάγων (1990) του Στάμου Σέμση, σε ποίηση Βασίλη Νικολαΐδη, που σφραγίστηκε από τη σπουδαία ερμηνεία της Έλλης Πασπαλά. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, κι ενώ το αστικό τοπίο μεταμορφώνεται σε νησίδα αποσύνδεσης και το νησί με τη σειρά του σε αστικό τοπίο, υπάρχει πλέον χώρος για την υπερβατική διάσταση της τέχνης ως πυλώνα ανατροπής;

 

Παίζω άρα υπάρχω: Ο άνθρωπος, το παιχνίδι και η μουσική

Στη μουσικοθεατρική παράσταση Παίζω άρα υπάρχω, το δεξιοτεχνικό παίξιμο του πιάνου συνδιαλέγεται με το θεατρικό παιχνίδι, αναδεικνύοντας τη δημιουργική ικανότητα του ανθρώπου. Η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, επιλέγοντας από ένα εκτεταμένο μουσικό ανθολόγιο από τον Μπαχ και τον Μότσαρτ μέχρι τους Α. Ζολιβέ, Φρ. Γκούλντα, Φ. Γκλας, Ε. Μπλοχ και Μπητλς, με εκτελεστική δεινότητα, εναλλάσσοντας ύφος και ρυθμούς, από κλασικές, σύγχρονες ή τζαζ τεχνικές, προσκαλεί σε διάλογο τον επί σκηνής ηθοποιό Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο, να αυτοσχεδιάσει, να απαντήσει ή να ερμηνεύσει διαφορετικούς ρόλους. Εκείνος, με τη σειρά του, αναπτύσσει ένα κειμενικό ρεπερτόριο. Έναν εαυτό που δρα στη κατεύθυνση και με τις αρχές του ουμανισμού και του πνεύματος ενός πανανθρώπινου πολιτισμικού παιχνιδιού. Επιλέγονται κείμενα των Σαίξπηρ, Σου Τζέννινγκς, Γιόχαν Χουιζίνγκα, Ντόναλντ Γουίννικοτ, Αλμπέρ Καμύ, μύθοι και παραμύθια.

Η συλλογή – Μια ξενάγηση προς την ευτυχία

Αντλώντας έμπνευση από το έργο Τα πράγματα του Ζωρζ Περέκ, η μουσική και εικαστική περφόρμανς Η συλλογή – Μια ξενάγηση προς την ευτυχία διαμορφώνει ένα υβριδικό περιβάλλον όπου ο ήχος, τα αντικείμενα και η αφήγηση συνθέτουν μια εμπειρία γύρω από την επιθυμία, την κατανάλωση και τη σύγχρονη καθημερινότητα.

Στο κέντρο της εγκατάστασης, στοιχεία ενός εικονικού διαμερίσματος που αναπτύσσεται μέσα από επαναλαμβανόμενα αντικείμενα, έντονα χρώματα, αφίσες, γλυπτικές φόρμες και προβολές, παραπέμποντας στην αισθητική της ποπ κουλτούρας και στη λογική της υπερκατανάλωσης. Η μουσική, δομημένη σε τρία μέρη, ακολουθεί τη χρονική και συναισθηματική πορεία των χαρακτήρων, αξιοποιώντας ηλεκτροακουστικά μέσα και υβριδικές συνθετικές πρακτικές που μεταβάλλουν την αίσθηση του χρόνου.

Η περφόρμερ λειτουργεί ως ζωντανή ξεναγός μέσα στον χώρο, ενεργοποιώντας προσωπικές ιστορίες και μαρτυρίες γύρω από αγαπημένα αντικείμενα, μετατρέποντας την εγκατάσταση σε έναν στοχαστικό και βαθιά ανθρώπινο χώρο συλλογικής εμπειρίας. Παράλληλα, η επανάληψη και η υπερβολή λειτουργούν ως σχόλιο πάνω στις σύγχρονες καταναλωτικές συνήθειες. Το έργο επιχειρεί να δημιουργήσει έναν χώρο ταύτισης, μνήμης και συλλογικού αναστοχασμού.

Ανθρωπόλειπος: Η άνοδος στην πέτρα για το άνοιγμα του ορίζοντα

Στο πλαίσιο του θεσμού «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός», στις 18 και 19 Αυγούστου, στην Ιερά Μονή Αρκαδίου παρουσιάζεται η πρωτότυπη πολιτιστική παραγωγή «Ανθρωπόλειπος – Η Άνοδος στην Πέτρα στο Άνοιγμα του Ορίζοντα», ένα διήμερο καλλιτεχνικό, αφηγηματικό και βιωματικό εγχείρημα που προσεγγίζει τη σχέση ανθρώπου και πέτρας ως έκφραση μιας διαχρονικής σχέσης ανάμεσα στη φύση, τη δημιουργία και τον πολιτισμό.

Αντλώντας έμπνευση από τα βουνά, τη μνήμη του τόπου και την επαναστατική σκέψη, όπως αυτή αποτυπώθηκε από τον Προμηθέα έως τον Σίσυφο και τον Καμύ, η παραγωγή αφιερώνει τη θεματική της στην επανάσταση του πνεύματος, της συνείδησης και της υπέρβασης. Μέσα από μια πορεία που διατρέχει την Αναζήτηση, την Αναλαμπή και την Ανατροπή, ο άνθρωπος επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση του στην Ιστορία και να επανεφεύρει τη σχέση του με τον κόσμο.

Η παραγωγή αναπτύσσεται ως μια ενιαία δραματουργική διαδρομή που συνθέτει τον στοχασμό, το πρωτότυπο θεατρικό έργο «Ανθρωπόλειπος» και τον μουσικοαφηγηματικό κύκλο «Στις Κορυφές του Νου». Μια πορεία κατά την οποία ο λόγος γίνεται αφήγηση, η αφήγηση γίνεται μουσική και η προσωπική αναζήτηση μετασχηματίζεται σε συλλογικό βίωμα.

Στον εμβληματικό χώρο της Μονής Αρκαδίου, τόπο που παραμένει στη συλλογική συνείδηση σύμβολο ιερότητας, ελευθερίας και εθελοθυσίας, η διαδρομή αυτή επαναφέρει ένα διαχρονικό ερώτημα που διαπερνά την ανθρώπινη ιστορία και τον ίδιο τον πυρήνα του έργου: Πολιτισμός ή Βαρβαρότητα;

Ι. Ο Λόγος- Εισηγήσεις
Η πολιτιστική διαδρομή του Ανθρωπόλειπου , ανοίγει με το λόγο μέσα από δυο εισηγήσεις του Πανεπιστημίου Κρήτης με έδρα το Ρέθυμνο , όπου η φιλοσοφία, η κοινωνική και οικολογική σκέψη και γνώση συνομιλούν με τον άνθρωπο, το βουνό, την πέτρα και το πολιτιστικό του περιβάλλον.
Οι εισηγήσεις αποτελούν τον στοχασμό και το νοηματικό προοίμιο της παράστασης, εισάγοντας τον θεατή στα ερωτήματα και τις αναζητήσεις που θα αναπτυχθούν στη συνέχεια μέσα από τη δραματουργία και τη μουσική.

18 Αυγούστου 2026
Τίτλος Εισήγησης: «Από τις ρίζες στον ορίζοντα: πέτρα, αυθεντικότητα και ελευθερία»
Δρ. Νίκος Ερηνάκης, Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας και Φιλοσοφίας του Πολιτισμού, Πανεπιστήμιο Κρήτης · Ποιητής

19 Αυγούστου 2026
Τίτλος Εισήγησης: “Η πέτρα και η παραδοσιακή οικολογική γνώση στον Ψηλορείτη”.
Δρ. Λεωνίδας Οικονομάκης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Παγκόσμιου Νότου, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης

ΙΙ. Θεατρική Αφήγηση- Ο Ανθρωπόλειπος
Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζεται το πρωτότυπο αφηγηματικό έργο «Ανθρωπόλειπος», που δημιουργήθηκε ειδικά για τον θεσμό «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός». Το έργο υφαίνεται μέσα από έναν δημιουργικό διάλογο με τον Αισχύλο, τον Αλμπέρ Καμύ, τον Εδουάρδο Γκαλεάνο και τον Κωστή Παλαμά, μετατρέποντας τον μύθο, την ποίηση, τη φιλοσοφία και την ιστορική μνήμη σε μια νέα αφήγηση για την πορεία του ανθρώπου.

Ερμηνευμένο από τον ηθοποιό Γιώργη Φασουλά, το έργο αφηγείται τη διαδρομή του ανθρώπου μέσα στον χρόνο. Από τη στιγμή που ο ανθρώπινος νους συνειδητοποιεί πως η πέτρα μπορεί να μεταμορφωθεί σε εργαλείο, αρχίζει και η μεταμόρφωση του ίδιου του ανθρώπου. Η πρώτη πέτρα που συνθλίβεται δεν αλλάζει μόνο την ύλη, αλλά επαναστατεί στη συνείδηση. Γίνεται η απαρχή της δημιουργίας, της τεχνικής, της μνήμης και, τελικά, του ίδιου του πολιτισμού.

Καθώς η αφήγηση εξελίσσεται, η πέτρα εμφανίζεται διαρκώς με διαφορετικά πρόσωπα: εργαλείο και καταφύγιο, βουνό και τείχος, όπλο και μνήμείο, θεμέλιο μα και τιμωρία. Παράλληλα, ο άνθρωπος μεταμορφώνεται. Από δημιουργός γίνεται ταξιδευτής, από ταξιδευτής, αναζητητής και από αναζητητής επαναστάτης, διανύοντας τα εσωτερικά στάδια της Αναζήτησης, της Αναλαμπής και της Ανατροπής.

Στην πορεία του συνομιλεί με τον Προμηθέα, τον Σίσυφο, το βουνό, το Αρκάδι και τον σύγχρονο κόσμο. Η επανάσταση δεν παρουσιάζεται ως πράξη βίας, αλλά ως πράξη συνείδησης, ως η διαρκής απόφαση του ανθρώπου να υπερβεί τον φόβο, να αμφισβητήσει το δεδομένο και να παραμείνει ελεύθερος μια επανάσταση του πνεύματος.

Το πρωτότυπο σενάριο και η δραματουργική συγγραφή υπογράφονται από τον Γιώργη Καλομοίρη και τον Γιώργη Φασουλά, ενώ η δημιουργική σύλληψη και η ανάπτυξη του έργου προέκυψαν μέσα από την ομάδα έμπνευσης των Γιώργη Καλομοίρη, Γιώργη Φασουλά και Αριστέας Ξυλούρη.

ΙΙΙ. Μουσικό Μέρος – Στις Κορυφές του Νου.
Μία μουσικο-αφηγηματική παράσταση με τον Θοδωρή Κοτονιά και τον Βασίλη Δραμουντάνη. Μία «Ανάβαση» από το μονοπάτι της υπέρβασης που φτάνει ως στις Κορυφές του Νου.Σε εκείνο το ξέφωτο όπου ο άνθρωπος συναντά τη μεγάλη του Αλήθεια. Τραγούδια, ποίηση και αφήγηση κάτω από το φως των αστεριών.

Η διαδρομή του Ανθρωπόλειπου ολοκληρώνεται με τον μουσικοαφηγηματικό κύκλο «Στις Κορυφές του Νου», εμπνευσμένο από τον ομώνυμο στίχο της μαντινάδας του Γυαλάφτη όπου οι κορυφές γίνονται κορφές. Πρόκειται για έναν κύκλο αφιερωμένο στην αδιάκοπη αναζήτηση του ανθρώπου για τον εαυτό του και ο εσωτερικός διάλογος μετατρέπεται σε κοινό βίωμα.

Με οδηγούς τον Θοδωρή Κοτονιά, τον Βασίλη Δραμουντάνη και το μουσικό σύγκρότημα που συναποτελούν οι Κώστας Ανετάκης, Στέργιος Κοντονιάς, Κώστας Μαυριδάκης και Γιώργος Κοντογιάννης , οι σκέψεις, οι μνήμες και τα ερωτήματα που γεννήθηκαν κατά τη διαδρομή του Ανθρωπόλειπου αποκτούν φωνή και ρυθμό. Η αφήγηση παραδίδεται στη μουσική και η ανάβαση ολοκληρώνεται εκεί όπου ο άνθρωπος ονειρεύεται να φτάσει.

Καρπός

Με αφορμή δύο μεσαιωνικά λατρευτικά έργα –τη Messe de Nostre Dame του Γκιγιώμ ντε Μασώ και το Κεχαριτωμένη χαίρε του Ιωάννη Κουκουζέλη– οι συνθέτες Nava Hemyari και Αποστόλης Κουτσογιάννης δημιουργούν νέα μουσική για το Oros Ensemble, ανοίγοντας διαύλους ανάμεσα στο παλιό και το νέο, την ατομική έκφραση και τη συλλογική λατρευτική εμπειρία. Παράλληλα, η χορεύτρια Σωτηρία Κουτσοπέτρου ιχνηλατεί το φυσικό νήμα που ενώνει σώμα και ήχο, συμβάλλοντας στο καίριο ερώτημα της παράστασης: στην εποχή της υλικής ατομικότητας, ποιος μπορεί να είναι ένας νέος ανθρωπισμός.

Χάρις κοινή… Μια τελετουργία συν-ύπαρξης

Το Polis Ensemble παρουσιάζει τη μουσικοεικαστική παράσταση Χάρις κοινή… Μια τελετουργία συν-ύπαρξης, που αναζητά τα νήματα που συνδέουν τους ανθρώπους πέρα από τόπους, γλώσσες και ε.ποχές. Μέσα από τη μουσική, τη φωνή και την εικόνα, η παράσταση φωτίζει μορφές συλλογικής μνήμης και κοινής εμπειρίας που επιβιώνουν στον χρόνο και μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.

Αντλώντας υλικό από τις μουσικές παραδόσεις της Μεσογείου, των Βαλκανίων, του Καυκάσου και της Βόρειας Αφρικής, το Polis Ensemble προσεγγίζει αυτές τις διαφορετικές πολιτισμικές εκφράσεις ως έναν κοινό ανθρωπολογικό τόπο. Γέννηση, Κοινότητα, Αποχωρισμός και Επιστροφή συνθέτουν τη δραματουργική διαδρομή της παράστασης, μέσα από νανουρίσματα, προσευχές, μοιρολόγια και τραγούδια του γάμου που μετασχηματίζονται δημιουργικά μέσω του αυτοσχεδιασμού και της συλλογικής μουσικής πράξης.

Με τη συμμετοχή της Άννας Λινάρδου στο τραγούδι και του Δημήτρη Συλβέστρου στη σκηνοθεσία και την εικαστική σύνθεση, ζωντανή μουσική και βιντεοεγκατάσταση συνυφαίνονται σε ένα ενιαίο ποιητικό περιβάλλον, όπου το ατομικό βίωμα συναντά το συλλογικό και η ανθρώπινη παρουσία γίνεται τόπος συνάντησης

Τα πέπλα της

Η παράσταση Τα πέπλα της υφαίνει τη δραματουργία της μέσα από ποιητικές φωνές και αφηγήσεις γυναικών από τη Μέση Ανατολή, διασταυρώνοντάς τες με μύθους, τελετουργίες και λαϊκές παραδόσεις της Δύσης.

Στον πυρήνα της σύνθεσης τοποθετείται η γυναικεία σωματικότητα, όχι ως αναπαράσταση, αλλά ως ζωντανό πεδίο ιστορικών και κοινωνικών εγγραφών. Το πέπλο εμφανίζεται ως σύμβολο πολλαπλών αναγνώσεων· άλλοτε προστατεύει, άλλοτε αποκρύπτει, άλλοτε διαχωρίζει και άλλοτε αποκαλύπτει. Στη λεπτή του επιφάνεια συγκρούονται η επιθυμία και η απαγόρευση, η ορατότητα και η εξαφάνιση, η έλξη της αποκάλυψης και η βία της απόκρυψης.

Η φωνή και οι μουσικές συνθέσεις της Σαβίνας Γιαννάτου και των Primavera en Salonico συναντούν την εικαστική και σκηνοθετική προσέγγιση της Μαρίας Λάππα σε μια παράσταση όπου η γυναικεία φωνή γίνεται δέηση, ψίθυρος, προσευχή και κραυγή, φωτίζοντας κόσμους όπου το σώμα μετατρέπεται σε μνημείο, τόπο αντίστασης και μεταμόρφωσης.

Οι πολιτείες του Λεό Ραπίτη

Η μυθιστορηματική ζωή του  Έλληνα συνθέτη των τριών ηπείρων και των πέντε θαλασσών ξεδιπλώνεται μέσα από μουσικές, από εικαστικές ψηφίδες, αντανακλώντας τον πυρήνα της περιόδου που τον γέννησε. Γιατί ο συνθέτης Λεό Ραπίτης, παιδί μια εποχής αλλόκοτης απελευθερωμένης, πριν το ναζιστικό σύννεφο σκεπάσει την Ευρώπη, βρέθηκε στην Αγγλία των αισθαντικών τροβαδούρων , του Νόελ Κάουαρντ , του Ivor Novello, των μιούζικαλ, μεταγγίζοντας στα καθ’ημάς (ίσως ο πρώτος και ο μόνος στην Ελλάδα ) κάτι από τη γοητεία της Γηραιάς Αλβιώνας του μεσοπολέμου.

Μια αινιγματική μορφή της ελληνικής μουσικής σκηνής της προπολεμικής αλλά και μεταπολεμικής περιόδου, με τραγούδια που ερμήνευσε η Σοφία Βέμπο, οι αδερφές Καλουτά, o Nίκος Γούναρης, ο Πάνος Βισβάρδης, συνεχίζει να κεντρίζει τολμηρά το σήμερα με τα κρυμμένα του χθες…Άραγε διέκρινε το κοινό της εποχής του τα δικά του πάθη πίσω από τις νότες; Οι μελωδίες του, που συνδέθηκαν με ιστορικές στιγμές και την ευαισθησία μιας ολόκληρης εποχής, παραμένουν ζωντανές, επαναπροσεγγίζονται από σύγχρονους καλλιτέχνες και βρίσκουν νέα νοήματα στη σημερινή μουσική πραγματικότητα. Το έργο του Ραπίτη αποτελεί απόδειξη ότι η μουσική, όταν συνομιλεί με την ιστορία, παραμένει διαχρονική.

Ο Μιχάλης Παπαπέτρου, μαέστρος, πιανίστας και διευθυντής της Χορωδίας της Ερτ, επιχειρεί να συστήσει ξανά τις επιτυχίες του Λεό Ραπίτη, φωτίζοντας μέσω των τραγουδιών το προσωπικό ταξίδι του συνθέτη, από την Αθήνα, στο Μάντσεστερ, την Παλαιστίνη, την Νέα Υόρκη και τέλος στο Βελγικό Κονγκό, όπου δίνει τέλος στη ζωή του θεωρώντας εσφαλμένα ότι σκότωσε τον εραστή του.

Η ενορχηστρωτική προσέγγιση συνδιαλέγεται με τα γνώριμα ηχοχρώματα της εποχής, προσθέτοντας ένα πολυφωνικό σύνολο που τονίζει όλα τα τζαζ στοιχεία της μουσικής του.

Η ιστορία του Λεό Ραπίτη συγκινεί: ένας άνθρωπος που αρχικά πιέστηκε από την οικογένειά του να ακολουθήσει έναν δρόμο που δεν ήταν δικός του , αλλά τελικά τον κέρδισε η μουσική. Ο «Αποδομημένος Αργαλειός» λειτουργεί ως ένα σύμβολο αυτού του ταξιδιού. Αυτό το παραδοσιακό εργαλείο ύφανσης γίνεται ένας τόπος απελευθέρωσης. Το ύφασμα ξηλώνεται, οι χορδές εμφανίζονται, η μουσική βρίσκει ξανά τον δρόμο της.

Δεν είναι εποχή για ποίηση – Νίκος Εγγονόπουλος

Ο Εγγονόπουλος έχει αφήσει το αποτύπωμά του στο παλίμψηστο της νεοελληνικής ταυτότητας με ένα έργο που αντέχει στον χρόνο. Οξύτητα ποιητικού λόγου, εικαστική διεισδυτικότητα, αποθέωση του χρώματος, ελευθερία, γενναιότητα, «τρέλα» για ζωή και έρωτα. Υπερασπίστηκε το ρεύμα του υπερρεαλισμού με πάθος και πείσμα, συνομίλησε με την παράδοση με γνώση και τόλμη, οδεύοντας αέναα σε μια συνεχή υπέρβαση.

Δανειζόμαστε τον στίχο του «Δεν είναι εποχή για ποίηση…» για μια παράσταση γεμάτη μουσική και ποίηση, στο επισκέψιμο μνημείο της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Τορνικίου, κοντά στη Δεσκάτη Γρεβενών. Ο Σωκράτης Σινόπουλος υπογράφει την πρωτότυπη μουσική και συνδράμει μουσικά με το κουαρτέτο του. Ο αρχέγονος ήχος της λύρας συναντά την τζαζ και τη σύγχρονη μουσική.

Η σπουδαία Ρένη Πιττακή και ο Κώστας Βασαρδάνης ερμηνεύουν και συνομιλούν με τους μουσικούς, στις όχθες του Αλιάκμονα, λουσμένοι σε ένα μαγικό φως με φόντο αγριολούλουδα, ήχους πουλιών, αντανακλάσεις νερού.

Μνήμης Περάσματα

Ο ξεριζωμός αποτελεί μια τραυματική εμπειρία από το παρελθόν που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, επηρεάζοντας γενιές ολόκληρες και διαμορφώνοντας τις ταυτότητες και τις ιστορίες τόσο των ατόμων όσο και των κοινωνιών. Η μουσική οπτικοακουστική δράση Μνήμης περάσματα εξερευνά τον διαχρονικό δεσμό του ελληνισμού με τον εκπατρισμό. Μέσα από έναν συνδυασμό τραγουδιών, αφηγήσεων και ψηφιακής οπτικοακουστικής τέχνης, ανασύρονται ιστορικές μνήμες και ο πόνος του ξεριζωμού, μετατρέποντας τα τραγούδια σε ζωντανά ντοκουμέντα της συλλογικής μνήμης.

Επισκόπηση απορρήτου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να σας παρέχουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία χρήστη. Οι πληροφορίες των cookies αποθηκεύονται στο πρόγραμμα περιήγησής σας και εκτελούν λειτουργίες όπως η αναγνώρισή σας όταν επιστρέφετε στον ιστότοπό μας και βοηθώντας την ομάδα μας να καταλάβει ποια τμήματα του ιστότοπου μας θεωρείτε πιο ενδιαφέροντα και χρήσιμα.